Archive

In memoriam: ‘Beatles-leermeester’ Tony Sheridan (1940-2013)

Tony Sheridan, de rock & roll-zanger die ‘the teacher’ werd genoemd door Paul McCartney, is zaterdag op 72-jarige leeftijd overleden. Met The Beatles werkte Sheridan samen aan de eerste uitgebrachte opnames van de band.

Sheridan, die eerder met beroemde muzikanten als Vince Taylor werkte, ontmoet The Beatles in 1960 in Hamburg, waar de band regelmatig optreedt. John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en de toenmalige drummer Pete Best spelen in de Indra Club, terwijl Sheridan de nabijgelegen Top Ten Club aandoet.

Het duurt niet lang voordat Sheridan met The Beatles als zijn begeleidingsband optreedt. Ze duiken in 1961 ook met elkaar de studio in, nadat Bert Kaempfert van Polydor Records ze een platencontract aanbiedt. Aangezien het woord Beatles voor Duitsers als ´pidels´ (piemels) klinkt, wordt op advies van Kaempfert de naam veranderd in Tony Sheridan & The Beat Brothers.

De opnames resulteren in 1962 in de single My Bonnie, een traditioneel lied gearrangeerd door Sheridan, met als b-kant The Saints (een bewerking van When The Saints Go Marching In). Dit plaatje is in eerste instantie niet al te succesvol, maar wekt wel de aandacht van de latere Beatles-manager Brian Epstein. Onder diens hoede krijgt de band een braver uiterlijk en bereikt het viertal de status van supersterren.

My Bonnie en de andere sessies met Sheridan worden in latere jaren nog meerdere keren opnieuw uitgebracht. Zo verschijnt in Amerika de lp The Beatles With Tony Sheridan & Guests (1964), die de Billboard top 100 bereikt. Op de plaat staat ook de Beatles-instrumental Cry For A Shadow, die net zoals een door Lennon gezongen cover van Ain’t She Sweet, in dezelfde periode is opgenomen.

Tijdens de Vietnam-oorlog treedt Sheridan op voor Amerikaanse soldaten. Hoewel hij vele platen maakt, blijven echte noemenswaardig successen uit. In 2002 brengt de zanger nog een nieuw studioalbum uit met de titel Vagabond. Waaraan de zanger precies overleden is, blijft onduidelijk. Wel is bekend dat Sheridan in 2012 nog geopereerd wordt aan zijn hart.

Tony Sheridan mag dan slechts enkele opnames met de leden van The Beatles hebben gemaakt, ze zijn wel van groot belang geweest voor de rest van de carrière van de band. Daarmee is Sheridans rol in de geschiedenis van de popmuziek niet te onderschatten.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Tokio Hotel in 013

Tokio Hotel in 013

Nadat de Duitse heren van Tokio Hotel elf minuten te laat het podium betreden op dinsdag 7 november 2017, is het tijd voor de show. Afgelopen maart was de band nog in een uitverkochte Paradiso en nu geven de mannen een concert in een zaal waar 3.000 man in past. Krijgt de band dit vol?

Om maar direct met de deur in huis te vallen: nee, lang niet. Dit wordt meteen pijnlijk duidelijk als je de Main Stage van 013 binnenloopt. Een groot doek scheidt de zaal. De Main Stage is nog niet eens voor de helft gevuld. Maar de aanwezigen malen hier helemaal niet om.

Tokio Hotel fans bewijzen zich al jaren als een extreem loyale achterban. De meeste aanwezigen zijn al jaren diehardfan van de Duitsers. Deze show is de derde Nederlandse show tijdens de Dream Machine Tour. Dit houdt dan ook in dat het nu weer exact dezelfde show is als die we in Paradiso en Doornroosje zagen. Toch blijft een bepaalde groep fans naar dezelfde show komen, waaronder zelfs een hoop internationale fans.

Hetgeen ook bijna iedere keer hetzelfde is, is dat Tokio Hotel super klinkt! Tijdens het eerste nummer, “Something New”, heeft zanger Bill Kaulitz nog zijn masker voor. Je merkt heel sterk dat hij ditmaal moeite heeft om hiermee te zingen. Iedere ademhaling en ieder plopje hoor je heel goed. Maar verder valt er niets op aan te merken. Alles start exact op tijd, iedereen staat precies op het goede moment op de juiste plaats. Het klopt helemaal!

Het nummer “Black” zorgde bij een hele hoop vorige shows iedere keer weer voor gezeur bij de fans. Een bepaald deel van de fans zong het nummer in het Duits en de rest zong het, net zoals de band tijdens de show, in het Engels. Voordat “Black” ingezet wordt, geeft Bill aan dat hij wil dat de fans in het Engels zingen. Toch wordt er ook nu Engels en Duits in de zaal door elkaar gezongen.

Het meeste gegil komt tijdens de een-na-laatste track: “Durch den Monsun”. Met de Engelse variant van deze track brak Tokio Hotel jaren geleden door. Aan het aantal decibel van de fans te horen is dit het hoogtepunt van de hele avond.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Nieuw album Common Linnets verschijnt in september

Op 25 september zal het tweede album van The Common Linnets verschijnen. Dat is vandaag bekend gemaakt. Het album zal als titel ‘The Common Linnets II’ hebben. Zangeres Ilse DeLange is enthousiast over het nieuwe album. “De afgelopen maanden hebben we keihard gewerkt aan ons nieuwe album. En wat zijn we trots….niet normaal!!” zegt ze in het persbericht. Eén van de nummers die op het album zal komen te staan is de single ‘We Don’t Make The Wind Blow’ die al in mei verscheen.

Van ‘The Common Linnets II’ zal ook een speciale editie verschijnen met een bonus dvd waarop zes live opnames te zien zullen zijn waaronder het nummer ‘Calm After The Storm’ waarmee ze vorig jaar op het Eurovisie Songfestival tweede werden. Toen maakte Waylon ook nog deel uit van The Common Linnets, maar hij stapte twee weken later op. Komend najaar zal de band rondom Ilse DeLange en gitarist JB Meijers ook een clubtour doen langs de Nederlandse concertzalen.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vandaag in 1969: Pinball Wizard van The Who wordt opgenomen

De beroemdste track van The Who’s legendarische rockopera Tommy (1969) werd precies 44 jaar geleden opgenomen. Pinball Wizard werd een klassieker voor de band en groeide uit tot een van de ultieme classic rocksongs.

Aanvankelijk was Pete Townshend helemaal niet tevreden over zijn haastig geschreven Pinball Wizard. “O mijn God, dit is verschrikkelijk, de meest klunzige song die ik ooit geschreven heb”,  zei hij volgens de liner notes bij de cd-remaster van Tommy. Townshend nam toch een demo op, waar enthousiast op werd gereageerd.

Pinball Wizard kreeg een plek op Tommy, een van de beste rockplaten aller tijden. Hoewel Tommy niet de eerste rockopera was (S.F. Sorrow van The Pretty Things, bijvoorbeeld, was toch echt een paar maanden eerder uitgebracht en zou volgens die band ook van grote invloed geweest zijn op Townshend), was de dubbel-lp wel de eerste die als zodanig bekend stond. Ook bombardeerde het ambitieuze meesterwerk The Who in de ogen van critici tot een albumgroep, al hadden ze voorheen al schitterende lp’s als A Quick One (1966) en The Who Sell Out (1967) uitgebracht.

Bekend is dat Pinball Wizard vooral geschreven werd om popcriticus Nic Cohn enthousiast te maken over het project, aangezien Townshend wist dat Cohn een groot liefhebber van de flipperkast was. Ook in andere songs op Tommy speelde pinball een kleine rol, hoewel het spel volgens Townshend verder niet al te relevant was voor het concept.

Pinball Wizard, een van de meest radiovriendelijke songs op Tommy, werd op 7 februari 1969 opgenomen in de Londense Morgan Studios en een maand daarna uitgebracht als single. Uiteraard werd de track een dikke hit in zowel Engeland als Nederland en droeg de release bij aan het succes van het later dat jaar uitgebrachte album Tommy.

In 1975 kwam er een filmversie van Tommy, met onder anderen Jack Nicholson, Eric Clapton en de bandleden van The Who. Hierin speelt Elton John de rol van de ‘Pinball Wizard’. Johns versie van het lied bereikte de top 10 in de Britse hitlijst, maar kan toch echt niet tippen aan het magistrale origineel van The Who.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: Canterbury-legende Kevin Ayers (1944-2013)

Kevin Ayers, een van de grote namen binnen de Canterbury-scene, overleed afgelopen maandag op 68-jarige leeftijd. De zanger en bassist zat korte tijd bij de invloedrijke band Soft Machine.

De in Kent geboren cultheld start zijn carrière halverwege de jaren zestig als zanger van de band The Wilde Flowers, waarin ook onder anderen drummer Robert Wyatt en Richard Sinclair (later van Caravan) spelen. Hoewel er niet veel opnames van deze formatie bestaan, blijkt de band erg belangrijk voor de Canterbury-scene.

Ayers en Wyatt richten namelijk al snel Soft Machine op, uiteraard een van de belangrijkste bands in het genre. Voor dit psychedelische en progressieve project neemt Ayers – niet onverdienstelijk – ook de basgitaar voor zijn rekening. Er verschijnt een eerste single in 1967: Loves Makes Sweet Music.

Soft Machine toert in 1968 door Amerika als supportact van niemand minder dan Jimi Hendrix. Het titelloze debuut van Soft Machine wordt in hetzelfde jaar uitgebracht. Hoewel de band de hoge kwaliteit van deze lp nog zou overtreffen zonder Ayers (vooral met meesterwerk Third, 1970), laat het ongewone gezelschap een onuitwisbare indruk achter met briljante songs als Joy Of A Toy. Als songwriter draagt Ayers bij aan een groot deel van de plaat.

Ayers krijgt een hekel aan het toeren en na die ene plaat met Soft Machine verlaat hij de band om een solocarrière te starten. Zijn debuut-lp krijgt dezelfde titel als dat eerder genoemde hoogtepunt op de eerste Soft Machine-lp: Joy Of A Toy (1969). Daarmee maakt Ayers direct een meesterwerk. Op de uitgebreide cd-editie van het album, uitgebracht in 2003, is de legendarische Syd Barrett te horen in de bonustrack Religious Experience. Deze track is een vroege versie van Ayers eerste solosingle Singing A Song In The Morning (1970). Later in zijn carrière zou Barrett nog een ode brengen aan Barrett in het lied Oh! Wot A Dream.

De muzikant weet zich te onderscheiden met een uniek stemgeluid en opmerkelijke composities als May I?, te vinden op zijn eerste album met begeleidingsband The Whole World (Shooting At The Moon, 1970). Gitarist van deze groep is Mike Oldfield, die natuurlijk een paar jaar later doorbreekt met Tubular Bells.

In de loop van de jaren zeventig blijft Ayers regelmatig albums uitbrengen, waaronder het veelgeprezen Whatevershebringswesing (1971). Opvallend is ook de live-lp June 1, 1974 van Ayers, John Cale, Brian Eno en Nico. Met die laatste twee werkte Ayers vaker samen, en ook Elton John is te horen op een van zijn latere werken (piano op Sweet Deceiver, 1975).

Na een aantal minder geliefde albums in de jaren tachtig brengt Ayers nog slechts twee studioplaten uit: Still Life With Guitar (1992) en zijn laatste werk The Unfairground (2007). Op laatstgenoemde zijn gastoptredens van onder anderen Phil Manzanera (Roxy Music) en leden van indieband Neutral Milk Hotel.

Kevin Ayers wordt op 19 februari dood gevonden in zijn huis in Frankrijk. Volgens The Telegraph is er een briefje naast zijn bed aangetroffen met de tekst: “You can’t shine if you don’t burn.” Een van de meest bijzondere Britse muzikanten die de sixties hebben voortgebracht, zou een dag eerder in zijn slaap zijn overleden.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Roger Waters in 2016 op tournee

Roger Waters heeft onverwacht bekend gemaakt dat hij in 2016 op wereldtournee wil gaan. Voor zijn eerste live optreden sinds zijn Wall tournee in 2013 speelde hij tijdens het in juli gehouden Newport Folk Festival een volledig akoestische set met met zowel Pink Floyd tracks alsmede oud en nieuw solo materiaal. Buiten dat zou hij ook bezig zijn met het schrijven van zijn memoires.

Een film die gemaakt is tijdens Roger Waters’ ‘Wall’ tournee gaat op 29 september wereldwijd in diverse bioscopen in premiére. De film had vorig jaar haar debuut tijdens het Toronto Film Festival. De film bevat opnames van Water’s drie jaar durende solo tournee, gedurende de concerten bracht hij het album ‘The Wall’ volledig ten gehore. Ook zie je behind-the-scenes opnames van Waters terwijl hij bezig is om zijn eigen familiegeschiedenis gedurende de 1e en 2e Wereldoorlog te verkennen.

Roger Waters is zelf serieus aangaande de film: ”I hope these world wide screenings this coming 29th September will be a good opportunity to remember, not just our fallen loved ones, but all the other guys fallen loved ones. Ashes and diamonds foe and friend we were all equal in the end.”

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

40 jaar geleden: ‘Woodstock-boer’ Max Yasgur overlijdt

Woodstock, het meest legendarische festival uit de rockgeschiedenis, had bijna niet plaatsgevonden zonder de inspanningen van Max Yasgur. De drie dagen van vrede, liefde en muziek speelden zich af op het grondgebied van de boer die daarna vereeuwigd werd in onder meer Joni Mitchell’s Woodstock. Yasgur overleed precies veertig jaar geleden.

“Ik ben een boer, ik weet niet hoe ik twintig mensen moet toespreken, laat staan een menigte als deze,” sprak veehouder Max Yasgur op de derde dag van het monumentale festival, “maar jullie hebben iets bewezen tegenover de hele wereld.”

Zo’n 500.000 hippies maakten drie dagen lang historische optredens van onder anderen Jimi Hendrix, Santana, The Who en Janis Joplin mee. Yasgur vanaf het podium: “Het belangrijkste is dat jullie bewezen hebben dat een half miljoen kinderen – en ik noem jullie zo omdat ik kinderen heb die ouder zijn dan jullie – samen kunnen komen voor drie dagen plezier en muziek en voor niets anders dan plezier en muziek. God zegene jullie.”

Volgens organisator Michael Lang had het Woodstock nooit plaatsgevonden zonder Yasgur. Lang had moeite een geschikte locatie te vinden voor het festival en kwam toevallig langs Yasgurs terrein. De boer stelde zijn land ter beschikking, ook al werd hij vervolgens bedreigd. Zo werd er een bord geplaatst met de tekst: ‘Koop geen melk van Yasgur, hij houdt van hippies’.

Het festival was natuurlijk een groot succes, maar in 1971 gaf Yasgur toe dat hij het festival niet zou laten doorgaan als hij had geweten dat er een half miljoen mensen zouden komen. Hij verkocht zijn boerderij in hetzelfde jaar. In 1973 stierf de boer op 53-jarige leeftijd aan een hartaanval.

Niet alleen Joni Mitchell maakte Yasgur onsterfelijk met de tekst van haar lied Woodstock (een grote hit voor zowel Crosby, Stills, Nash & Young als Matthews Southern Comfort). De hardrockband Mountain, een van de acts op het festival, zette het lied For Yasgur’s Farm op het album Climbing! (1970):

Bekijk hier onze lijst met de tien beste Woodstock-optredens.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: Allman Brothers Band-gitarist Dan Toler (1948-2013)

Hij kwam pas ver na de hoogtijdagen van The Allman Brothers Band bij het legendarische rockgezelschap, maar met zijn overduidelijke gitaartalenten liet ‘Dangerous’ Dan Toler toch een onuitwisbare indruk achter. Hij overleed maandag aan de gevolgen van de spierziekte ALS.

De geschiedenis van The Allman Brothers Band is, zoals we allemaal weten, doordrenkt met tragedie. Ex-leden die de band door de jaren heen ontvielen, zijn uiteraard gitarist Duane Allman (overleden in 1971), bassisten Berry Oakley (1972), Larry Williams (1983) en Allen Woody (2000), en drummer David Toler (2011), de broer van de meest recente toevoeging aan deze lange en verdrietig stemmende lijst: Dan Toler.

Voordat Toler bij die band kwam, speelde hij al met Allmans-gitarist Dickey Betts en diens project Great Southern op de albums Dickey Betts & Great Southern (1977) en – met broer David – Atlanta’s Burning Down (1978).

Na het uiteenvallen van The Allman Brothers Band eerder in de jaren zeventig, keerde de band terug met de plaat Enlightened Rogues (1979), waarop Toler zijn debuut als tweede leadgitarist maakte. Als lid van de Allmans maakte hij nog twee studioalbums: Reach For The Sky (1980) en Brothers Of The Road (1981). Deze drie lp’s kwamen niet in de buurt van klassiekers als Idlewild South (1970) en Brothers And Sisters (1973), maar gaven Toler wel de ruimte om te excelleren als gitarist.

The Allman Brothers Band ging weer uit elkaar en bracht pas na Tolers vertrek weer een album uit (Seven Turns, 1990). In de tussentijd kwam de band echter weer even bij elkaar voor reünieshows in 1986, en werd Toler leadgitarist van de Gregg Allman Band op het succesvolle album I’m No Angel (1986, de titeltrack is onderaan dit bericht te beluisteren) en opvolger Just Before The Bullets Fly (1988).

Met John Townsend (in Amerika enigszins bekend van de Sanford-Townsend Band) richtte de gitarist The Toler/Townsend Band op. Daarvan verscheen een titelloos album in 2009. In 2011 werd bij de gitarist ALS geconstateerd. Zijn laatste project was een samenwerking met zanger/gitarist Doc Tucci. The Toler Tucci Band bracht vorig jaar de plaat Doc’s Hideaway uit.

Het overlijden van Toler werd via Facebook aangekondigd. Chaz Trippy, percussionist van The Gregg Allman Band, meldt in de Sarasota Herald Tribune: “Zijn vermogen mensen aan het lachen te krijgen en goed en gelukkig te laten voelen, was geweldig. Die glimlach van hem was gewoon een . God, wat bespeelde hij graag zijn gitaar.”

Dan Toler is 65 jaar geworden.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Albumrecensie: Bob Dylan – Another Self Portrait (The Bootleg Series Vol. 10) (2013)

Toen Columbia Records zocht naar de originele tapes van Bob Dylans Self Portrait (1970), vonden zij een heel archief met onuitgebracht werk. Naast het materiaal van het oorspronkelijke album, lagen in Columbia’s kluizen nog zoveel opnames, dat met gemak een nieuw (verzamel-)album gemaakt zou kunnen worden. En zo geschiedde. Het resultaat is deel tien van Dylans fameuze Bootleg Series, waarin de periode van 1969 tot 1971 centraal staat.

Another Self Portrait is meer dan alleen de ‘schaduwopnames’ van Self Portrait. Ook de geweigerde opnames of demo’s van Nashville Skyline (1969) en New Morning (1970) zijn meegenomen. Een allegaartje van eigen nummers en covers of traditionals. En net als met de andere studioafleveringen uit de Bootleg Series, vraag je je af waarom Dylan de mooiste liedjes of uitvoeringen achterwege heeft gelaten.

Neem bijvoorbeeld het wonderschone Thirsty Boots – in april al als B-kant verschenen op de Record Store Day-single Wigwam. Een nummer van Eric Andersen, maar in al zijn kwetsbaarheid een Dylan-lied pur sang. Slechts een gitaar, piano, mondharmonica en Dylans stem.

Kaal, dat is doorgaans het woord dat past bij de nummers van Another Self Portrait. Dylan, en met name zijn productie-team, maakten van de opnames uit die periode ware kunstwerkjes. Nadat een basisversie was opgenomen, werden daar nog koortjes en instrumenten aan toegevoegd.

Zo klinken bijvoorbeeld All The Tired Horses, Days Of ’49 en Belle Isle een stuk ‘kleiner’ dan de versies die in 1970 verschenen. En I Threw It All Away klinkt minder countryachtig in de alternatieve opname, vergeleken met de oorspronkelijke versie op Nashville Skyline.

En dan is daar nog Bring Me A Little Water, een traditional die Dylan voor New Morning opnieuw arrangeerde. Een welhaast gospelachtig lied (net als Thirsty Boots, trouwens), wat prima past binnen de ‘oecumene’ van het album. Een nummer dat enigszins buiten de boot valt, is Minstrel Boy. Dit nummer werd in 1967 al opgenomen door Dylan, in de kelders van Big Pink – het huis waar The Band woonde.

Opmerkelijk is dat Dylan op de alternatieve opnames een stuk minder zoetgevooisd zingt dan op Nashville Skyline en Self Portrait – het is meer zijn stem van New Morning. Opmerkelijk, want zeker met Self Portrait wilde de zanger zich vervreemden van zijn publiek. De zingende dichter heeft ooit eens opgetekend dat hij de nummers tegen de muur aangooide; wat bleef hangen, nam hij op – wat op de grond viel, zette hij gemakshalve ook maar op de band.

Maar de kritieken op Self Portrait waren zo vernietigend dat Dylan al binnen een half jaar met New Morning kwam. En veertig jaar na dato dus met een geheel nieuw licht op de periode, waarin hij nauwelijks buiten de deur kwam, maar als brave huisvader op de kinderen paste. En veel uit de Bijbel las.

Another Self Portrait is in verschillende versies verschenen: een dubbel-cd, een luxe-editie (waarin ook het volledige optreden van Dylan met The Band van Isle of Wight 1969 is opgenomen) en als lp-variant. De standaardrelease geeft een mooi beeld van Dylan rond het jaar ’70. Het album laat horen dat de zanger nog steeds een creatief brein had. Mede dankzij de tiende aflevering van de Bootleg Series worden we in één ding bevestigd: dat Dylan de mooiste liedjes en uitvoeringen in de kluis laat liggen, ten gunste van de mindere broeders.

Voor de chauvinistische Dylan-fans: de Nederlander Arie de Reus heeft het management van Dylan voorzien van een aantal leuke foto’s voor in het bijgaande boekje. Net als op Self Portrait uit 1970 prijkt op de voorkant van Another Self Portrait een geschilderd zelfportret. In zekere zin staat deze cover symbool voor de hele bootlegdiscografie van Dylan. Want het zijn juist de afgekeurde versies en de demo’s die dichter bij de zanger staan – net als het zelfportret.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More