Revue

Underøath maakt een overrompelende comeback op “Erase Me”

Underøath maakt een overrompelende comeback op “Erase Me”

Het laatste muzikale staaltje van Underøath stamt uit 2012. Na Ø (Disambiguation) stopte de band er in 2013 mee. De break-up was van korte duur, want in de zomer van 2015 kondigde de band zijn wedergeboorte aan. Underøath ging weer op tour en nam daarna ruim de tijd zichzelf opnieuw uit te vinden. De mannen gaan niet langer door het leven als een christelijke band. Na vijf jaar, vier maanden en 29 dagen maken we kennis met een uit de as herrezen Underøath op “Erase Me“. 

Tijd om bij te komen van al dat geweld krijg je niet, want “On My Teeth” dient zich aan. Het nummer opent met knetterende, opgefokte drums. In combinatie met de agressieve zanglijnen waan je je weer even in 2008. De band neemt in het refrein wat tempo terug om op adem te komen. De balans is simpelweg magistraal. Na de bridge gooit Underøath een ander ritme door zijn moddervette refrein heen, waardoor de track een briljante afwisseling krijgt. Als je na deze track nog steeds geen zin hebt om jezelf de pit in te smijten, doe je iets duidelijk niet goed. Hoogtepuntje dit!

Hoe dit album zich lijkt te ontwikkelen lijkt bijna te mooi om waar te zijn. “Wake Me” is helaas een smetje. De track klinkt simpelweg niet onderscheidend en interessant genoeg naast de rest.  Maar niet getreurd, de draad wordt weer opgepakt bij “Bloodlust“. Vooral dat moddervette gitaarriffje na het refrein geeft een heerlijke vibe aan het nummer. Track na track dendert deze plaat door. Noemenswaardig is ook absoluut “Hold Your Breath“. Geen enkele song heeft een refrein zo goed als deze. Hij is oersterk én blijft in je hoofd hangen. Naar het einde toe lijken de mannen uitgeraasd. Na “No Fame” en “In Motion” is het aan “I Gave Up” om de plaat af te sluiten. Het is een prachtige powerballad, doordrenkt met melodische gitaarpartijen en emotionele zanglijnen. Hier zijn simpelweg geen woorden voor.

Underøath heeft de tijd genomen om zichzelf opnieuw uit te vinden. Dit resulteert echter niet in een drastisch andere sound, zoals bij andere bands wel eens het geval is. Sterker nog, veel tracks doen denken aan hoe de band klonk tussen 2006 en 2008. Het grootste verschil zit hem in de onderliggende motivatie. Ondanks dat de mannen niet langer door het leven gaan als een christelijke groep, klinkt de band overtuigender dan ooit. De passie, energie en bevlogenheid zijn kippenvel-waardig. Om het zacht uit te drukken: dit is het lange wachten meer dan waard geweest.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 6 april 2018
Label: Fearless Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

THE FEVER 333 maakt verwachtingen niet waar op “Made An America”

THE FEVER 333 maakt verwachtingen niet waar op “Made An America”

De dag dat letlive. uit elkaar ging maakte een hoop fans verdrietig, maar gelukkig voor hen werd al snel bekend dat frontman Jason Butler een nieuw project op zou starten. Dit komt in de vorm van de band THE FEVER 333. Ook Aric Imprompta van Night Verses en Stephen Harrison van The Chariot maken deel uit van het project. Deze samenwerking zorgt voor hoge verwachtingen, die de band waar mag maken op zijn nieuwe EP “Made An America“.

De eerste track, “Made An America“, zal menig fan van letlive. tevreden stellen. De politiek beladen lyrics, de ruige stem van Jason Butler die absurd sterke screams produceert en het slimme gitaarspel doen namelijk ontzettend denken aan het materiaal van deze band. Dat de band zich hier niet aan vasthoudt, wordt duidelijk op single “We’re Coming In“. In het refrein herhaalt Butler schreeuwend “we’re coming in, motherfucker!”. Helaas kan dit niet goedmaken dat de gitaren leeg klinken en je maar weinig passie hoort in de drums.

Deze EP is niet slecht en kent hoogtepunten, maar er is niet te ontkennen dat er iets mist. Zo zijn de hiphopinvloeden in de coupletten in “(The First Stone) Changes” meesterlijk. Dit komt niet alleen door de opvallende feature van rapper Yelawolf, maar ook door het verrassend goede couplet dat Butler zelf rapt. Helaas is het refrein net een slap aftreksel van iedere dertien-in-een-dozijn politiek beladen punksong. “Hunting Season” is instrumentaal gezien top: de scheurende gitaren klinken vol en de wilde drumpartijen zullen ervoor zorgen dat menig concertganger de pit zou willen openen. Wel zijn de teksten teleurstellend. De zin “you can’t keep us under your thumb!” wordt het hele refrein door herhaald en begint op een gegeven moment wat te irriteren. THE FEVER 333 maakte eerder al duidelijk dat deze band een protestbeweging is, maar zijn er echt geen betere manieren om je standpunten duidelijk te maken dan deze keer op keer en zo luid mogelijk uit te schreeuwen?

Gelukkig maakt “Soul’d Me Out” heel wat goed. Het contrast tussen het langzamere, soulvolle refrein en de screams in de gefrustreerde coupletten is nagenoeg perfect. Ook “Walking In My Shoes” weet langzaam en snel goed te combineren, maar springt er niet echt uit. “POV” mag de EP afsluiten en blijkt de meest experimentele track van de plaat te zijn. Diepe bastonen en trapbeats zorgen voor een interessant contrast met de rauwe stem van Butler.

Made An America” maakt niet veel indruk. Bij deze EP moet je je ook bedenken dat drie zeer getalenteerde muzikanten uit welgerespecteerde bands deze hebben gemaakt. Wanneer je dit meeneemt, stelt het schijfje de wisselende kwaliteit gewoon enigszins teleur. De instrumentatie en de vocalen zijn wel goed en op sommige momenten zelfs ontzettend indrukwekkend. Helaas komt het geheel toch overhaast over. De potentie voor THE FEVER 333 om een epische band en protestbeweging te zijn bestaat, maar het is te hopen dat de band zijn ideale geluid in de toekomst beter zal vinden.

Beoordeling: 6/10
Releasedatum: 23 maart 2018
Platenlabel: Eigen beheer

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Caliban levert prima luistermateriaal maar verrast niet op “Elements”

Caliban levert prima luistermateriaal maar verrast niet op “Elements”

De Duitse metalcoreband Caliban bestaat inmiddels al meer dan 20 jaar en kan dus gezien worden als een enorm ervaren band. Het geluid van de groep is door de jaren heen nauwelijks veranderd, maar wel geperfectioneerd. De mannen zijn enorm goed op elkaar ingespeeld, aangezien de bezetting van de Duitsers al sinds 2005 onveranderd is gebleven. Met “Elements” brengt Caliban alweer zijn elfde album uit. Weet de band nog steeds even goed te vermaken?

Before Later Becomes Never” is een hoogtepunt op de plaat en was daarom een goede keuze als single. De melodische metalcore doet denken aan Northlane op zijn best. De zang in het refrein vult de instrumentatie werkelijk perfect aan. De track gaat echter van de hemel naar de hel wanneer gastvocalist CJ McMahon van Thy Art is Murder langskomt. Zijn enorm ruige geluid brengt de ideale afwisseling in het nummer.

Ook “My Madness” is een van de hoogtepunten. Er lijkt veel emotie in de track te liggen wanneer je het refrein hoort. De gitaarriffs zijn een aantal van de lekkerste die je op “Elements” gaat horen. “I Am Fear” is een uniek nummer, omdat dit de enige song op de plaat is waarop geen clean vocals te horen zijn. Het is een aangenaam harde track en het is jammer dat Caliban nummers met screams en nummers met cleans verder niet afwisselt.

Vanaf hier is het hele album wel fijn luistermateriaal, maar geen enkele track blijft je echt bij. Nummers als “Masquerade“, “The Great Unknown” en “Sleepers Awake” klinken stuk voor stuk prima, maar zijn lastig te onderscheiden. Hetzelfde geldt helaas voor afsluiter “Forsaken Horizon“, dat nog voorafgegaan wordt door een kort instrumentaal intermezzo, genaamd “Dark Shadows“. Dit intermezzo had wellicht beter in het midden van de plaat kunnen staan en “Forsaken Horizon” is dus geen memorabele afsluiter.

Caliban levert de fans in ieder geval kwantiteit. Misschien is veertien tracks een beetje veel met zo weinig afwisseling. “Elements” opende sterk, maar wist het niveau niet constant te houden. Het is absoluut een fijne plaat om te luisteren, ook al slaat de verveling na een tijdje toe. Dit is zeker geen slechte plaat, maar de mannen verleggen hier ook geen grenzen.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 6 april 2018
Label: Century Media Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Casey toont rauwe emoties op “Where I Go When I Am Sleeping”

Casey toont rauwe emoties op “Where I Go When I Am Sleeping”

De Britse melodische hardcoreband Casey is een opvallende verschijning in de muziekscene. Toen de band nog maar vier singles online had staan, bracht hij al zijn debuutalbum “Love Is Not Enough” uit. Deze emotionele plaat veroverde al snel een een bijzondere plek in de harten van fans van melodische hardcore. Zal “Where I Go When I Am Sleeping” ook zo een grote indruk achterlaten?

Langzame gitaren en de breekbare stem van frontman Tom Weaver openen op “Making Weight” de plaat op een wat stille manier. “Wavering” stopt deze rust meteen. Een ontploffing aan emoties barst los door middel van vol klinkende gitaarakkoorden, snelle drums en schrille, emotionele screams. De cleans worden gecombineerd met ingewikkelde gitaarpatronen, waardoor dit even interessant klinkt. Deze twee tracks laten meteen zien dat de band zowel rustige als harde tracks met gemak kan leveren.

Casey praat op “Where I Go When I Am Sleeping” over heftige onderwerpen. Zo is depressie een terugkerend thema. “It seems the only solace I’m afforded is now instead of wanting to kill myself I just sleep“, schreeuwt Weaver met een overslaande stem op “Phosphenes“. Ook de ziektes waar Weaver in zijn leven mee heeft gekampt en het bijkomende gevoel van hopeloosheid, komen aan bod. Op “Fluorecents” zingt hij: “In a hospital bed I wither away. Behind the curtains I’ve been crying almost every night, I don’t want to ache like this for the rest of my life.” De manier waarop rauwe vocalen en melancholische instrumentatie deze grimmige onderwerpen en pure gevoelens neer weten te zetten, is kippenvelwaardig.

Eigenlijk is het enige minpunt dat genoemd kan worden, dat deze plaat iets meer harder materiaal had mogen hebben. Een groot deel is namelijk wat rustiger dan we van Casey gewend zijn. Zo heeft “Needlework” een emo-achtige sfeer die ergens bijna aan Turnover doet denken. Ook de intermezzo’s, zoals “Morphine” en “&“, zijn compleet anders dan we van deze band gewend zijn. Strijkinstrumenten en lang uitgerekte gitaartonen zorgen voor een serene sfeer. Desondanks passen ook de rustige momenten goed op dit album.

The Funeral” lijkt in het begin een zachter nummer, maar de uit het niets komende snoeiharde gitaren bewijzen het tegendeel. Cleans vloeien op deze track naadloos over in screams: een nagenoeg perfect contrast tussen luid en timide. “Wound” sluit de plaat af. Explosief gitaarwerk en raspende vocalen beginnen deze track, tot de band plotseling gas terugneemt. Dat is niet voor niets, want de luisteraar heeft zijn aandacht nodig voor een zwaarmoedig, maar prachtig einde. Tom Weaver houdt een gesproken monoloog over de keer dat zijn broer hem in de badkamer vond toen hij op het punt stond zelfmoord te ondernemen. Daarna reflecteert hij op zijn huidige staat en eindigt hij op een hoopvolle noot: “In all the ways that I am weak, I am also strong: learning how to speak gave me the strength to carry on.

Where I Go When I Am Sleeping” is allesbehalve makkelijk luistermateriaal. Juist dat is wat deze plaat zo krachtig maakt, want de pure, sombere emoties laten de luisteraar zoveel voelen dat het soms overweldigend is. Er zijn maar weinig bands die dat voor elkaar weten te krijgen, maar Casey is daar één van. Klasse.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 16 maart 2018
Platenlabel: Hassle Records/Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Jeremy Loops weet perfect te combineren in Paradiso

Jeremy Loops weet perfect te combineren in Paradiso

Het is Tweede Paasdag en Jeremy Loops staat op het programma van Paradiso. De Zuid-Afrikaanse artiest stond afgelopen weekend op het Nederlandse festival Paaspop en uitte hier al zijn liefde voor het Nederlandse publiek. Nu zal duidelijk worden of het publiek in Paradiso nét zo enthousiast is.

Het is 19:45 uur wanneer de band Cookhouse het podium betreedt. De band heeft de eer te openen voor Jeremy Loops in de Amsterdamse poptempel die onlangs zijn vijftigste verjaardag vierde. De band brengt een chille vibe over: de klanken die je graag hoort als je heerlijk in je hangmat ligt met zacht lenteweer. Het is niet de muziek waarbij je swingend door de zaal gaat, maar precies de muziek die al je aandacht vraagt. De stem van zanger Ronald Hendriksen heeft een mooi rauw randje die precies aansluit bij de country en blues vibe die de band live ook haarfijn overbrengt. Het geluid van Cookhouse is sterk en loepzuiver en past precies bij het hoofdprogramma. Hij heeft hierdoor een mooie voorbereiding neergezet.

Een half uur later dan gepland zet Jeremy Loops zijn eerste stap op het podium. De artiest maakt gelijk kennis met zijn fans op de eerste rij en laat zijn vriendelijkste glimlach zien aan de volledig uitverkochte zaal. Jeremy Loops bracht twee weken geleden zijn nieuwste album “Critical As Water” uit. De tracks op dit album zijn wat softer dan we gewend zijn van het album “Trading Change“. Niets verkeerds aan, maar wel even wennen. Ook live is dit even voelbaar.

Gelukkig is dit van korte duur, want live blijkt al snel dat deze nummers door het gevoel, enthousiasme en de muzikaliteit van de alleskunner en zijn band ijzersterk zijn. Het is juist een mooie aanvulling op “Trading Change”. De kleine toespraken van Jeremy Loops geven context aan de tracks en laten je extra goed luisteren naar de teksten. Waaronder een verwijzing naar de stress en nare dingen die er in de wereld gebeuren en de dingen die hem tegenstaan in het leven. Deze teksten zingt en rapt hij na de speech in het nummer “Freak”.

Wanneer je veelvoudig bezoeker bent van een Jeremy Loops-show, dan merk je dat de shows ondertussen veel op elkaar lijken. Daarom wordt de afwisselende setlist, met tracks van “Critical As Water” en “Trading Change” extra gewaardeerd. Dit maakt de show vernieuwend en des te sterker. Natuurlijk speelt de band ook zijn monsterhit “Down South”, waarvan hij al vroeg in de set een akoestische versie deed vanwege de hoge nood van het publiek.

Iets wat ook terugkerend is bij deze show, is het ijzersterke geluid en opzwepende enthousiasme van de band. De mannen weten hun energie en liefde voor hun muziek over te brengen op het publiek, waarna zij volledig losgaan op de swingende hits. Zelfs als je de nummers niet kent, neem je het gevoel dat zij neer proberen te zetten volledig over. Jeremy Loops borduurt met zijn nieuwste album voort op zijn bestaand succes in Nederland. Zoals het eruitziet zal hij de komende jaren nog net zo enthousiast ontvangen worden!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Fall Out Boy overdondert met arenashow in AFAS Live

Fall Out Boy overdondert met arenashow in AFAS Live

Als Fall Out Boy op het podium staat, mag je er veel van verwachten. De band brak jaren geleden door en zorgde voor een enorme rage in de poprock. Op woensdag 4 april staan de heren in AFAS Live, met Against the Current en MAX in het voorprogramma. Maakt Fall Out Boy de hoge verwachtingen waar?

De avond begint met een te lange rij voor de Amsterdamse venue waardoor MAX begint voor een langzaam vullende zaal. Niet zo gek voor een voorprogramma, want dat komt veel vaker voor. Maar is het zonde als je dit mist? Ja, absoluut! Deze met pop overgoten artiest, wiens vocale bereik richting dat van Brendon Urie reikt, maakt er een groot feest van. Hij krijgt verbazingwekkend makkelijk de hele staande massa mensen mee. Deze act past muzikaal gezien totaal niet bij de 2005-Fall Out Boy, maar is de perfecte keus voor de 2018-Fall Out Boy. Vooral het nummer “Lights Down Low” mag op een luid applaus rekenen. MAX kondigt de track aan: “Het maakt geen fuck uit of je hetero, homo, bi of transgender bent. Iedereen mag houden van wie die wilt!”.

Na een overtuigende eerste act is het tijd voor Against the Current. Met “Blood Like Gasoline” laten de dame en heren meteen zien hoe overtuigend de set gaat zijn. Vurig en zelfverzekerd danst frontvrouw Chrissy Costanza over het hele oppervlak van het podium, terwijl de zaal ondertussen propvol is. Sommige tracks worden door het publiek goed ontvangen, zoals hitsingles “Running With the Wild Things” en “Gravity. Toch blijft het over het algemeen opvallend stil vanuit het publiek.

Against the Current speelt ook twee van zijn nieuwe, onuitgebrachte tracks: “Strangers Again” en “Voices. De nummers laten de nieuwe richting van de band horen: erg poppy! Wanneer Costanza zingt en niet onderbroken wordt door de harde basgeluiden, is haar onwijs zuivere stem te horen. Er wordt lang niet zo uitbundig genoten van het optreden als bij MAX, terwijl Against the Current retegoed staat te spelen en er keihard voor vecht vandaag in AFAS Live.

Fall Out Boy begint meteen supergroots in AFAS Live. Normaliter zie je enkel op het eind van een gig een klein beetje confetti en een beetje vuur. Maar bij deze uit Chicago afkomstige heren niet. Binnen vijftien minuten heb je alles al gezien: vuur, vonken, confetti en vonken. Er komt zelfs vuur uit het plafond! Frontman Patrick Stump klinkt de hele avond loepzuiver, op een paar momenten na. Dan is zijn stem een stuk rauwer en stiekem is dat misschien wel lekkerder!

Bij “Save Rock and Roll”, “The Last of the Real Ones” en “Young and Menace” neemt Stump plaats achter de piano. Hij kan zich hier veel beter focussen op zijn vocalen en hij neemt het er ook van! Tussendoor vertelt bassist Pete Wentz waarom gitarist Joseph Trohman er niet bij is: “Hij is thuis, want hij heeft een kindje gekregen”.

Na een akoestische solotrack van Stump is het tijd voor drummer Andrew Hurley om te stralen. Hij is naar het extra podium midden in de zaal gerend. Dit podium is rondom volledig voorzien van ledpanelen en wordt de lucht in getild tot zo een vijf meter hoog. Hier is het aan Hurley om zijn drumkunsten flink te laten horen. Op nóg een podium neemt Wentz plaats. Ieder op een eigen podium en de wereldhit “Dance, Dance” wordt ingezet. Deze enorme productie is er een die thuishoort in een Ziggo Dome of een Amsterdam ArenA.

Zodra Wentz en Hurley elk hun podium verlaten om terug te rennen naar het normale podium, wordt er een video gestart op de ledschermen. Twee lama’s praten en houden het publiek bezig tot de band weer paraat is. Na de video komen deze twee lama’s het podium op om gratis shirts het publiek in te gooien. Fall Out Boy komt weer terug en weet deze geweldige vibe en energie in de show te houden met “I Don’t Care” en doorbraakhit “This Ain’t a Scene, It’s an Arms Race”.

Het enige nadeel, of zwaktebod – het is maar net hoe je het bekijkt – is hetgeen wat getoond wordt op het ledscherm dat even breed is als het podium zelf. Een heel nummer naar een potje Fortnite kijken leidt heel erg af van de bandleden en dat zou toch niet de bedoeling moeten zijn. Al met al is deze show duizendmaal beter, zuiverder, leuker en interessanter dan Fall Out Boy’s show van 2015. Met dit optreden geeft Fall Out Boy meer dan duidelijk aan dat er weer gewerkt wordt om shows te spelen in de grootste zalen die er zijn. Chapeau mannen, zo mogen jullie nog eens vijftien jaar meegaan!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Thirty Seconds To Mars neemt de leiding in Ziggo Dome

Thirty Seconds To Mars neemt de leiding in Ziggo Dome

Thirty Seconds To Mars is terug van nauwelijks weggeweest. Met “Walk On Water” hebben de gebroeders Leto & co opnieuw een wereldhit te pakken met als resultaat een hele nieuwe schare fans. Vanavond, dinsdag 20 maart 2018, moeten ze het zijn tweeën doen in Ziggo Dome: gitarist Tomo Miličević kan er door omstandigheden niet bij zijn.

De zaalverlichting gaat uit en de enige lichtbron zit in een soort grote, zwarte zeecontainer midden in de zaal. Iedereen weet wat erin zit, maar toch is de spanning om te snijden. Onder begeleiding van zware percussie stijgen de wanden van het zwarte gevaarte langzaam naar het plafond. Zodra “Up In the Air” wordt ingezet, blijken de wanden aan de binnenkant volledig uit led-schermen te bestaan die voor het nodige visuele spektakel zorgen. De frontman heeft zijn gelikte Blade Runner-look verrijkt met meer baard, een technicolor mantel en bijpassende handschoenen. De schreeuw van de adelaar luidt “Kings and Queens” in en het is aan. Jong en oud staat mee te brullen met dit meeslepende rock-anthem.

Het relatief kleine, centraal gelegen podium blijkt een schot in de roos. Leto weet met zijn charisma alle hoeken van de ruimte te bereiken. Niemand ontkomt. Zelfs wie zitplaatsen heeft, moet staan. Onder zijn leiding schreeuwt de hele zaal de woorden “this is war” tot de muziek weer begint en de vloer getrakteerd wordt op ballonnen.

Tijdens de laatste noten van het bombastische “The Rider” komen de led-schermen voortijdig naar beneden wat alleen maar kan duiden op een ingeplande encore. Natuurlijk gaan ze niet weg voordat ze hun Snapchat-liedje hebben gezongen – “Walk On Water”! Hiervoor heeft de zanger, die ook The Joker speelde in Suicide Squad, nog een troef achter de hand om het enthousiaste publiek te verrassen: Eloi Youssef van Kensington komt een coupletje meezingen. Als na “Walk On Water” ook nog 3FM-dj Frank van der Lende het podium op wordt geroepen, is het Nederlandse onderonsje compleet. Frank kondigt de vier finalisten van 3FM’s Guitar God erbij aan voor een ijzersterke versie van “Conquistador”. Als allerlaatste wijst de vocalist van Thirty Seconds To Mars een hele lading fans aan die op het podium mee mogen dansen op “Closer To the Edge” en met confetti nemen de Leto’s afscheid.

Thirty Seconds To Mars maakt rock-anthems die generaties overbruggen. Jared Leto is live misschien niet de zuiverste zanger, maar door zijn enthousiasme en toegankelijkheid maakt hij er een onvergetelijke avond van. In plaats van kille perfectie kiest Thirty Seconds To Mars voor verbondenheid. De mensen in Ziggo Dome kunnen met een glimlach naar huis, omdat zij vanavond deel hebben uitgemaakt van iets groters.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Escape the Fate laat twee gezichten zien op “I Am Human”

Escape the Fate laat twee gezichten zien op “I Am Human”

De afgelopen jaren heeft Escape the Fate nogal wat kritiek te verduren gehad: het zou allemaal slappe hap zijn. De band kon het sinds “This War is Ours” eigenlijk niet meer goed doen. Veel fans vonden dat de self-titled plaat, “Ungrateful” en “Hate Me” niet konden tippen aan het oude werk. Maar de mannen blijven gewoon hun eigen koers varen. Ditmaal proberen de flamboyante Amerikanen het op “I Am Human“.

Daarmee is de kous nog niet af, want na vier nummers tref je de tenenkrommende ballad “Bleed” aan. Met teksten als “Would you bleed for me, like I bleed for you? Would you tear your heart open and tell me the truth?” kom je gewoon niet weg. De oprechtheid lijkt ver te zoeken. Snel door naar “Do You Love Me“. Wat een wereld van verschil! De gitaren knallen erin en je hoort al snel dat deze track een stuk zwaarder is. Ook hoor je Craig Mabbitt’s stem overslaan naar screams. De korte, pompende slagen in de pre-chorus geven het een sterk metalcore-gevoel. De solo die na het eerste refrein komt maakt het een typische Escape the Fate-track. Zo willen we het vaker zien!

Helaas is titeltrack “I Am Human” wederom een walgelijk meezingertje dat eindeloos blijft herhalen. Wees echter niet getreurd, want vanaf het dampende “Empire” is het aan. De beat in dit nummer is echt sexy. Net als “Recipe For Disaster“. Die track is compleet onherkenbaar naast de eerste helft van het album. Wauw! “Riot” is een hele leuke track met een hoog rock ‘n’ roll-gehalte. “Digging My Own Grave” is veruit het hardste nummer op de plaat. Mabbitt schreeuwt hier werkelijk de longen uit zijn lijf en gitarist Kevin Trasher gooit weer een geweldige solo uit zijn tengels. De plaat sluit af met “Resistance“. Geheel tegen de verwachting in eindigt de plaat dan toch nog spectaculair!

Escape the Fate laat twee verschillende kanten zien op “I Am Human“: de catchy, meer poppy kant, en de oude vertrouwde ruige kant. Dat eerste pakt wederom niet lekker uit. Je moet eerst door de bagger heen voordat je beloond wordt. De tweede helft van de plaat is namelijk een stuk aangenamer om naar te luisteren. Althans, als de oude sound van de mannen je meer aanstaat. Het is onbegrijpelijk waarom de band er niet voor gekozen heeft om een paar van deze tracks wat meer naar voren te halen in de tracklist. De heren laten op de plaat zien dat ze het nog kunnen, maar ze zullen ook bij zichzelf te rade moeten gaan of dit werkelijk hun beste werk is.

Beoordeling: 6,5/10
Releasedatum: 30 maart 2018
Label: Better Noise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

You Are Part of This Tour knalt op momenten in TivoliVredenburg

You Are Part of This Tour knalt op momenten in TivoliVredenburg

Op een regenachtige woensdagavond op 28 maart is het in Utrecht tijd voor een feestje. Deez Nuts komt deze avond niet alleen, maar heeft een flinke hardcore line-up meegenomen met bands van over de hele wereld. De You Are Part of This Tour trekt momenteel door West-Europa en doet vanavond ook Nederland aan.

Meer circlepits zien we tijdens de show van Trash Talk. Vocalist Lee Spielman is op zijn minst voor de helft van de show in de pit te vinden en roept mensen constant op om om hem heen te rennen. Hier wordt gewillig op gereageerd door het extreem hoge tempo van de muziek van de band. Een van de gitaristen heeft constant een joint in zijn mond en halverwege de show wordt iedereen met een joint gevraagd om deze aan te steken; hier zal de bewaking niet blij mee zijn geweest. Terwijl de wietwalmen door de zaal trekken, rent het publiek rondjes op de korte nummers van de band. Dit was de echte opwarmer die de avond nodig had.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

For the Fallen Dreams imponeert op “Six”

For the Fallen Dreams imponeert op “Six”

Het is alweer vier jaar geleden dat metalcoreformatie For the Fallen Dreams zijn laatste plaat uitbracht, genaamd “Heavy Hearts“. Het is dus de hoogste tijd voor een nieuw album. De naam gaat samen met de hoeveelheid albums de band met de release van deze plaat heeft uitgebracht: “Six“.

Het eerste nummer “Stone” doet zijn naam eer aan, want deze begint de plaat steenhard. Een melancholische, door electronica beïnvloede gitaar opent het nummer, maar de band draait het roer binnen enkele seconden om. Een muur aan geluid komt je tegemoet: scheurende gitaren, razendsnelle drums en een mix van screams en clean vocals van zanger Chad Ruhlig blazen je omver. Ook “The Undertow” komt even hard aan. De lichte hardcoreinvloeden zijn verfrissend om te horen bij een moderne metalcoreband, want dat hoor je niet vaak meer. Vooral de grunts na de breakdown laten de nekharen van menig luisteraar overeind staan.

De balans tussen kalmere en snoeiharde stukken is op tracks als “Forever” en “Two Graves” perfect gevonden. Vooral op de laatstgenoemde track is dit een waardevolle toevoeging. De screams zijn met emoties doordrenkt en de subtiele, maar nog steeds knalharde gitaarriffs spelen daar perfect op in. Het schrille contrast met de meer melodische, rustige stukken is kippenvelwaardig. Een meesterlijke metalcoretrack!

Hypnosis” is een minder sterk nummer op deze plaat. Echt pakkend zijn de coupletten niet en het refrein is zelfs enigszins cliché. Muzikaal gezien is deze track niet slecht, maar wel enigszins braafjes vergeleken met de rest van de plaat. “Void” maakt dit gelukkig alweer snel goed. Dit is verreweg de meest melodische track op de plaat. Het nummer geeft elk bandlid de ruimte om te laten zien dat hij ook gas terug kan nemen en even goed kan klinken. Toch verliest For the Fallen Dreams het ruige randje waar hij zo goed in is niet. “The Storm” geeft de luisteraars nog één keer de kans intens te genieten. Een episch refrein, in combinatie met een paar van de hardste coupletten op de plaat, sluit “Six” waardig af.

For the Fallen Dreams heeft zijn tijd genomen voor deze plaat, maar dit heeft zijn vruchten volledig afgeworpen. Vrijwel alle tracks staan zo stevig als een huis, maar ook als geheel is dit schijfje een geweldige luisterervaring. “Six” is een release die fans van metalcore niet mogen missen en hoogstwaarschijnlijk voor een tijdlang op repeat zullen hebben staan.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 16 februari 2018
Platenlabel: Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More