Archive

Hollywood Undead – Five

Hollywood Undead – Five

De mannen van Hollywood Undead brachten twee jaar geleden hun laatste album uit, genaamd “Day of the Dead”. Begin 2018 komt de band naar Utrecht voor een show in TivoliVredenburg. Tijdens dit concert zal Hollywood Undead alweer nieuw materiaal hebben, want hij komt namelijk met een nieuw album: “Five”.

Het album wordt geopend met een vuil gitaarriffje in het intro van “California Dreaming”. Snelle, daadkrachtige vocalen passen hier perfect bij. Maar wanneer je bij het refrein aankomt, is meteen het zwakke punt van het album duidelijk: bepaalde momenten op het album zijn veel te soft en zelfs mierzoet te noemen. De hoge vocalen vallen totaal uit de toon in vergelijking tot de ruigere delen van de tracks en halen hierdoor het niveau naar beneden. Dit gebeurt op meerdere punten van de plaat, zo ook met het door elektronische invloeden doordrenkte “Bad Moon”. Met dit nummer is het maar al te duidelijk dat Hollywood Undead beter harde dan rustige muziek kan maken. De melodie is eentonig en het nummer lijkt ellenlang door te gaan, ook al duurt de track maar een kleine vier minuten.

Gelukkig kent het album ook goede punten. Zo is de band nog meer gaan leunen op invloeden vanuit de hiphop, wat hem goed siert. In “Renegade” hoor je dit in de coupletten, waar moeiteloos over ruige gitaren heen gerapt wordt. Een snoeiharde breakdown in de bridge maakt dit nummer een waar hoogtepunt. “Black Cadillac” kent dezelfde formule, maar wordt vooral naar een hoger niveau getild door een feature van B-Real, bekend van Cypress Hill en Prophets of Rage. Op “Cashed Out” doen de vocalen en de beat zelfs denken aan de muziek van hiphoplegende Eminem. Enkel de teksten van Hollywood Undead voldoen niet aan deze standaard, want clichématige lyrics over feestjes heeft de band nog niet afgeleerd: “Spending all this money, high as fuck, ain’t coming back down.” Maar eerlijk is eerlijk, dat hoort ook wel een beetje bij de authentieke Hollywood Undead-ervaring.

De aparte mengelmoes van rock en hiphop zorgt ervoor dat het album van begin tot eind de aandacht van de luisteraar vasthoudt. Op “Bang Bang” is er een goede balans gevonden tussen ruige vocalen en cleans, rap, elektronische beats en harde gitaren. De plaat wordt afgesloten met “Your Life”, maar deze track is eigenlijk nèt iets te soft om echt een knallende afsluiter te zijn.

Op zich heeft Hollywood Undead een interessant album neergezet, want door de mix van genres en sterke instrumentatie gaat het niet snel vervelen. Toch gaat het album soms te erg van de hak op de tak, waardoor het evenwicht in de tracks in veel gevallen verdwenen is. “Five” is al met al een leuk album voor de fans, maar helaas niet baanbrekend.

Beoordeling: 6,5/10
Releasedatum: 27 oktober 2017
Label: A&M/Octone Records

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Rapper Sean Price, lid van hip-hop band Heltah Skeltah, overleden

Rapper Sean Price, lid van hip-hop duo Heltah Skeltah, is vanochtend in zijn slaap overleden. Een en ander is door Duck Down Music, vrienden en familieleden bekend gemaakt. Zij bevestigen dat de rapper is gestorven in zijn in Brooklyn gelegen appartement. De doodsoorzaak is tot op heden onbekend. Price (die in eerste instantie optrad onder de naam Ruck) was één helft van de hip-hop duo Heltah Skeltah. Zij brachten hun debuut album getiteld ‘Nocturnal’ uit in 1996.

De andere helft van het duo is Jahmal Bush, artiestennaam Rock. De beide rappers waren ook bandleden van de hip-hop superband Boot Camp Clik. Price bracht in 2005 zijn eerste solo album uit getiteld ‘Monkey Barz’, zijn laatste wapenfeit dateert uit 2012, ‘Mic Tyson’. Volgens ingewijden zou hij samen met rapper Ill Bill een album aan het opnemen zijn getiteld ‘The Pill’. Of dit album uitgebracht zal gaan worden is niet bekend.

Sean Price is slechts 43 jaar geworden.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vandaag 66 jaar geworden: Dave Davies van The Kinks

Het is broer Ray die bij The Kinks doorgaans de meeste aandacht krijgt, maar Dave Davies heeft door de jaren heen natuurlijk ook een belangrijke rol gespeeld in de band. Hij schreef en zong verschillende beroemde Kinks-songs en was verantwoordelijk voor het kenmerkende en invloedrijke gitaargeluid van You Really Got Me. Davies nam met een scheermes zijn versterker onder handen en creëerde dat voor die tijd ongekend ruige geluid.

Op slechts 14-jarige leeftijd was Davies met broer Ray oprichter van The Ravens, de band die later The Kinks werd.  You Really Got Me, met een van de bekendste gitaarriffs uit de rockhistorie, betekende de doorbraak van de zeer Britse rockformatie. Vaak werd beweerd dat Jimmy Page gitaar speelde op die single, maar dat heeft Page zelf vaak ontkend.

Op het meesterwerk Something Else By The Kinks (1967) werd Dave Davies’ rol als songwriter groter. Daarop staat ook zijn solohit Death Of A Clown, een magistraal lied en Davies’ debuutsingle. Verder schreef hij prachtige Kinks-songs als Love Me Till The Sun Shines, Funny Face, Strangers en You Don’t Know My Name. Op de latere geniale Kinks-lp’s The Kinks Are The Village Green Preservation Society (1968) en Arthur (Or The Decline And Fall Of The British Empire) (1969) overschaduwde Ray Davies zijn broer door alle songs te schrijven.

Een volledige solo-lp leek een logisch vervolg na het succes van Death Of A Clown, maar Davies’ volgende solosingles – waaronder Susannah’s Still Alive (1968), eveneens een artistieke voltreffer – deden het minder goed dan de voorganger.

Het eerste soloalbum van Dave Davies (het weinig opgemerkte AFL1-3603) verscheen pas in 1980, en er volgden meer. Ondertussen bleef hij actief als lid van The Kinks, ook al lagen hij en zijn broer jarenlang met elkaar overhoop. In 2004 kreeg Davies een beroerte, maar hij kwam er bovenop. Zijn meest recente solowerk, Fractured Mindz, kwam drie jaar later uit.

Een reünie van The Kinks werd de afgelopen jaren vaak besproken, maar of deze daadwerkelijk zal plaatsvinden? Het lijkt niet heel waarschijnlijk. De rivaliteit tussen Ray en Dave Davies blijft gigantisch, zo bleek uit recente interviews.

Ray Davies mag dan de meeste eer krijgen als het genie achter The Kinks, op de 66e verjaardag van zijn broer is het goed om (nog eens) te beseffen dat de bijdragen van Dave Davies aan de legendarische band zeker niet onderschat mogen worden.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: Mothers Of Invention-zanger Ray Collins (1936-2012)

Ray Collins, met Frank Zappa oprichter van The Mothers Of Invention, is afgelopen maandag overleden. Collins was de leadzanger op de baanbrekende debuutplaat Freak Out! (1966) en opvolger Absolutely Free (1967).

Collins ontmoette Zappa in de vroege jaren zestig en met hem speelde hij later in het bandje Soul Giants, dat vooral rhythm & blues-covers speelde. Niet lang daarna werd de band The Mothers genoemd en maakten de covers plaats voor eigen composities van Zappa. De beroemde producer Tom Wilson, die volgens Zappa dacht dat hij met een blanke bluesband te maken had, contracteerde The Mothers.

Op het label Verve bracht de band in 1966 het belangrijke en totaal ongewone dubbelalbum Freak Out! uit als The Mothers Of Invention, met Wilson als producer. De plaat bestond uit satirische songs met vreemde titels als Hungry Freaks, Daddy en Who Are The Brain Police? en staat tegenwoordig bekend als een van de eerste conceptalbums. Bovendien is Freak Out! na Blonde On Blonde van Bob Dylan het eerste dubbelalbum in de rockmuziek. Collins en Zappa schreven samen het lied Go Cry On Somebody Else’s Shoulder voor deze experimentele plaat.

Ook opvolger Absolutely Free uit 1967 heeft inmiddels de status van een klassieker, met onder meer het meesterlijke Brown Shoes Don’t Make It. Collins verliet The Mothers Of Invention in 1967, voordat het legendarische We’re Only In It For The Money (1968) verscheen. Wel is hij nog te horen op het later in ’68 uitgebrachte Cruising With Ruben & The Jets.

Collins verklaarde zijn vertrek later in een interview met The Inland Valley Daily Bulletin als volgt: “Het was te veel komedie, te veel dingen belachelijk maken.” De met de muziek van Nat King Cole en Johnny Mathis opgegroeide Collins wilde “mooie muziek maken.” Van een carrière met mooie muziek is het echter nooit gekomen. Collins stapte uit de muziek en werkte als taxichauffeur en afwasser. Ook zou hij de afgelopen jaren in een busje hebben gewoond en van een uitkering hebben geleefd.

Op 18 december kreeg Collins een hevige hartaanval. Hij overleed afgelopen maandag aan de gevolgen daarvan in een ziekenhuis in Pomona, Californiё. Ray Collins is 76 jaar geworden. Hij zat slechts korte tijd bij The Mothers Of Invention, maar door bij te dragen aan het debuutalbum Freak Out! schreef hij muziekgeschiedenis.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

The Covenant – The Story of Bloody Stupid Cash, part 3 of 3: Into Her Arms

The Covenant – The Story of Bloody Stupid Cash, part 3 of 3: Into Her Arms

The Covenant timmert al bijna 30 jaar aan de weg. Ondanks dat lukt het de band niet om door te breken. In 2013 kwamen de eerste twee delen van een drieluik aan albums uit. Vier jaar later is het tijd voor de voltooiing van de trilogie en komt de band met “The Story of Bloody Stupid Cash, part 3 of 3: Into Her Arms“. Nu is het de vraag wat te verwachten van “de beste 500 euro-band van Europa”.

Impossible Human Being” is een prettige ballad met een neerslachtige tekst. Hierna brengen de Amsterdammers “Getaway Car” ten gehore. Wat opvalt, is dat de uitspraak van de Engelse teksten nogal Nederlands is. Het klinkt daarnaast soms als een kakofonie van geluiden, er gebeurt te veel tegelijkertijd. Het intro van “End of Summer” klinkt als het intro van “Faith” van George Michael. De track is uiteindelijk best fijn en zou het goed doen rond een kampvuur tijdens een Amerikaanse roadtrip.

Na het horen van “Get Me Offline” moet gezegd worden dat de rustige nummers op de plaat de betere songs zijn. Het harde en ruige slot van de track is een goede toevoeging. Dezelfde gedachte overheerst bij “No Ordinary Guy/Dead Moon Rising“. De ballads zijn goed, maar als The Covenant de hardere kant op gaat, klinkt het net niet ruig genoeg. Afsluiter “The Basement” is een heerlijke rock-‘n’-roll ballad. Een goede manier om het album af te sluiten.

The Story of Bloody Stupid Cash, part 3 of 3: Into Her Arms” laat je achter met een mix aan emoties. Er zijn meerdere hoogtepunten. Zoals eerder gezegd zijn de ballads erg fijn. Maar op momenten klinkt The Covenant niet als een band die al sinds 1988 bestaat, maar eerder als een band die net begonnen is. Dit is jammer, want Nederland zou een eigen Triggerfinger wel kunnen gebruiken.

Beoordeling: 6/10
Releasedatum: 7 oktober 2017

Label: Eigen beheer

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Brad Paisley en Carrie Underwood presenteren CMA Awards 2015

Voor het 8e jaar op rij zullen Brad Paisley en Carrie Underwood de Country Music Association Awards presenteren. Dit werd bekend gemaakt in een promo filmpje tijdens ABC’s special CMA Music Festival: Country’s Night To Rock. In het filmpje zijn korte clips van interviews te zien samen met bloopers en hoogtepunten van de vorige edities.

Vorig jaar bevatte de openingsmonoloog van de CMA Awards een eerbetoon aan George Strait, Taylor Swift’s afwezigheid in verband met haar switch naar pop muziek, de Ebola crisis, naakte selfies en liet Paisley tot ieders verbazing vallen dat Underwood zwanger was van een jongen.

“Op een gegeven moment hadden we het erover, zo van, “We kunnen het tijdens de show vertellen, als je het toch gaat onthullen,” herinnert Paisley. “En ze zei oké. Het leukste was nog dat niemand wist of we het serieus bedoelden.” voegt hij toe. “Ze waren haar woordvoerder aan het smsen of het echt was, en die wist ook niet of het waar was! Het was een mooie manier om het te doen.”

The CMA Awards voor 2015 worden live vanuit Nashville uitgezonden op 4 november.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

45 jaar geleden: Across The Universe van The Beatles opgenomen

Op 4 februari 1968 namen The Beatles in Abbey Road Studios het nummer Across The Universe op onder leiding van vaste producer George Martin. Het zou uiteindelijk uitgroeien tot misschien wel de mooiste Beatles-ballad ooit.

Across The Universe is geschreven door John Lennon (al gaan de credits zoals gebruikelijk naar Lennon/McCartney), die de tekst van het nummer in 1970 omschreef als één van zijn besten. In 1967 oorspronkelijk bedacht tijdens een ruzie met zijn toenmalige vrouw Cynthia, werd het nummer al snel een stuk spiritueler en werd zelfs de mantra ‘Jai guru deva om’ toegevoegd, geïnspireerd door de transcendente meditatie waar The Beatles in die periode veel belangstelling voor hadden.

Op 4 februari 1968 werd de track opgenomen in Abbey Road Studios onder leiding van vaste Beatlesproducer George Martin. Twee jonge fans werden door Paul McCartney van de straat geplukt om de achtergrondzang voor hun rekening te nemen.

Uiteindelijk werd het in dezelfde sessies opgenomen Lady Madonna een single. Across The Universe verdween even uit beeld, tot besloten werd om het nummer toe te voegen aan No One’s Gonna Change Our World, een verzamelalbum voor het goede doel. De track werd geremixt en het originele mono omgezet in stereo, waarna het eind 1969 op de compilatie verscheen.

Oorspronkelijk was het de bedoeling een nieuwe versie op te nemen voor het album dat uiteindelijk Let It Be werd. Omdat er uit deze sessies geen goede multitrack-opnames bestonden, is de versie die uiteindelijk op die plaat terecht gekomen is een remix van het origineel uit 1968, waar producer Phil Spector orkestgeluiden en koortjes aan toevoegde.

Across The Universe zou uiteindelijk uitgroeien tot een van de hoogtepunten van Let It Be, en misschien wel de mooiste Beatles-ballad ooit. Vijfenveertig jaar na dato heeft het nummer nog niets aan kracht ingeboet.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: Van Der Graaf Generator-bassist Nic Potter (1951-2013)

Nic Potter, vooral bekend van zijn werk als bassist bij progband Van Der Graaf Generator, is overleden. Dat maakte VDGG-zanger en gitarist Peter Hammill afgelopen donderdag bekend op zijn website.

“Het spijt me enorm om aan te moeten kondigen dat de geweldige Nic Mozart overleden is in het ziekenhuis. Hij wordt zeer gemist”, schrijft Hammill op zijn website. Potter, bijnaam ‘Mozart’, kwam in 1969 bij Van Der Graaf Generator, nadat hij met drummer Guy Evans in de band The Misunderstood had gezeten.

Potters eerste bijdragen – op zowel bas als elektrische gitaar – aan een lp van VDGG was op The Least We Can Do Is Wave To Each Other (1970), dat vaak geroemd wordt als een enorme verbetering op debuut The Aerosol Grey Machine (1969). Zijn werk met Van Der Graaf Generator bleek van korte duur.  Tijdens de opnames van het derde album H To He Who Am The Only One (1970) verliet Potter het bijzondere progrockgezelschap en was zodoende op slechts enkele tracks van dat album te horen.

De bassist bleef samenwerken met Peter Hammill. Hij speelde op een groot aantal van Hammills soloplaten, waaronder Chameleon In The Shadow Of The Stage (1973) en The Silent Corner And The Empty Stage (1974). Ook werkte hij met  onder meer progband Rare Bird, Chuck Berry en Magna Carta. In een interview met Music Street Journal zegt Potter met The Beach Boys te hebben gewerkt tijdens nooit uitgebrachte opnames in Nederland.

Potter speelde begin jaren zeventig ook met Jeff Beck, nadat Rod Stewart en Ron Wood uit The Jeff Beck Group stapten. Tegen Music Street Journal zei Potter daarover: “We vormden een band en ik speelde een paar maanden lang regelmatig met hem in verschillende oefenruimtes en bij Noel Redding thuis, dichtbij waar hij zelf woonde met 33 katten en zijn vrouw of vriendin. Ik moet zeggen dat het ongelooflijk was. Cozy Powell speelde drums en we hielden audities voor een zanger voor onze nieuwe groep. Na de geweldige ervaring van het spelen en oefenen met Jeff en Cozy, en de eindeloze zoektocht naar een zanger, gingen we ieder onze eigen weg. Erg jammer.”

In 1977 keerde Potter terug bij Van Der Graaf, voor het album The Quiet Zone/The Pleasure Dome (het laatste studiowerk van de band voordat VDGG weer bij elkaar kwam in 2005, overigens zonder Potter) en live-lp Vital (1978). Vanaf de jaren tachtig bracht Potter ook een reeks soloalbums uit en werkte hij met onder anderen singer-songwriter Duncan Browne.

Nic Potter, ook actief als schilder, overleed donderdagochtend aan de gevolgen van een longontsteking. Hij werd 61 jaar.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Like Moths To Flames – Dark Divine

Like Moths To Flames – Dark Divine

Like Moths To Flames maakte zich in 2012 populair door Fun’s “Some Nights” voor Punk Goes Pop van een bikkelhard metalcorejasje te voorzien. De band is intussen de coverbandfase ontgroeid en probeert zich neer te zetten als een serieuze speler in het genre. De vorige plaat, “The Dying Things We Live For“, was een prima metalcoreplaatje, maar geen hoogvlieger. Dat is zonde, want de band barst van het talent. Komt dit talent er ditmaal op “Dark Divine” wel uit?  

Noemenswaardig zijn ook absoluut “Empty the Same” en “Shallow Truths For Shallow Minds“. Bij die laatste word je vanaf het begin meteen omvergeblazen door de energie. De heerlijke riffs keren na het refrein doodleuk weer terug. Het enige wat afbreuk doet aan de kracht van dit nummer is het cheesy zangkoortje zo halverwege het nummer. Gelukkig maakt Like Moths To Flames dit ruimschoots goed met de bevredigende break. De beste track op de plaat is met kop en schouders “Dark Divine“, de titeltrack. Hier doen de Amerikanen alles goed: goede opbouw, briljante vocals, moddervette riffs en meeslepende melodieën. Damn!

En dan de zwakke kanten van deze plaat. De lyrics zijn soms ronduit tenenkrommend. Daarnaast zijn enkele refreinen nét iets te gelikt, terwijl de rest van de track dan wel weer beukt als een tierelier. Een goed voorbeeld daarvan is “From the Dust Returned“. Het breekt een song die in potentie geweldig had kunnen zijn een beetje af. Zo over de helft van de plaat lijkt het niveau dan bovendien iets af te zwakken. Zo breekt “Mischief Managed” geen potten. De afsluitende track, “False Idol“, is dan wel weer eentje van een indrukwekkend kaliber. Kippenvel alom, ondanks de cringy zangkoortjes in het refrein. Wát een nummer om je album mee af te sluiten.

Like Moths To Flames mag trots zijn op “Dark Divine“. Het niveau van de plaat ligt hoog en voor je het weet ben je zo door het materiaal heen. Deze plaat onderscheidt zich van zijn voorganger door meer samenhang en toegankelijkheid. Tegelijkertijd laat de band ontzettend veel veelzijdigheid zien in elf dynamische nummers. Dit soort dingen maakt het verschil tussen één keer luisteren en vergeten, of op repeat drukken. De plaat was écht memorabel geweest als de band de zangkoortjes achterwege had gelaten en iets meer creativiteit in de lyrics had gestoken. Voor de rest: hulde!

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 3 november 2017
Label: Rise Records

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Prince brengt nieuw album ‘HITNRUN’ uit via Tidal

Eerder maakten wij bekend dat Prince dit jaar een nieuw album gaat uitbrengen met zijn band 3rdEyeGirl. Het album, getiteld ‘HITNRUN’ (voorheen ‘The Hit & Run Album’) zal uitgebracht worden via het streaming media medium Tidal. ‘HITNRUN’ is de opvolger van de in 2014 gereleaste albums ‘Art Official Age’ en ‘PlectrumElectrum’. ‘HITNRUN’ zal vanaf 7 september beschikbaar zijn.

In een verklaring liet Prince weten waarom hij in zee ging met Tidal:“After one meeting, it was obvious that Jay Z and the team he has assembled at Tidal recognize and applaud the effort that real musicians put in2 their craft 2 achieve the very best they can at this pivotal time in the music industry. Secondly, Tidal have honored Us with a non-restrictive arrangement that once again allows Us to continue making art in the fashion We’ve grown accustomed 2 and We’re Extremely grateful 4 their generous support. And lastly, in the tech-savvy, real-time world We all live in 2day, everything is faster. From its conception and that one & only meeting, ‘HITNRUN’ took about 90 days 2 prepare its release. If that’s what freedom feels like, ‘HITNRUN’ is what it sounds like”.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More