Rock Facts

Vandaag in 1970: Mick Ronson treedt voor het eerst op met David Bowie

Voordat hij in de band van David Bowie speelde, was gitarist Mick Ronson lid van de weinig succesvolle band The Rats. Vanaf begin 1970 maakte hij deel uit van de begeleidingsgroep The Hype (ook bekend als ‘The Tony Visconti Trio’), waarmee Bowie op 5 februari 1970 voor het eerste optrad. Dat gebeurde voor de ‘Sunday Show’ van John Peel op BBC Radio 1, twee dagen nadat Bowie en Ronson elkaar ontmoetten.  

The Hype bestond behalve Ronson uit Tony Visconti op bas en John Cambridge op drums. De opnames werden pas op 8 februari uitgezonden en deels uitgebracht op Bowie At The Beeb (uit 2000). De studioversie van een van deze tracks, The Width Of A Circle, kwam later in 1970 terecht op het album The Man Who Sold The World, het eerste studioalbum van Bowie waarop Ronson te horen is.

Op Bowie At The Beeb staan slechts zes van de vijftien voor deze uitzending gespeelde songs. Naast The Width Of A Circle zijn dat Amsterdam (een Jacques Brel-cover), God Knows I’m Good, Unwashed And Somewhat Slightly Dazed, Cygnet Committee en Memory Of A Free Festival. De meeste van deze tracks waren afkomstig van het album David Bowie (ook bekend als Space Oddity, 1969), waar Ronson dus nog niet op te horen was.

Tussen de niet op Bowie At The Beeb verzamelde opnames zaten onder meer Fill Your Heart (dat in 1971 op Hunky Dory verscheen) en The Prettiest Star (een single in 1970 en opnieuw opgenomen voor Aladdin Sane). Een cover van The Velvet Underground’s I’m Waiting For The Man was op 8 februari niet in de uitzending te horen, omdat de show slechts een uur duurde.

Uiteraard circuleren er wel opnames van de rest van het toch wel historische optreden. Zo is hieronder de uitvoering van The Prettiest Star te horen (in matige kwaliteit, dat wel):

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

15 jaar geleden: Carl Wilson van The Beach Boys overlijdt

Zanger, gitarist en songwriter Carl Wilson had een van de kenmerkende stemmen van The Beach Boys en was ook een van de oprichters van de band. Op 6 februari 1998 kreeg Brian Wilson, na het verlies van broer Dennis in 1983, opnieuw een zwaar verlies te verduren. Carl stierf op 51-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker.

Met zijn engelachtige stemgeluid maakte Carl Wilson (soms als leadzanger) klassieke Beach Boys-songs als God Only Knows, Wouldn’t It Be Nice en Good Vibrations compleet. Ook als leadgitarist van de band drukte de jongste van de drie zingende Wilson-broers zijn stempel op met name het vroege werk.

Wilson werd door Mike Love’s broer Stan omschreven als ‘The glue that held things together’. Nadat Brian Wilson mentaal instortte, werd de rol van broer Carl binnen The Beach Boys groter, getuige zijn grote bijdrage aan onder meer de single I Can Hear Music en de albums Carl And The Passions – “So Tough” (1972) en het alom geprezen Holland (1973). Ook hield hij de boel bij elkaar na ruzies binnen de band en het tragische overlijden van Dennis Wilson.

Begin jaren tachtig verliet Carl de band tijdelijk om een soloalbum uit te brengen (met de simpele titel Carl Wilson, 1981) en daarbij te toeren. Net zoals de opvolger Youngblood (1983) sloeg het solowerk niet echt aan en kwam het kwalitatief niet in de buurt van bijvoorbeeld Pacific Ocean Blue van broer Dennis. Interessanter zijn Carls schitterende bijdragen aan albums van andere artiesten, onder wie Warren Zevon, Elton John en Tom Petty.

Carl keerde nog voor het overlijden van Dennis Wilson terug bij The Beach Boys. Ondanks successen op het podium en in de charts verbleekte het latere werk van de band bij het hoge niveau van de vroegere platen, zeker toen Mike Love een steeds grotere rol ging spelen in de groep.

Ook al keerden Brian Wilson en zijn overgebleven collega’s vorig jaar terug met het uitstekende album That’s Why God Made The Radio, Carl Wilson zal voor altijd gemist worden bij de bandleden en fans van The Beach Boys. Hieronder een schitterende ode aan de fantastische zanger, afkomstig uit de documentaire Doin’ It Again:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vandaag in 1969: Pinball Wizard van The Who wordt opgenomen

De beroemdste track van The Who’s legendarische rockopera Tommy (1969) werd precies 44 jaar geleden opgenomen. Pinball Wizard werd een klassieker voor de band en groeide uit tot een van de ultieme classic rocksongs.

Aanvankelijk was Pete Townshend helemaal niet tevreden over zijn haastig geschreven Pinball Wizard. “O mijn God, dit is verschrikkelijk, de meest klunzige song die ik ooit geschreven heb”,  zei hij volgens de liner notes bij de cd-remaster van Tommy. Townshend nam toch een demo op, waar enthousiast op werd gereageerd.

Pinball Wizard kreeg een plek op Tommy, een van de beste rockplaten aller tijden. Hoewel Tommy niet de eerste rockopera was (S.F. Sorrow van The Pretty Things, bijvoorbeeld, was toch echt een paar maanden eerder uitgebracht en zou volgens die band ook van grote invloed geweest zijn op Townshend), was de dubbel-lp wel de eerste die als zodanig bekend stond. Ook bombardeerde het ambitieuze meesterwerk The Who in de ogen van critici tot een albumgroep, al hadden ze voorheen al schitterende lp’s als A Quick One (1966) en The Who Sell Out (1967) uitgebracht.

Bekend is dat Pinball Wizard vooral geschreven werd om popcriticus Nic Cohn enthousiast te maken over het project, aangezien Townshend wist dat Cohn een groot liefhebber van de flipperkast was. Ook in andere songs op Tommy speelde pinball een kleine rol, hoewel het spel volgens Townshend verder niet al te relevant was voor het concept.

Pinball Wizard, een van de meest radiovriendelijke songs op Tommy, werd op 7 februari 1969 opgenomen in de Londense Morgan Studios en een maand daarna uitgebracht als single. Uiteraard werd de track een dikke hit in zowel Engeland als Nederland en droeg de release bij aan het succes van het later dat jaar uitgebrachte album Tommy.

In 1975 kwam er een filmversie van Tommy, met onder anderen Jack Nicholson, Eric Clapton en de bandleden van The Who. Hierin speelt Elton John de rol van de ‘Pinball Wizard’. Johns versie van het lied bereikte de top 10 in de Britse hitlijst, maar kan toch echt niet tippen aan het magistrale origineel van The Who.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

40 jaar geleden: ‘Woodstock-boer’ Max Yasgur overlijdt

Woodstock, het meest legendarische festival uit de rockgeschiedenis, had bijna niet plaatsgevonden zonder de inspanningen van Max Yasgur. De drie dagen van vrede, liefde en muziek speelden zich af op het grondgebied van de boer die daarna vereeuwigd werd in onder meer Joni Mitchell’s Woodstock. Yasgur overleed precies veertig jaar geleden.

“Ik ben een boer, ik weet niet hoe ik twintig mensen moet toespreken, laat staan een menigte als deze,” sprak veehouder Max Yasgur op de derde dag van het monumentale festival, “maar jullie hebben iets bewezen tegenover de hele wereld.”

Zo’n 500.000 hippies maakten drie dagen lang historische optredens van onder anderen Jimi Hendrix, Santana, The Who en Janis Joplin mee. Yasgur vanaf het podium: “Het belangrijkste is dat jullie bewezen hebben dat een half miljoen kinderen – en ik noem jullie zo omdat ik kinderen heb die ouder zijn dan jullie – samen kunnen komen voor drie dagen plezier en muziek en voor niets anders dan plezier en muziek. God zegene jullie.”

Volgens organisator Michael Lang had het Woodstock nooit plaatsgevonden zonder Yasgur. Lang had moeite een geschikte locatie te vinden voor het festival en kwam toevallig langs Yasgurs terrein. De boer stelde zijn land ter beschikking, ook al werd hij vervolgens bedreigd. Zo werd er een bord geplaatst met de tekst: ‘Koop geen melk van Yasgur, hij houdt van hippies’.

Het festival was natuurlijk een groot succes, maar in 1971 gaf Yasgur toe dat hij het festival niet zou laten doorgaan als hij had geweten dat er een half miljoen mensen zouden komen. Hij verkocht zijn boerderij in hetzelfde jaar. In 1973 stierf de boer op 53-jarige leeftijd aan een hartaanval.

Niet alleen Joni Mitchell maakte Yasgur onsterfelijk met de tekst van haar lied Woodstock (een grote hit voor zowel Crosby, Stills, Nash & Young als Matthews Southern Comfort). De hardrockband Mountain, een van de acts op het festival, zette het lied For Yasgur’s Farm op het album Climbing! (1970):

Bekijk hier onze lijst met de tien beste Woodstock-optredens.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vandaag 71 geworden: songschrijfster Carole King (Goffin/King)

Als zangeres had ze in de jaren ’70 veel succes met onder meer het folky album Tapestry, maar Carole King gaat pas echt de muzikale geschiedenisboeken in als de helft van het legendarische songschrijversduo Goffin/King.

Ook veel classic rock-artiesten vertolkten of coverden songs van Goffin/King, zoals The Beatles (Don’t Ever Change, Keep Your Hands Off My Baby), Billy Joel (Hey Girl), The Animals (Don’t Bring Me Down) en The Monkees (Pleasant Valley Sunday).

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vandaag in 1962: de betreurde Metallica-bassist Cliff Burton wordt geboren

De Amerikaanse bassist Clifford Lee Burton werd geboren op 10 februari 1962 en voegde zich twintig jaar later bij een toen nog onbekende band: Metallica.

Toen Burton in 1982 als bassist van de band Trauma optrad in Los Angeles werd hij opgemerkt door James Hetfield en Lars Ulrich, die hem graag in Metallica wilden hebben.  Toen hij in eerste instantie het aanbod afsloeg omdat hij niet wilde verhuizen, besloot de band zich in een stadje bij San Francisco te vestigen, zodat Burton in zijn vertrouwde omgeving kon blijven.

Het gaf duidelijk aan hoe graag Hetfield en Ulrich hem in de band wilden hebben, en die wens bleek niet onterecht. Nog geen jaar later zou hij op het debuutalbum Kill ‘Em All met het solostuk (Anesthesia) Pulling Teeth bewijzen wat hij allemaal in zijn mars had. Zijn melodische maar strakke stijl (waarbij hij regelmatig zijn basgitaar als solo-instrument hanteerde) bleef vervolgens een duidelijke stempel drukken op het Metallica-geluid, zoals te horen is op de albums Ride The Lightning en het overbekende Master Of Puppets.

Op 27 september 1986 sloeg het noodlot toe. Na een optreden in Stockholm raakte de tourbus van Metallica in een slip en sloeg om. Burton werd door een raam geslingerd en kwam onder het voertuig terecht. Hij overleed ter plekke, op 24-jarige leeftijd.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

45 jaar geleden: White Light/White Heat van The Velvet Underground uitgebracht

Precies 45 jaar geleden verscheen White Light/White Heat, het tweede album van The Velvet Underground

Het debuut van The Velvet Underground met zangeres Nico uit 1967 is een mijlpaal in de rockgeschiedenis en ontbreekt bijna in geen enkel lijstje van de beste albums ooit gemaakt. Nico’s spookachtige stemgeluid en John Cale’s experimentele instrumentatie maken kleine kunstwerken van de geniale songs van Lou Reed, waaronder I’ll Be Your Mirror, Heroin en I’m Waiting For The Man, zoals Svenskkasinon casino gokgids beweert.

Zo’n historisch eerste album kun je niet overtreffen. Wel zijn de drie volgende Velvet Underground-platen allemaal klassiekers geworden, waaronder de op 30 januari 1968 uitgebrachte tweede lp White Light/White Heat. Zonder Nico maar nog wel met John Cale in de band maakte The Velvet Underground een plaat die minstens zo experimenteel en – in tekstueel opzicht – gewaagd was als de voorganger.
Continue reading “45 jaar geleden: White Light/White Heat van The Velvet Underground uitgebracht” »

Read More

30 jaar geleden: Money And Cigarettes van Eric Clapton uitgebracht

Net zoals veel van zijn generatiegenoten leverde ook Eric Clapton niet zijn beste werk af in de jaren tachtig. De hoge kwaliteit van Slowhand (1977) wist hij slechts in momenten te evenaren op de volgende studio-lp’s Backless (1978) en Another Ticket (1981). Ook Money And Cigarettes werd niet het meest geïnspireerde werk van de gitaarlegende, maar de plaat betekende wel een belangrijk keerpunt in zijn carrière. Bovendien bevat het album enkele prima tracks.

In de vroege jaren tachtig lukte het Clapton om van zijn zware alcoholverslaving af te komen en stapte hij over naar een nieuw label. Op Money And Cigarettes, de eerste plaat op Warner Bros, klinkt hij een stuk frisser en ‘commerciëler’ dan op Another Ticket.

Na Another Ticket en het eerder verschenen livealbum One More Night schakelde Clapton opnieuw de hulp in van de uitstekende gitarist Albert Lee. De line-up op Money and Cigarettes werd gecompleteerd door onder anderen een andere alleskunner op gitaar, Ry Cooder, de legendarische Booker T. & The MG’s-bassist Donald ‘Duck’ Dunn en drummer Roger Hawkins (bij Traffic te horen op onder andere de lp Shoot Out At The Fantasy Factory).

De meeste songs op het in februari 1983 verschenen Money And Cigarettes waren van Clapton zelf, maar de grote (Amerikaanse) hit van de plaat I’ve Got A Rock ‘N’ Roll Heart werd door anderen geschreven. Een ander hoogtepunt, Crosscut Saw, is een cover. Wel schreef Clapton het uptempo The Shape You’re In, een van de andere uitschieters, met vakwerk van alle betrokkenen. Buiten dit sterke materiaal is Money And Cigarettes alleen essentieel voor de echte fans.

Het verdere werk van Clapton in de jaren tachtig behoort evenmin tot zijn carrièrehoogtepunten. Later in 1983 speelde Clapton tijdens de beroemde ARMS-benefietconcerten met de andere voormalige Yardbirds die uitgroeiden tot stergitaristen: Jeff Beck en Jimmy Page. Een jaar later was hij te horen op The Pros And Cons Of Hitchhiking van Roger Waters, een absolute prachtplaat. Claptons eigen werk in de studio bleef in dit decennium echter van gemiddeld niveau.

Sommigen zullen beweren dat hij nooit meer een relevante plaat heeft gemaakt na Slowhand (of zelfs daarvoor). Wellicht moeten zij nog maar eens de schitterende albums die Clapton in het nieuwe millennium maakte met B.B. King en J.J. Cale opzetten. Wij kijken in ieder geval alvast uit naar zijn komende release Old Sock.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

45 jaar geleden: Mrs Robinson van Simon & Garfunkel opgenomen

Het beroemdste folkrockduo uit de popgeschiedenis nam Paul Simons legendarische song Mrs. Robinson al een jaar eerder op voor de film The Graduate van Mike Nichols. Op 2 februari 1968 doken Simon en Art Garfunkel weer de studio in voor de opname die later in het jaar een grote hit werd.

Op de soundtrack van The Graduate, de meesterlijke en destijds nogal gewaagde filmkomedie met glansrollen van Anne Bancroft en Dustin Hoffman, staan twee veel kortere versies van Mrs. Robinson (waarvan één instrumentaal). Hoewel de song dankzij The Graduate beroemd werd, had Simon nog geen volledige versie van het lied geschreven.

Het ‘complete’ Mrs. Robinson werd opgenomen met de beroemde sessiedrummer Hal Blaine, een dag na de opname van America, een andere Simon & Garfunkel-klassieker. Beide songs verschenen twee maanden later op het vierde, grandioze album Bookends.

Ook de single kwam in april 1968 uit en bereikte de nummer 1-positie in de Amerikaanse charts. Beroemd zijn de regels “Where have you gone, Joe DiMaggio? The nation turns its lonely eyes to you”, waar DiMaggio aanvankelijk niet zo blij mee was. Na het overlijden van de honkbalster in 1999 schreef Simon een artikel in de New York Times, waarin hij beschreef hoe hij DiMaggio ontmoette om uit te leggen dat de tekst niet letterlijk bedoeld was.

De song sleepte een Grammy Award in de wacht. Terecht, want op 2 februari 1968 werd muziekgeschiedenis geschreven. Het herkenbare gitaarspel van Simon en de altijd imponerende tweestemmige samenzang maken van Mrs. Robinson een absolute, ook vandaag de dag onverminderd krachtige sixtiesklassieker.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

35 jaar geleden: Van Halen brengt het album Diver Down uit

Na de commercieel en muzikaal succesvolle albums Van Halen (Runnin’ With The Devil), Van Halen II (Dance The Night Away), Women And Children First (Everybody Wants Some!!) en Fair Warning (So This Is Love?) was het moeilijk voor Van Halen om met een even zo goede, of nog betere, opvolger te komen. Diver Down, het vijfde studioalbum, verscheen in 1982 en ondanks het feit dat er geen hits op stonden, verbleef de plaat maar liefst 65 weken in de Amerikaanse charts.

Het album ging vier miljoen keer over de toonbank in Amerika. Toch is Diver Down is niet echt een populair Van Halen-album bij de fans en dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat vijf van de twaalf songs op het album covers zijn.

Diver Down leverde maar liefst vijf singles op, waarvan er drie covers zijn, namelijk Dancing In The Street (Marvin Gaye, William Stevenson en Ivy Jo Hunter), Pretty Woman (Roy Orbison) en Where Have All The Good Times Gone, dat natuurlijk oorspronkelijk van The Kinks is.

Diver Down bevat verder de drie korte instrumentale nummers Cathedral (1:20), Intruder (1:39) en Little Guitar Intro (0:42) en daarin spelen vooral de vaak onnavolgbare gitaarriffs, hooks en solo’s van Eddie Van Halen de hoofdrol. Helaas halen deze zeer korte gitaarstukken niet het niveau van een song als Eruption van het debuutalbum.

Van Halens zwakste album, volgens een aantal critici en fans, bevat dus slechts vier originele composities en dat zijn Hang ‘Em High, Secrets, Little Guitars en The Full Bug; deze nummers zijn allemaal gecomponeerd door alle vier de bandleden, dus David Lee Roth, Michael Anthony en de Van Halen broers Alex en Eddie. The Full Bug is waarschijnlijk nog wel de beste eigen compositie op Diver Down en dat nummer werd ook nog wel regelmatig live gespeeld, dit in tegenstelling tot de andere tracks, die niet of nauwelijks op de setlist terecht kwamen.

Diver Down is zeker geen slecht rockalbum, maar voor Van Halen-begrippen is het toch wel een beetje mager en ontbreekt de passie en het enthousiasme, dat trouwens op de opvolger 1984 wel weer aanwezig was. Denk maar aan fantastische nummers als Jump, Panama en Hot For Teacher.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More