Revue

ROAM bouwt feestje in Melkweg

ROAM bouwt feestje in Melkweg

Het is maar een paar graden boven nul op de koude woensdag 6 decemberavond dat de Britse poppunkers van ROAM in de Upstairs van Melkweg staan. Toch staat er al een klein groepje fans sinds de middag op het concert te wachten. Een uitverkochte show mag het dan wel niet zijn, maar enthousiast zijn de mensen wel.

Het is aan de Tilburgse alternatieve rockband Sealow om de avond te openen. De wat schorre vocalen van frontman Mees Koudijs klinken de eerste momenten nog enigszins onzeker, maar hij herpakt zich snel weer. Ook het enthousiasme van de rest van de band zit helemaal goed. Het publiek beweegt misschien niet mee, maar toont wel interesse. Dit blijkt wanneer de band een rustige track speelt en de aanwezigen spontaan de lichten van hun telefoons laat branden. Er zijn niet veel mensen, maar effect heeft het blijkbaar wel: “Het lijkt net alsof we in AFAS Live staan, dit is een van de vetste dingen die ik ooit vanaf het podium heb gezien!”, zegt Koudijs. Een toffe opener en voor veel mensen weliswaar een geweldige nieuwe ontdekking.

Ook bij de tweede opener, Stand Atlantic, zit de energie er goed in. De Australische poppunkband breng aanstekelijke liedjes en enkele fans zingen voorzichtig mee met hitjes als “Coffee At Midnight” en “Sidewinder”. De vocalen van frontvrouw Bonnie Fraser zijn loepzuiver en de drums zijn retestrak. Stand Atlantic mist dan ook niks aan energie, maar het is wel jammer dat deze niet terug wordt gegeven vanuit het publiek. Uiteindelijk weet de band wel een paar mensen mee te laten knikken, maar het is duidelijk dat het publiek echt voor ROAM is gekomen.

Meteen bij de eerste seconden van de opener “Alive” leeft de moshpit. Door de vele ruimte in de zaal blijft deze eigenlijk de hele tijd doorgaan. Ook aan crowdsurfers en springende mensen komt men niet tekort vanavond. Niet alleen het publiek heeft bakken vol aan energie, maar ook de band hopt het podium over alsof zijn leven ervan afhangt. Het is meteen duidelijk: dit wordt een poppunkshow zoals deze hoort te zijn.

Dit is misschien wel een minpuntje, want eigenlijk doet ROAM niks wat echt vernieuwend is. De band speelt dan wel nieuwe nummers als “Left For Dead” en “Guilty Melody”, maar hier komt weinig reactie vanuit het publiek. Het zijn vooral oudere songs als “Warning Sign” en “Over Your Head” die ervoor zorgen dat het publiek écht uit zijn dak gaat. Het helpt ook dat frontman Alex Costello de microfoon bij nummers als deze vaak de crowd in richt, waardoor fans enthousiast naar voren duwen om mee te kunnen schreeuwen in de microfoon. Zijn stem klinkt buiten deze momenten ook prima en daarbij is het samenspel met de andere bandleden ontzettend organisch en soepel.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

The Dear Hunter klinkt oerdegelijk op EP “All Is As All Should Be”

The Dear Hunter klinkt oerdegelijk op EP “All Is As All Should Be”

The Dear Hunter is een goed geoliede machine waar bijna jaarlijks wel een nieuwe plaat van uitkomt. Vorig jaar bracht de band nog het magistrale “Act V: Hymns With the Devil In Confessional” uit. Dit keer brengt de formatie rondom excentriekeling Casey Crescenzo de EP “All Is As All Should Be” uit.

The Right Wrong” opent zoals je van The Dear Hunter vaker gehoord hebt: theatraal en spectaculair. Dat slaat al snel om in een meer geheimzinnig couplet. Het refrein is daarentegen mooi uitbundig en had makkelijk gepast op een van de Acts. De opbouw van de track is goed uitgedacht en houdt je aandacht tot de laatste seconde vast.

De EP gaat verder met “Blame Paradise“. Ook hierin wordt bombarie niet geschuwd. De track is echter wel een stuk minder diepgaand. Het is vooral een wat snellere song met pit. “Beyond the Pale” opent daarentegen heel bedeesd, maar op een prachtige manier. Het tempoverschil ten opzichte van het nummer ervoor is nogal abrupt. Al snel wordt duidelijk dat dit een ijzersterke ballad is. Zeker wanneer Crescenzo’s stem omhoog en weer omlaag gaat en zelfs op een gegeven moment bijna overslaat. Het kippenvel staat je op de armen.

Op “All Is As All Should Be” laat The Dear Hunter zien waar hij goed in is. Theatrale, meeslepende en boeiende tracks. Alle zes nummers weten je aandacht vast te houden. Maar het geheel is niet zo spectaculair als een volwaardige Act. De band blijft op sommige nummers wat meer aan de oppervlakte, maar laat daar tegelijkertijd zien hoe je toegankelijke indierock hoort te maken.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 1 december 2017
Label: Cave and Canary Goods

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Asking Alexandria is sterker dan ooit op “Asking Alexandria”

Asking Alexandria is sterker dan ooit op “Asking Alexandria”

Het is geen geheim dat Asking Alexandria een behoorlijk heftige periode achter de rug heeft. Het gedoe met verschillende frontmannen en de uiteindelijke terugkeer van Danny Worsnop is de band niet in de koude kleren gaan zitten. De terugkeer van Worsnop betekent duidelijk een nieuw begin voor de band. Dat komt ook terug in de titel van het nieuwe album “Asking Alexandria”. Normaal gesproken zien we vooral beginnende bands die een album naar zichzelf vernoemen. In dit geval doet veteraan Asking Alexandria dat wel.

Het album opent met “Alone In a Room”. Een nummer dat je de eerste keer niet meteen geweldig zult vinden. Het is namelijk een nieuwe stijl die de band aanneemt. Een stijl die wat meer poppy is en eigenlijk mee gaat met de huidige tijd. Iets minder in de niche van de harde metal, maar wat toegangbare tonen die in de coupletten worden voorzien van halve raplyrics. Dit maakt het overigens geen slecht nummer.

Het is duidelijk dat Asking Alexandria iets te zeggen heeft en dat hij doorgaat op een manier die bij de huidige band past. Vooral wanneer de bridge wordt opgebouwd door herhalende stemmen en een opzwellende drum is het duidelijk: Asking Alexandria is terug. Gooi daar een heerlijke schreeuw van Worsnop door en het geheel vormt een prima opener.

Op “Asking Alexandria” staan stuk voor stuk heerlijke nummers. Neem bijvoorbeeld “I Am One”. Dreunende gitaarriffs stuwen het nummer voort en je verwacht de stilte vlak voor het refrein niet. Daarmee laat de band zien dat er nog steeds vernieuwing mogelijk is in het drukbevolkte metalgenre.

Een minder geslaagd experiment is “Empire”, waar rapper Bingx een gastrol mag vervullen. Het is duidelijk dat Asking Alexandria met dit nummer een nieuw publiek wil bereiken. Helaas pakt dit niet goed uit. Wanneer je een vocalist als Worsnop in de gelederen hebt, is het overbodig om gebruik te maken van een gastoptreden die een ander publiek moet aanspreken. Zonder “Empire” was het album niet zwakker geweest en wellicht zelfs beter dan met dit nummer.

Dat neemt niet weg dat de terugkeer van Worsnop een geweldige boost is voor Asking Alexandria. Het album weet te overtuigen en laat duidelijk zien dat de vernieuwde band nog jaren door kan gaan met het maken van nieuwe muziek. De vernieuwing die deze band brengt is bewonderenswaardig, al geldt dat niet voor het gastoptreden van Bingx.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 15 december 2017
Label: Sumerian Records

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Eat Your Heart Out toont potentie op “Mind Games”

Eat Your Heart Out toont potentie op “Mind Games”

De Australische female-fronted poppunkband Eat Your Heart Out timmert hard aan de weg. Zo heeft de band in 2017 gespeeld met bands als Deaf Havana en Vacant Home en speelde hij ook nog een eigen headlinetour. Daarnaast bracht de band begin dit jaar nog een nieuwe EP uit, genaamd “Carried Away“. Nu komt Eat Your Heart Out opnieuw met een kort schijfje om het jaar af te sluiten: “Mind Games“.

Een kort gitaarintro, snelle drums, een vingervlug riffje en gaan: Eat Your Heart Out begint met “Rust” de EP precies goed. De zoete, enigszins hese stem van frontvrouw Caitlyn Henry lijkt eerst gek te zijn in combinatie met de punk instrumentatie, maar blijkt toch een frisse toevoeging te zijn en prima te passen. Vooral het refrein is behoorlijk catchy. De band gaat hierna door naar het grungy “Cellophrane“, waar de gitaren laag klinken en de melodie wat melancholischer.

Dit probleem komt ook terug op de rest van de EP. Eat Your Heart Out zit bomvol met talent en potentie, maar lijkt zijn eigen geluid nog niet helemaal gevonden te hebben. De muziek voelt allemaal net iets te algemeen en veilig, net zoals op “Rock Bottom“. De instrumenten en vocalen klinken prima, maar het mist toch iets bijzonders en blijft de luisteraar daardoor niet echt bij. De afsluiter “Landslide” doet dit juist wel. Een passief-agressieve toon overheerst in het nummer en er is zelfs af en toe een rauw randje in de stem van Henry te vinden. Een volwaardige manier om de EP af te sluiten.

Met “Mind Games” laat Eat Your Heart Out zien behoorlijk wat moois in huis te hebben. De band is nog bezig met een zoektocht naar zijn eigen stem, maar dit neemt niet weg dat hij vol met potentie zit. In de gaten houden, deze band!

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 1 december 2017
Platenlabel: Fearless Records

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

PROSPECT nieuw Nederlands metalwonder op “Ad Hominem”

PROSPECT nieuw Nederlands metalwonder op “Ad Hominem”

Nederland en bands die harde muziek maken; het is een vrij zeldzame combinatie. Koningen of koninginnen die zich echt weten te onderscheiden hebben wij niet zoveel. In 2018 wil een nieuwe Nederlandse band daar verandering in gaan brengen. PROSPECT komt in januari met zijn eerste EP genaamd, “Ad Hominem“. Zes nummers die ons moeten overtuigen van dit nieuwe Nederlandse talent.

Het album opent met de titelsong van de EP. “Ad Hominem heeft een onheilspellend intro die snel wordt opgevuld door een razendsnelle gitaarriff. Een interview dat klinkt alsof het uit de jaren ‘50 komt, zorgt voor de eerste tekst van de EP. Een interessante keuze. Het wordt nog toffer wanneer de eerste break komt. De gitaren klinken bijna als stenen die over elkaar worden geschuurd. Dit lijkt misschien ontzettend slecht te klinken, maar de manier waarop het ritme wordt onderbroken is ontzettend knap gedaan.

De echte vocals horen we voor het eerst op “Melancholy. Dit nummer maakt duidelijk dat de band over een aantal getalenteerde vocalisten beschikt. Clean vocals en bijzonder rauwe geluiden wisselen elkaar in rap tempo af. Andere bands willen nog wel eens alles uit de kast gooien op een EP. Hierdoor kan het zijn dat de EP aanvoelt als allemaal losse nummers. PROSPECT weet dit knap te voorkomen door herkenbare geluiden terug te laten komen. Zo zijn de strak gespeelde gitaarriffs van het eerste nummer terug en klinken de gitaren op “Melancholy net zo rauw als dat ze op “Ad Hominem doen.

Dat de band ook ingetogen kan spelen, horen we op “Brotherhood. Een rustig en bijna kalmerend intro voorziet het verder harde nummer van een geweldige introductie. Bij dit nummer horen we wederom de bijzondere rust in de muziek. Een ontzettend harde gitaar die op een bijzondere manier een rust creëert, klinkt niet alleen bijzonder. Het is ook ontzettend lastig om dit goed uit te voeren.

PROSPECT weet met “Ad Hominem een gat te vullen. Het gat van de snoeiharde Nederlandse bands. Op de EP laat de band horen wat hij in huis heeft en dat is ontzettend vet. De nummers zijn afwisselend genoeg en de band laat horen dat hij zowel de tent af kunnen breken als een ingetogen intro kan spelen. Laat een volledig album maar komen!

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 9 januari 2018
Label: Eigen beheer

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Story of the Year gaat met zijn tijd mee op “Wolves”

Story of the Year gaat met zijn tijd mee op “Wolves”

Na een hiatus van bijna zeven jaar was hoog tijd voor een comeback: Story of the Year kondigde uit het niets een nieuwe plaat aan. Die ging hij zelf opnemen en uitbrengen, maar op financieel gebied konden de Amerikanen dat niet alleen. Fans konden de band dan ook steunen met crowdfunding. En dat deden ze massaal: Story of the Year haalde ruim drie keer zoveel geld op als wat hij nodig had om “Wolves” te maken.

Bij “The Eternal Battle for Mike Cronin’s Soul (To Be Alive Again)” ga je terug in de tijd. Het nummer opent namelijk bombastisch en agressief. Dit is vier minuten lang volle kracht vooruit. Daarna gaat de band weer volle kracht de verkeerde kant op. “My Home” is ook weer zo’n track die je kunt overslaan. Het is vierenhalve minuut lang hetzelfde gemekker met zangkoortjes. Vreselijk. Gelukkig sluit de band deze 55-minuten lang durende plaat in stijl af met “Praying For Rain“. De track is al het goede van de plaat, maar dan gecondenseerd in 7 minuten en 28 seconden. Het nummer is van begin tot eind ge-wel-dig en daarmee veruit de beste track van het album!

Zijn de songteksten afgezaagd? Ja, ontzettend. Is het wiel opnieuw uitgevonden? Absoluut niet. Maar Story of the Year maakt op “Wolves” een erg smakelijke combinatie van poppunk en posthardcore. Veel songs zijn namelijk nét een tikkeltje zwaarder en rauwer dan de poppunk en het is ook nét wat te catchy en luchtig om echt posthardcore te zijn. De Amerikanen hebben hierbij de juiste afweging gemaakt. Op enkele missers na, levert de band hier een alleraardigst album af. Story of the Year gaat mee met zijn tijd, zonder dat hij daarbij zijn roots verloochent.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 1 december 2017
Label: Eigen beheer

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Op reis met Gorillaz in Ziggo Dome

Op reis met Gorillaz in Ziggo Dome

Een band die eigenlijk niet bestaat. Heel lang was dit de manier waarop Gorillaz bekend stond. Uiteindelijk blijkt het een project te zijn van de zanger van Blur: Damon Albarn. In de loop der jaren weet de band ontzettend veel fans te verzamelen, maar de band was niet regelmatig terug te vinden in de verschillende concertzalen. Op 21 november 2017 werd die trend doorbroken en speelde de band de Ziggo Dome helemaal plat.

Voordat de bekende geluiden van de band door de zaal schallen, is het de taak aan Little Simz om de zaal op te warmen. Deze dame kennen we al van de samenwerking die ze met Gorillaz heeft gedaan en dat is terug te horen in haar act. Een net iets te enthousiaste opwarmer die een nog maar half gevulde concertzaal enthousiast probeert te maken. Het klinkt op zich prima, maar het doet je wel verlangen naar de hoofdact.

En wat voor een hoofdact. Gorillaz is in eerste instantie natuurlijk cartoonmensen die in hun liederen en clips allerlei avonturen beleven. Deze avonturen worden met elk nummer keurig weergegeven op een ontzettend groot scherm dat achter de band staat. De band bestaat vanavond overigens niet uit de bekende vier gezichten van de band. Op het podium staan niet alleen de standaard muzikanten, maar ook een gospelkoor en is er veel ruimte voor gastoptredens.

Daarmee heeft Gorillaz Ziggo Dome meegenomen op een reis. Een reis door de geschiedenis van deze succesvolle band. Van de klassiekers waar het allemaal mee begon, tot aan de creatieve uitspattingen van het meest recente album “Humanz”. De band heeft wederom bewezen dat creativiteit in de muziek ontzettend belangrijk is. Als leuk laatste afscheid riep frontman Damon Albarn dat de band “binnenkort terug zal komen”. Laten we hopen dat Pinkpop deze band voor 2018 weet te strikken.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

The Rasmus brengt avond vol passie in Melkweg

The Rasmus brengt avond vol passie in Melkweg

Het is 1816 dagen geleden dat The Rasmus voor het laatst in Nederland was: op een paar dagen na vijf jaar dus. De Finse rockers touren met hun nieuwe album, “Dark Matters”. De laatste show van de tour wordt gespeeld in Melkweg te Amsterdam op dinsdag 21 november 2017. The Weyers en Klogr verzorgen het voorprogramma.

The Weyers, bestaande uit de broertjes Luke & Adi Weyermann, verzorgt het eerste muzikale genot van de avond. Onder vrolijke circus-achtige muziek komt het duo op. De toon is gezet: het wordt een gezellig en leuk optreden om naar te kijken. De band speelt voor een half gevulde zaal, maar de guys hebben genoeg aan het aanwezige publiek en elkaar om een feestje te bouwen. Dit wordt vooral duidelijk bij de laatste track: het grappige en absurd catchy “Beep Beep Beep“, wordt zelfs nog gezongen tijdens het afbouwen. Good job, The Weyers.

Klogr lijkt een verrassing voor het aanwezige publiek. Onder heftige instrumentale begeleiding komt de band op. Het neigt naar heftige metal en het publiek reageert dan ook volkomen verbaasd zodra frontman Rusty zijn strot opentrekt. Een ietwat lievige zang haalt meteen het heavy idee weg. Af en toe een scream, maar het is duidelijk dat het publiek hier toch echt voor The Rasmus komt. Een leuke set, maar qua enthousiasme van het publiek hadden deze heren beter als eerste kunnen spelen.

Een paar minuten te laat dimmen de lichten voor The Rasmus. Voor de echte fans een spannend moment, want het heeft vijf jaar geduurd tot we de band weer mochten ontvangen. Met het uit 2001 komende “F-F-F-Falling” zet de band meteen de goede sfeer: het wordt een feestje. Tijdens de eerste paar songs schommelt de stem van zanger Lauri Ylönen erg heen en weer. Het ene moment raakt hij alle noten, het andere moment zit hij er net even naast. Het is niet vals. Sterker nog, het rauwe stemgeluid dat Ylönen te bieden heeft en waar hij bekend om staat, is erg lekker en past ook goed bij de stevigere songs. Maar het is geen geheim dat hij uitgeput is door het touren.

Tijdens deze tour teert The Rasmus voor het grootste gedeelte toch op de grote hits, zoals “In the Shadows“, “First Day of My Life“, “Guilty” en “No Fear“. Verbazingwekkend genoeg worden ook de nieuwe songs goed ontvangen, zoals “Empire“, “Wonderman” en “Silver Night“. De voorste rijen met diehard fans weten ieder woord terug te zingen naar de band. Het meest opvallend wordt “Funeral Song” gespeeld. Met eerder opgenomen strijkers wordt dit nummer met het hele publiek gezongen. Bassist Eero Heinonen vindt dit de perfecte track om het wat intiemer te spelen en gaat op het podium zitten, dicht bij fans in de buurt. Gitarist Pauli Rantasalmi en drummer Aki Hakala zijn beide niet op de planken te vinden tijdens dit nummer.

Op het podium stralen de jongens plezier, energie en passie uit. Dé formule die je nodig hebt voor een geslaagde avond. Na het einde van de show loopt dan ook iedereen zeer tevreden The Max uit.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Nothing But Thieves laat 6.000 blije koppies achter in AFAS Live

Nothing But Thieves laat 6.000 blije koppies achter in AFAS Live

Je hebt van die bands die na ieder concert veel extra fans hebben. Het Engelse Nothing But Thieves is zo een band. Toen bekend werd dat de heren op vrijdag 24 november een headlineshow zouden geven in AFAS Live, waren alle tickets binnen no time over de toonbank gevlogen. In het voorprogramma staan Airways en The Xcerts.

Met een vrij lege zaal begint Airways heel abrupt. De band begint voor een halflege zaal te spelen, maar dat deert niet: Airways zijn start is twijfelachtig. De bas overstemt alles en is het de rest slecht hoorbaar, waardoor mensen meer gingen kletsen. Tijdens “White Noise Boys” krijgt Airways pas een beetje respons: “Wow, er zijn zelfs mensen die het kennen”. Toch is de interactie met het publiek tijdens de nummers ver te zoeken, dus trekken de gitarist en bassist erg naar elkaar toe. Gerust een lekkere band om naar te kijken als je net vanuit de kou komt.

Met een hoop energie draait de The Xcerts de stilte de nek om: “Hey Amsterdam, we are The Xcerts. Let’s have some fun.” En direct moet het gezegd worden: shit, wat klinkt de band vanaf de eerste seconden lekker. Frontman Murray Macleod heeft een perfect heldere stem, die het meest tot zijn recht komt tijdens “Daydream” en het upbeat nummer “Slackerpop”. Je krijgt, terwijl je in AFAS Live staat, het gevoel alsof je in een feelgoodfilm hard in je cabrio rijdt met de wind door je haren. Verdraaid gedurfd sluit Macleod de set af: instrumenten aan de kant en a capella eindigt hij met een paar zinnen.

Met maar twee studioalbums op zak moet Nothing But Thieves zich bewijzen voor 6.000 man. Een onheilspellende lichtshow trekt je zijn wereld in. De spits wordt afgebeten met “I’m Not Made By Design” en zodra frontman Conor Mason “Hey Amsterdam!” roept, gaat het publiek al uit zijn dak. Hij is zelfverzekerd, daagt uit, danst en overdondert. Bij “Wake Up Call”, de vierde song in de set, verslapt de band. Het nummer wordt even te snel gespeeld, veel noten worden net niet gehaald en de woorden lijken meer op gebrabbel. Pas aan het eind van de volgende track, “Soda”, herpakt Mason zich weer met een uithaal waar je alleen maar respect voor kunt hebben.

Vanaf “Drawing Pins” gaat het weer écht de goede kant op. Het is weer strak, groots en bombastisch. “If I Get High” wordt op de akoestische gitaar gespeeld, net nadat er allemaal crowdsurfers naar voren gevlogen waren. Na deze fragiele track gaan we alwéér de akoestische gitaar erbij pakken. Dit is het moment dat het fout gaat. De vaart gaat er uit en het publiek is weer afgehaakt. Op deze kleine smetjes na, bewijst Nothing But Thieves vandaag écht zonder twijfel de baas te zijn. Van de diehard fans die helemaal vooraan staan, tot de papa’s en mama’s op het balkon: iedereen doet wat er gevraagd wordt en je vindt het leuk.

 

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Northlane bewijst in Dynamo tot de grote jongens te behoren

Northlane bewijst in Dynamo tot de grote jongens te behoren

Northlane gooide eerder dit jaar nog hoge ogen op Jera On Air. De Australiërs kregen moeiteloos een bomvolle tent met het grootste podium mee. Maar een festivalset is toch niet te vergelijken met een clubshow. De mannen maken dan ook een rondje langs allerlei zaaltjes in Europa. Op vrijdag 24 november is Dynamo te Eindhoven aan de beurt. 

Het is een uitdaging om vanavond per trein naar Eindhoven te komen. Vanwege een lange omreis misten we de eerste paar nummers van Ocean Grove. De Australiërs brachten eerder dit jaar hun debuutplaat uit, genaamd “Rhapsody Tapes“. Daarvan hoor je in dit half uurtje nagenoeg alles. Ocean Grove staat strak te spelen en blaast je omver met catchy doch aanvallende muziek. De mannen sluiten onder welverdiend applaus af met “Stratosphere Love” en de band heeft vrijwel zeker nieuwe fans erbij gekregen.

Vanavond was een avondje progressieve metalcore zoals je hem hebben wilt: een avondvullend programma waar maar liefst alle vier de bands dubbel en dwars de moeite waard zijn. Vooral Northlane laat zien dat hij toch echt tot de grote jongens gerekend mag worden. Want wat zetten deze mannen op kinderlijk eenvoudige manier een strakke show neer. Northlane is dan ook echt wel verplichte kost als hij ons land weer aandoet. Doodzonde als je dit gemist hebt!

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More