Revue

Jeremy Loops weet perfect te combineren in Paradiso

Jeremy Loops weet perfect te combineren in Paradiso

Het is Tweede Paasdag en Jeremy Loops staat op het programma van Paradiso. De Zuid-Afrikaanse artiest stond afgelopen weekend op het Nederlandse festival Paaspop en uitte hier al zijn liefde voor het Nederlandse publiek. Nu zal duidelijk worden of het publiek in Paradiso nét zo enthousiast is.

Het is 19:45 uur wanneer de band Cookhouse het podium betreedt. De band heeft de eer te openen voor Jeremy Loops in de Amsterdamse poptempel die onlangs zijn vijftigste verjaardag vierde. De band brengt een chille vibe over: de klanken die je graag hoort als je heerlijk in je hangmat ligt met zacht lenteweer. Het is niet de muziek waarbij je swingend door de zaal gaat, maar precies de muziek die al je aandacht vraagt. De stem van zanger Ronald Hendriksen heeft een mooi rauw randje die precies aansluit bij de country en blues vibe die de band live ook haarfijn overbrengt. Het geluid van Cookhouse is sterk en loepzuiver en past precies bij het hoofdprogramma. Hij heeft hierdoor een mooie voorbereiding neergezet.

Een half uur later dan gepland zet Jeremy Loops zijn eerste stap op het podium. De artiest maakt gelijk kennis met zijn fans op de eerste rij en laat zijn vriendelijkste glimlach zien aan de volledig uitverkochte zaal. Jeremy Loops bracht twee weken geleden zijn nieuwste album “Critical As Water” uit. De tracks op dit album zijn wat softer dan we gewend zijn van het album “Trading Change“. Niets verkeerds aan, maar wel even wennen. Ook live is dit even voelbaar.

Gelukkig is dit van korte duur, want live blijkt al snel dat deze nummers door het gevoel, enthousiasme en de muzikaliteit van de alleskunner en zijn band ijzersterk zijn. Het is juist een mooie aanvulling op “Trading Change”. De kleine toespraken van Jeremy Loops geven context aan de tracks en laten je extra goed luisteren naar de teksten. Waaronder een verwijzing naar de stress en nare dingen die er in de wereld gebeuren en de dingen die hem tegenstaan in het leven. Deze teksten zingt en rapt hij na de speech in het nummer “Freak”.

Wanneer je veelvoudig bezoeker bent van een Jeremy Loops-show, dan merk je dat de shows ondertussen veel op elkaar lijken. Daarom wordt de afwisselende setlist, met tracks van “Critical As Water” en “Trading Change” extra gewaardeerd. Dit maakt de show vernieuwend en des te sterker. Natuurlijk speelt de band ook zijn monsterhit “Down South”, waarvan hij al vroeg in de set een akoestische versie deed vanwege de hoge nood van het publiek.

Iets wat ook terugkerend is bij deze show, is het ijzersterke geluid en opzwepende enthousiasme van de band. De mannen weten hun energie en liefde voor hun muziek over te brengen op het publiek, waarna zij volledig losgaan op de swingende hits. Zelfs als je de nummers niet kent, neem je het gevoel dat zij neer proberen te zetten volledig over. Jeremy Loops borduurt met zijn nieuwste album voort op zijn bestaand succes in Nederland. Zoals het eruitziet zal hij de komende jaren nog net zo enthousiast ontvangen worden!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Fall Out Boy overdondert met arenashow in AFAS Live

Fall Out Boy overdondert met arenashow in AFAS Live

Als Fall Out Boy op het podium staat, mag je er veel van verwachten. De band brak jaren geleden door en zorgde voor een enorme rage in de poprock. Op woensdag 4 april staan de heren in AFAS Live, met Against the Current en MAX in het voorprogramma. Maakt Fall Out Boy de hoge verwachtingen waar?

De avond begint met een te lange rij voor de Amsterdamse venue waardoor MAX begint voor een langzaam vullende zaal. Niet zo gek voor een voorprogramma, want dat komt veel vaker voor. Maar is het zonde als je dit mist? Ja, absoluut! Deze met pop overgoten artiest, wiens vocale bereik richting dat van Brendon Urie reikt, maakt er een groot feest van. Hij krijgt verbazingwekkend makkelijk de hele staande massa mensen mee. Deze act past muzikaal gezien totaal niet bij de 2005-Fall Out Boy, maar is de perfecte keus voor de 2018-Fall Out Boy. Vooral het nummer “Lights Down Low” mag op een luid applaus rekenen. MAX kondigt de track aan: “Het maakt geen fuck uit of je hetero, homo, bi of transgender bent. Iedereen mag houden van wie die wilt!”.

Na een overtuigende eerste act is het tijd voor Against the Current. Met “Blood Like Gasoline” laten de dame en heren meteen zien hoe overtuigend de set gaat zijn. Vurig en zelfverzekerd danst frontvrouw Chrissy Costanza over het hele oppervlak van het podium, terwijl de zaal ondertussen propvol is. Sommige tracks worden door het publiek goed ontvangen, zoals hitsingles “Running With the Wild Things” en “Gravity. Toch blijft het over het algemeen opvallend stil vanuit het publiek.

Against the Current speelt ook twee van zijn nieuwe, onuitgebrachte tracks: “Strangers Again” en “Voices. De nummers laten de nieuwe richting van de band horen: erg poppy! Wanneer Costanza zingt en niet onderbroken wordt door de harde basgeluiden, is haar onwijs zuivere stem te horen. Er wordt lang niet zo uitbundig genoten van het optreden als bij MAX, terwijl Against the Current retegoed staat te spelen en er keihard voor vecht vandaag in AFAS Live.

Fall Out Boy begint meteen supergroots in AFAS Live. Normaliter zie je enkel op het eind van een gig een klein beetje confetti en een beetje vuur. Maar bij deze uit Chicago afkomstige heren niet. Binnen vijftien minuten heb je alles al gezien: vuur, vonken, confetti en vonken. Er komt zelfs vuur uit het plafond! Frontman Patrick Stump klinkt de hele avond loepzuiver, op een paar momenten na. Dan is zijn stem een stuk rauwer en stiekem is dat misschien wel lekkerder!

Bij “Save Rock and Roll”, “The Last of the Real Ones” en “Young and Menace” neemt Stump plaats achter de piano. Hij kan zich hier veel beter focussen op zijn vocalen en hij neemt het er ook van! Tussendoor vertelt bassist Pete Wentz waarom gitarist Joseph Trohman er niet bij is: “Hij is thuis, want hij heeft een kindje gekregen”.

Na een akoestische solotrack van Stump is het tijd voor drummer Andrew Hurley om te stralen. Hij is naar het extra podium midden in de zaal gerend. Dit podium is rondom volledig voorzien van ledpanelen en wordt de lucht in getild tot zo een vijf meter hoog. Hier is het aan Hurley om zijn drumkunsten flink te laten horen. Op nóg een podium neemt Wentz plaats. Ieder op een eigen podium en de wereldhit “Dance, Dance” wordt ingezet. Deze enorme productie is er een die thuishoort in een Ziggo Dome of een Amsterdam ArenA.

Zodra Wentz en Hurley elk hun podium verlaten om terug te rennen naar het normale podium, wordt er een video gestart op de ledschermen. Twee lama’s praten en houden het publiek bezig tot de band weer paraat is. Na de video komen deze twee lama’s het podium op om gratis shirts het publiek in te gooien. Fall Out Boy komt weer terug en weet deze geweldige vibe en energie in de show te houden met “I Don’t Care” en doorbraakhit “This Ain’t a Scene, It’s an Arms Race”.

Het enige nadeel, of zwaktebod – het is maar net hoe je het bekijkt – is hetgeen wat getoond wordt op het ledscherm dat even breed is als het podium zelf. Een heel nummer naar een potje Fortnite kijken leidt heel erg af van de bandleden en dat zou toch niet de bedoeling moeten zijn. Al met al is deze show duizendmaal beter, zuiverder, leuker en interessanter dan Fall Out Boy’s show van 2015. Met dit optreden geeft Fall Out Boy meer dan duidelijk aan dat er weer gewerkt wordt om shows te spelen in de grootste zalen die er zijn. Chapeau mannen, zo mogen jullie nog eens vijftien jaar meegaan!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Thirty Seconds To Mars neemt de leiding in Ziggo Dome

Thirty Seconds To Mars neemt de leiding in Ziggo Dome

Thirty Seconds To Mars is terug van nauwelijks weggeweest. Met “Walk On Water” hebben de gebroeders Leto & co opnieuw een wereldhit te pakken met als resultaat een hele nieuwe schare fans. Vanavond, dinsdag 20 maart 2018, moeten ze het zijn tweeën doen in Ziggo Dome: gitarist Tomo Miličević kan er door omstandigheden niet bij zijn.

De zaalverlichting gaat uit en de enige lichtbron zit in een soort grote, zwarte zeecontainer midden in de zaal. Iedereen weet wat erin zit, maar toch is de spanning om te snijden. Onder begeleiding van zware percussie stijgen de wanden van het zwarte gevaarte langzaam naar het plafond. Zodra “Up In the Air” wordt ingezet, blijken de wanden aan de binnenkant volledig uit led-schermen te bestaan die voor het nodige visuele spektakel zorgen. De frontman heeft zijn gelikte Blade Runner-look verrijkt met meer baard, een technicolor mantel en bijpassende handschoenen. De schreeuw van de adelaar luidt “Kings and Queens” in en het is aan. Jong en oud staat mee te brullen met dit meeslepende rock-anthem.

Het relatief kleine, centraal gelegen podium blijkt een schot in de roos. Leto weet met zijn charisma alle hoeken van de ruimte te bereiken. Niemand ontkomt. Zelfs wie zitplaatsen heeft, moet staan. Onder zijn leiding schreeuwt de hele zaal de woorden “this is war” tot de muziek weer begint en de vloer getrakteerd wordt op ballonnen.

Tijdens de laatste noten van het bombastische “The Rider” komen de led-schermen voortijdig naar beneden wat alleen maar kan duiden op een ingeplande encore. Natuurlijk gaan ze niet weg voordat ze hun Snapchat-liedje hebben gezongen – “Walk On Water”! Hiervoor heeft de zanger, die ook The Joker speelde in Suicide Squad, nog een troef achter de hand om het enthousiaste publiek te verrassen: Eloi Youssef van Kensington komt een coupletje meezingen. Als na “Walk On Water” ook nog 3FM-dj Frank van der Lende het podium op wordt geroepen, is het Nederlandse onderonsje compleet. Frank kondigt de vier finalisten van 3FM’s Guitar God erbij aan voor een ijzersterke versie van “Conquistador”. Als allerlaatste wijst de vocalist van Thirty Seconds To Mars een hele lading fans aan die op het podium mee mogen dansen op “Closer To the Edge” en met confetti nemen de Leto’s afscheid.

Thirty Seconds To Mars maakt rock-anthems die generaties overbruggen. Jared Leto is live misschien niet de zuiverste zanger, maar door zijn enthousiasme en toegankelijkheid maakt hij er een onvergetelijke avond van. In plaats van kille perfectie kiest Thirty Seconds To Mars voor verbondenheid. De mensen in Ziggo Dome kunnen met een glimlach naar huis, omdat zij vanavond deel hebben uitgemaakt van iets groters.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Escape the Fate laat twee gezichten zien op “I Am Human”

Escape the Fate laat twee gezichten zien op “I Am Human”

De afgelopen jaren heeft Escape the Fate nogal wat kritiek te verduren gehad: het zou allemaal slappe hap zijn. De band kon het sinds “This War is Ours” eigenlijk niet meer goed doen. Veel fans vonden dat de self-titled plaat, “Ungrateful” en “Hate Me” niet konden tippen aan het oude werk. Maar de mannen blijven gewoon hun eigen koers varen. Ditmaal proberen de flamboyante Amerikanen het op “I Am Human“.

Daarmee is de kous nog niet af, want na vier nummers tref je de tenenkrommende ballad “Bleed” aan. Met teksten als “Would you bleed for me, like I bleed for you? Would you tear your heart open and tell me the truth?” kom je gewoon niet weg. De oprechtheid lijkt ver te zoeken. Snel door naar “Do You Love Me“. Wat een wereld van verschil! De gitaren knallen erin en je hoort al snel dat deze track een stuk zwaarder is. Ook hoor je Craig Mabbitt’s stem overslaan naar screams. De korte, pompende slagen in de pre-chorus geven het een sterk metalcore-gevoel. De solo die na het eerste refrein komt maakt het een typische Escape the Fate-track. Zo willen we het vaker zien!

Helaas is titeltrack “I Am Human” wederom een walgelijk meezingertje dat eindeloos blijft herhalen. Wees echter niet getreurd, want vanaf het dampende “Empire” is het aan. De beat in dit nummer is echt sexy. Net als “Recipe For Disaster“. Die track is compleet onherkenbaar naast de eerste helft van het album. Wauw! “Riot” is een hele leuke track met een hoog rock ‘n’ roll-gehalte. “Digging My Own Grave” is veruit het hardste nummer op de plaat. Mabbitt schreeuwt hier werkelijk de longen uit zijn lijf en gitarist Kevin Trasher gooit weer een geweldige solo uit zijn tengels. De plaat sluit af met “Resistance“. Geheel tegen de verwachting in eindigt de plaat dan toch nog spectaculair!

Escape the Fate laat twee verschillende kanten zien op “I Am Human“: de catchy, meer poppy kant, en de oude vertrouwde ruige kant. Dat eerste pakt wederom niet lekker uit. Je moet eerst door de bagger heen voordat je beloond wordt. De tweede helft van de plaat is namelijk een stuk aangenamer om naar te luisteren. Althans, als de oude sound van de mannen je meer aanstaat. Het is onbegrijpelijk waarom de band er niet voor gekozen heeft om een paar van deze tracks wat meer naar voren te halen in de tracklist. De heren laten op de plaat zien dat ze het nog kunnen, maar ze zullen ook bij zichzelf te rade moeten gaan of dit werkelijk hun beste werk is.

Beoordeling: 6,5/10
Releasedatum: 30 maart 2018
Label: Better Noise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

You Are Part of This Tour knalt op momenten in TivoliVredenburg

You Are Part of This Tour knalt op momenten in TivoliVredenburg

Op een regenachtige woensdagavond op 28 maart is het in Utrecht tijd voor een feestje. Deez Nuts komt deze avond niet alleen, maar heeft een flinke hardcore line-up meegenomen met bands van over de hele wereld. De You Are Part of This Tour trekt momenteel door West-Europa en doet vanavond ook Nederland aan.

Meer circlepits zien we tijdens de show van Trash Talk. Vocalist Lee Spielman is op zijn minst voor de helft van de show in de pit te vinden en roept mensen constant op om om hem heen te rennen. Hier wordt gewillig op gereageerd door het extreem hoge tempo van de muziek van de band. Een van de gitaristen heeft constant een joint in zijn mond en halverwege de show wordt iedereen met een joint gevraagd om deze aan te steken; hier zal de bewaking niet blij mee zijn geweest. Terwijl de wietwalmen door de zaal trekken, rent het publiek rondjes op de korte nummers van de band. Dit was de echte opwarmer die de avond nodig had.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

For the Fallen Dreams imponeert op “Six”

For the Fallen Dreams imponeert op “Six”

Het is alweer vier jaar geleden dat metalcoreformatie For the Fallen Dreams zijn laatste plaat uitbracht, genaamd “Heavy Hearts“. Het is dus de hoogste tijd voor een nieuw album. De naam gaat samen met de hoeveelheid albums de band met de release van deze plaat heeft uitgebracht: “Six“.

Het eerste nummer “Stone” doet zijn naam eer aan, want deze begint de plaat steenhard. Een melancholische, door electronica beïnvloede gitaar opent het nummer, maar de band draait het roer binnen enkele seconden om. Een muur aan geluid komt je tegemoet: scheurende gitaren, razendsnelle drums en een mix van screams en clean vocals van zanger Chad Ruhlig blazen je omver. Ook “The Undertow” komt even hard aan. De lichte hardcoreinvloeden zijn verfrissend om te horen bij een moderne metalcoreband, want dat hoor je niet vaak meer. Vooral de grunts na de breakdown laten de nekharen van menig luisteraar overeind staan.

De balans tussen kalmere en snoeiharde stukken is op tracks als “Forever” en “Two Graves” perfect gevonden. Vooral op de laatstgenoemde track is dit een waardevolle toevoeging. De screams zijn met emoties doordrenkt en de subtiele, maar nog steeds knalharde gitaarriffs spelen daar perfect op in. Het schrille contrast met de meer melodische, rustige stukken is kippenvelwaardig. Een meesterlijke metalcoretrack!

Hypnosis” is een minder sterk nummer op deze plaat. Echt pakkend zijn de coupletten niet en het refrein is zelfs enigszins cliché. Muzikaal gezien is deze track niet slecht, maar wel enigszins braafjes vergeleken met de rest van de plaat. “Void” maakt dit gelukkig alweer snel goed. Dit is verreweg de meest melodische track op de plaat. Het nummer geeft elk bandlid de ruimte om te laten zien dat hij ook gas terug kan nemen en even goed kan klinken. Toch verliest For the Fallen Dreams het ruige randje waar hij zo goed in is niet. “The Storm” geeft de luisteraars nog één keer de kans intens te genieten. Een episch refrein, in combinatie met een paar van de hardste coupletten op de plaat, sluit “Six” waardig af.

For the Fallen Dreams heeft zijn tijd genomen voor deze plaat, maar dit heeft zijn vruchten volledig afgeworpen. Vrijwel alle tracks staan zo stevig als een huis, maar ook als geheel is dit schijfje een geweldige luisterervaring. “Six” is een release die fans van metalcore niet mogen missen en hoogstwaarschijnlijk voor een tijdlang op repeat zullen hebben staan.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 16 februari 2018
Platenlabel: Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Slaves imponeert op “Beautiful Death”

Slaves imponeert op “Beautiful Death”

Rondom Jonny Craig is het altijd hommeles. Hij werd tot twee keer toe uit Dance Gavin Dance gezet. Ook de aanloop naar de tweede plaat van Slaves verliep allesbehalve probleemloos. Tot overmaat van ramp kreeg Slaves op het laatste moment gedoe met met zijn label. Artery Records weigerde om “Beautiful Death” uit te brengen. In allerijl moest de band een ander label vinden. Is er iets van dit tumult te merken op het nieuwste schijfje?

Daarna breekt “True Colors” aan. Dit is tot dusver de meest aangrijpende track: de melancholie druipt door elke noot heen en de spanningsboog is simpelweg fenomenaal. Wederom dragen de vocalen van Craig het hele nummer. Hij wisselt moeiteloos van breekbaar naar duizelingwekkend hoog en weer terug naar een rauw randje. Wat een veelzijdigheid! De band moet van goede huize komen om hier nog overheen te gaan. Dat gaat in elk geval niet gebeuren op “Let This Haunt You” en “Pretty Trappin“. De tracks zijn vermakelijk, maar hebben niet de kracht die “True Colors” heeft.

Slaves weet ook nog goed hoe hij het gaspedaal moet intrappen. Dat gebeurt op “Back To the Roots“, wat een wel erg toepasselijke titel is. Met zwaar geram op de gitaar opent het nummer, waarna de band magistraal schakelt tussen rustige stukken, catchy refreinen en heerlijk getokkel op de gitaar.  Ook “I Know a Lot of Artists” knalt er lekker in. Noemenswaardig is ook het nummer “Deadly Conversations” vanwege zijn refrein. Dat neigt sterk naar een ballad, maar het heeft alsnog veel power. De solo op het einde is de kers op de taart. Slaves sluit af met powerballad “Warning From My Demons” en het breekbare “The Pact“. Een episch slot van een episch album!

Slaves laat op “Beautiful Death” zien dat alle tumult rondom de band niet in de weg van creativiteit hoeft te staan. Misschien worden de heren er juist wel nóg creatiever van, want de plaat imponeert. Als er dan toch een kanttekening geplaatst moet worden, dan is het dat de band vrij vroeg op zijn album al zijn kruit verschiet. De beste tracks staan namelijk vooraan. Het was beter geweest als die wat meer verspreid waren over het album. Maar dat is eigenlijk de enige ‘smet’. Voor de rest een heerlijk schijfje!

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 16 februari 2018
Label: SBG

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Hibakusha klinkt als een strakke metalmachine op “Prophet of Numbers”

Hibakusha klinkt als een strakke metalmachine op “Prophet of Numbers”

Hibakusha is een groep uit Haarlem. De vijfkoppige band werd opgericht in 2013 en haalt vooral inspiratie uit het geluid van bands als Meshuggah, Sikth en Tesseract. In 2015 werd debuut EP “Incarnation” uitgebracht. In 2018 is het tijd voor het eerste volledige album van de groep. Deze plaat kent de naam “Prophet of Numbers“.

Dat Hibakusha beïnvloed is door Meshuggah is meteen te horen op opener “Kowloon“. Het snelle intro van de track kom keihard binnen en is puur headbangmateriaal. De verschillende secties van het nummer vloeien perfect in elkaar over en vervelen geen moment. Het nummer blijft zes en een halve minuut kneiterhard, maar op momenten verrassend melodieus en ongelofelijk groovy. Hetzelfde geldt voor titeltrack “Prophet of Numbers“.

Hibakusha trekt deze lijn moeiteloos door op “Frequently Vile“, waarbij vooral de heerlijke drumpartijen opvallen. Met “Wanderers” wordt er een broodnodig rustmoment ingelast. Zonder deze track zou je hoofd halverwege de plaat waarschijnlijk ontploffen door de stormvloed aan heerlijke ritmes. Het rustgevende maar onheilspellende “Wanderers” loopt over in “Entropy“, dat je met zijn duistere sferen meteen bij de strot grijpt. De rode draad van het album wordt hier weer opgepakt, dus we horen weer een hoop muzikaal geweld.

The Famous Negative” en “Fractals” zijn meer van hetzelfde. Dit is geen slecht iets, want over hetgeen dat vooraf ging was niets negatiefs te zeggen. “Chasm” is een geweldig stuk van ruim acht minuten, waarin Hibakusha laat horen ook het progressieve aspect van de metal compleet onder controle te hebben. De track neemt je mee op sleeptouw en houdt je op het puntje van je stoel. Je weet op geen enkel moment wat er komen gaat.

Infrequently Vile” is er om nog een keer het gaspedaal volledig in te drukken. Op hoog tempo rammen de Haarlemmers door het voorlaatste nummer heen, waarbij de tweede gitaar de track echt een tweede laag geeft qua melodie. Dit zou live weleens een van de nummers kunnen zijn waarop het publiek het meest uit zijn dak gaat. Goed materiaal voor een moshpit. De afsluiter is “Mundus Vult Decipi“, wat ‘de wereld wil bedrogen worden’ betekent. Met deze track kun je wat afkoelen. Dit is een instrumentale track die je zeker niet met een gerust hart laat slapen, want dit zou goed in de soundtrack van een horrorfilm passen.

Wat een debuutplaat. Hibakusha klinkt op “Prophet of Numbers” als een band die al decennialang meedraait in de muziekwereld. Met het stoppen van Textures ontstond er een gat in de Nederlandse metalscene op het gebied van metalcore. Hibakusha heeft zich met deze plaat opgeworpen als nieuwe grootmacht op metalcoregebied.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 19 maart 2018
Label: Eigen beheer

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Stone Temple Pilots komt sterk terug met “Stone Temple Pilots”

Stone Temple Pilots komt sterk terug met “Stone Temple Pilots”

De Amerikaanse grungeband Stone Temple Pilots heeft een behoorlijke voorgeschiedenis. Voormalige zangers Scott Weiland en Chester Bennington overleden beiden in de laatste drie jaar. Het had niemand verbaasd als hij ermee zou stoppen en zijn in 2010 uitgebrachte studioalbum de laatste zou zijn. Toch maakte Stone Temple Pilots eind 2017 bekend dat nieuwe frontman Jeff Gutt hen zou gaan versterken. Niet veel later kondigde de band het nieuwe, self-titled schijfje “Stone Temple Pilots” aan. Voldoet deze plaat aan de hoge verwachtingen?

De aandacht van de luisteraar wordt in de eerste tien seconden van opener “Middle of Nowhere” meteen gepakt. Een wat vreemd gitaarintro opent namelijk de plaat. Wanneer de band rest van de instrumenten inzet, is het gelukkig meteen gas erop en gaan. Het nummer is ontzettend aanstekelijk, maar behoudt nog steeds een rauw randje. “Middle of Nowhere” wordt zonder twijfel een favoriet tijdens liveshows van Stone Temple Pilots. “Guilty” en “Meadow” gaan op dezelfde toon door. Het laatstgenoemde nummer neemt gas terug in de coupletten en explodeert in het refrein. Het samenspel tussen de bandleden is uitstekend en dat is een understatement.

Stone Temple Pilots heeft ondanks de toevoeging van een nieuwe frontman zijn typerende grungegeluid behouden. Wát klinkt dit lekker! Ook wisselt de band genoeg af, waardoor de plaat niet verveelt. Enkel op het einde van het album lijkt energie wat af te zwakken, maar dat mag de pret niet drukken. Stone Temple Pilots heeft met “Stone Temple Pilots” namelijk een behoorlijk sterke comeback gemaakt.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 16 maart 2018
PlatenlabelWarner Music Group

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Avatar stopt legendarische circusshow in een fenomenaal theatraal concert in TivoliVredenburg

Avatar stopt legendarische circusshow in een fenomenaal theatraal concert in TivoliVredenburg

Het is een circus, het is groots, erg overdreven en vooral genieten. Althans, dat gevoel krijg je bij het binnenkomen van TivoliVredenburg op dinsdag 13 maart. Vandaag geeft Avatar hier een headlineshow. Hellzapoppin’ en Old Kerry McKee mogen het publiek opwarmen.

De eerste act is een eenmansband: Old Kerry McKee. Hij verzorgt helemaal alleen een optreden, maar als je het niet kan zien, heb je het niet eens in de gaten. Er wordt gedrumd, gitaar gespeeld, mondharmonica gespeeld en er wordt ook nog eens gezongen. Alsof dat niet genoeg is, heeft hij ook nog een tamboerijn aan zijn been gebonden. Alleen hierom verdient deze man een daverend applaus. Helaas is de zaal nog niet eens voor de helft gevuld. Ondanks dat de zang heel lekker rauw is, gaat het soms nét iets meer richting een beetje vals. Het publiek kijkt, luistert, drinkt en kletst met elkaar. Old Kerry McKee doet het leuk en verlaat het podium onder een redelijk applaus.

De entertainers rouleren gedurende de hele show. Het is tijd voor een draaiende kettingzaag die gebalanceerd wordt in de mond van de artiest. Het wordt gekker en gekker. Als je ooit de kans krijgt om Hellzapoppin’ te checken: doe. het. meteen. zonder. twijfel! “How does he do that and why does he do that?”, zegt host The Govna Bryce Graves. En daar sluiten wij ons volledig bij aan.

Het is nu aan Avatar om dit te overtreffen. En dat gaat verschrikkelijk moeilijk worden. Avatar weet hoe hij een show moet starten: met een lichtshow, een overdosis aan rook, perfect ingestudeerde pasjes en geluidseffecten die het idee geven dat er een ruimteschip opstijgt. Als een volwaardige machine toont Avatar zich op het podium. Het is overweldigend hoe strak hier gespeeld wordt, hoe de lichtshow perfect de sfeer neerzet en hoe heerlijk frontman Johannes Eckerström zingt. Eckerström loopt als een psycho The Joker over het podium te paraderen met een glimlach waar de zojuist genoemde filmster jaloers op is. Het publiek eet uit zijn hand. Overal in het publiek staan enorm enthousiaste diehardfans die de nekjes goed losmaken. “The King Wants You” wordt ingeleid met een verhaal van de excentrieke frontman: “Who wants to hear a story of the king?”, zodra iedereen enthousiast roept, komt het verhaal: “The king loves you”, zegt hij half giechelend terwijl hij als een klein kind zijn vinger in zijn mond stopt.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More