Revue

Avatar stopt legendarische circusshow in een fenomenaal theatraal concert in TivoliVredenburg

Avatar stopt legendarische circusshow in een fenomenaal theatraal concert in TivoliVredenburg

Het is een circus, het is groots, erg overdreven en vooral genieten. Althans, dat gevoel krijg je bij het binnenkomen van TivoliVredenburg op dinsdag 13 maart. Vandaag geeft Avatar hier een headlineshow. Hellzapoppin’ en Old Kerry McKee mogen het publiek opwarmen.

De eerste act is een eenmansband: Old Kerry McKee. Hij verzorgt helemaal alleen een optreden, maar als je het niet kan zien, heb je het niet eens in de gaten. Er wordt gedrumd, gitaar gespeeld, mondharmonica gespeeld en er wordt ook nog eens gezongen. Alsof dat niet genoeg is, heeft hij ook nog een tamboerijn aan zijn been gebonden. Alleen hierom verdient deze man een daverend applaus. Helaas is de zaal nog niet eens voor de helft gevuld. Ondanks dat de zang heel lekker rauw is, gaat het soms nét iets meer richting een beetje vals. Het publiek kijkt, luistert, drinkt en kletst met elkaar. Old Kerry McKee doet het leuk en verlaat het podium onder een redelijk applaus.

De entertainers rouleren gedurende de hele show. Het is tijd voor een draaiende kettingzaag die gebalanceerd wordt in de mond van de artiest. Het wordt gekker en gekker. Als je ooit de kans krijgt om Hellzapoppin’ te checken: doe. het. meteen. zonder. twijfel! “How does he do that and why does he do that?”, zegt host The Govna Bryce Graves. En daar sluiten wij ons volledig bij aan.

Het is nu aan Avatar om dit te overtreffen. En dat gaat verschrikkelijk moeilijk worden. Avatar weet hoe hij een show moet starten: met een lichtshow, een overdosis aan rook, perfect ingestudeerde pasjes en geluidseffecten die het idee geven dat er een ruimteschip opstijgt. Als een volwaardige machine toont Avatar zich op het podium. Het is overweldigend hoe strak hier gespeeld wordt, hoe de lichtshow perfect de sfeer neerzet en hoe heerlijk frontman Johannes Eckerström zingt. Eckerström loopt als een psycho The Joker over het podium te paraderen met een glimlach waar de zojuist genoemde filmster jaloers op is. Het publiek eet uit zijn hand. Overal in het publiek staan enorm enthousiaste diehardfans die de nekjes goed losmaken. “The King Wants You” wordt ingeleid met een verhaal van de excentrieke frontman: “Who wants to hear a story of the king?”, zodra iedereen enthousiast roept, komt het verhaal: “The king loves you”, zegt hij half giechelend terwijl hij als een klein kind zijn vinger in zijn mond stopt.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Waterparks bewijst zijn entertainment-factor in een goed gevulde Dynamo

Waterparks bewijst zijn entertainment-factor in een goed gevulde Dynamo

In een razend tempo verkochten de mannen van Waterparks de Basement van Dynamo uit. Daarom staat de band op dinsdag 13 maart niet in een uitverkochte Basement, maar in een goed gevulde Mainstage van het Eindhovense poppodium. De tour draagt de naam “Entertainment“, na het gelijknamige album. Worden de fans vanavond ook flink geëntertaind?

De avond wordt geopend door de Britse band Dead!. De band maakt toch wat steviger werk dan Waterparks en dat is in het begin goed te merken bij het publiek. Het lijkt echter snel te wennen en Dead! weet hoe hij de aanwezigen moet inpakken. Frontman Alex Mountford vraagt om mee te springen, te klappen en zoals hij het noemt: ‘hiphop-hands’. Tijdens het tweede nummer gooit gitarist Sam Matlock er al een flinke gitaarsolo uit terwijl hij op de basdrum van drummer Stephen North staat. North zit als een wild beest te drummen terwijl hij elk nummer ook nog lijkt mee te zingen. Dead! laat tracks horen als “Enough Enough Enough” en “Jessica“, van zijn debuutalbum “The Golden Age of Not Even Trying“. Na een halfuur is het tijd voor de mannen om het podium te verlaten. De muzikanten leveren een energieke show waarmee het publiek goed is opgewarmd en de band zelf er weer wat fans bij heeft.

De mannen van Waterparks laten zien dat ze ware entertainers zijn en thuis horen op een podium. Frontman Awsten Knight zoekt veel contact met de fans en maakt tussen de nummers door een praatje. Het voelt compleet niet geforceerd, maar juist heel natuurlijk. Gitarist Geoff Wigington rent de hele set van links naar rechts en weer terug. Dat hier rekening mee is gehouden bewijst de extra microfoon voor de backingvocals wel. Aan beide zijdes van het podium kan hij terecht en dat zorgt er voor dat hij geen vaste plek hoeft in te nemen. Het drumwerk van drummer Otto Wood is strak en hij is tevens verantwoordelijk voor de vele samples die de band gebruikt. Knight weet niet altijd de hoge noten te halen, maar dat wordt hem wel vergeven. De uithalen in bijvoorbeeld “Royal” zitten tegen de screams aan en komen perfect uit de verf.

De set wordt vanavond afgesloten met “Crybaby” en “TANTRUM“. Tijdens de laatste track ontstaat er opnieuw een kleine moshpit en zelfs Knight waagt zich aan een crowdsurfactie. Maar hiermee komt de show van Waterparks dan toch echt tot een wellicht wat abrupt einde. De band heeft vanavond zichzelf en de albumtitel meer dan bewezen. Als Waterparks zo door blijft gaan, duurt het niet lang voordat er grotere zalen op het programma staan. Mannen, plan maar snel weer een bezoekje aan Nederland, want wij zijn klaar voor Entertainment 2.0.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

I, Valiance blijft verbazen op “I”

I, Valiance blijft verbazen op “I”

Omdat de debuutplaat in drie delen uitkomt, krijgen we nu maar vier nummers voorgeschoteld. Opener “Moon” verwelkomt ons met een elektronische beat, waarbij je al kunt voelen dat er iets duisters aankomt. Na een halve minuut barst het geweld los. Vooral de grunts van Mark Poida klinken verschrikkelijk ruig. Dat komt deels door de effecten die over zijn stem te horen zijn, maar vooral door zijn eigen keelgeluid.

The Witches Den” is een track van ruim zeven minuten, waarin we bijna alles horen wat I, Valiance te bieden heeft. De band laat voornamelijk horen dat hij verschrikkelijk harde deathcore kan maken, maar het experimentele geluid van de Australiërs geeft de muziek iets extra. De trapbeat in het midden die als bridge dient is goed verzonnen en past perfect. De bijna valse synthesizers geven het nummer iets engs.

Vanaf “Mind Speaks Aloud” gaan de mannen uit Melbourne helemaal los. Het nummer ramt er keihard in. Vooral de onvermijdelijke kermisinvloeden die I, Valiance in het verleden ook al ten gehore heeft gebracht, geven de track iets unieks. Je verwacht gewoon geen kermisorgel te horen bij de opbouw naar een verschrikkelijk harde breakdown. De, in positieve zin, ongelofelijk smerige trapbeat met orgel als slot van het nummer maakt het helemaal af.

Dan breekt het slot van “I” aan met “I Am Free“. Van deze track was al een deel te horen in het eerder genoemde “I Am Free / Three Daggers“. Mark Poida blijkt opeens ook te kunnen rappen en wanneer hij dit afwisselt met grunts en screams geeft dit een gaaf contrast. “I Am Free” is een vrij doorsnee deathcoretrack totdat het einde aanbreekt. Met een circusachtige instrumentatie wordt de opzet voor de laatste breakdown gemaakt en het kermisorgel tijdens die breakdown is geniaal.

I, Valiance is waarschijnlijk geen band voor iedereen. De invloeden die de groep in zijn muziek laat horen zijn soms idioot te noemen. Voor de liefhebber van een experimenteel geluid is “I” een plaat die bewijst dat een genre niet altijd hetzelfde moet klinken. Door de fans werd de muziek van de Australiërs al ‘clowncore’ genoemd. Hopelijk kan de sterke start op “I” op de resterende twee delen van de plaat doorgezet worden.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 3 maart 2018
Label: Eigen beheer

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Of Mice & Men maakt sterke comeback op “Defy”

Of Mice & Men maakt sterke comeback op “Defy”

Veel mensen hadden Of Mice & Men ten dode opgeschreven toen frontman Austin Carlile definitief de brui eraan gaf vanwege zijn gezondheid. De band ging door en schoof bassist Aaron Pauley naar voren als frontman. In die nieuwe formatie liet de band op Jera On Air in 2017 een veelbelovende indruk achter. “Defy” is de eerste plaat sinds het vertrek van Carlile. Kan de band ditmaal wel een goede indruk achterlaten na het teleurstellende “Cold World“? 

Als vierde nummer op de plaat tref je “Sunflower” aan. Het kan niet anders dan dat je meteen gegrepen wordt door deze krachtige track. Alleen al het couplet is meesterlijk en loopt mooi over in een ijzersterk refrein. Pauley’s lange, hoge uithalen worden ondersteund door snelle, krachtige slagen op de gitaar. Het krijgt hierdoor een powerballad-vibe. Ook weet Pauley op briljante wijze zijn hoge cleans af te wisselen met diepe grunts. Precies dit gevoel krijg je ook bij “Vertigo“, dat ook gerekend kan worden tot één van de beste tracks van het album. Dit is zoals we Of Mice & Men graag willen zien!

Als je “Money” wel heel herkenbaar vindt klinken, dan kan dat kloppen. Het is namelijk een Pink Floyd-cover. Zulke grootheden coveren is altijd riskant, maar de cover pakt goed uit. Dat de band ook prima zijn eigen snelle nummers kan schrijven blijkt bij “Warzone“. Het is op het eerste gezicht een nummer waar je in de pit wel raad mee weet: wat een furie! En dan breekt de bridge aan, die bestaat uit engelachtige zanglijnen. Verrassend! De voorlaatste track is “Forever YDG’n“, wat natuurlijk een knipoog is naar het Carlile-tijdperk. Hier hoef je niet teveel woorden aan vuil te maken: klassieker.

De band sluit af met “If We Were Ghosts“, een ode aan Chester Bennington, de zanger van Linkin Park die zich vorig jaar van het leven beroofde. Deze ode raakt alle gevoelige snaren. De track is enorm emotioneel geladen en dit komt op de best mogelijke manier tot uiting. Een betere afsluiter had Of Mice & Men niet kunnen kiezen voor zijn album. Na drie kwartier kun je maar één ding concluderen: Of Mice & Men heeft bewezen ook zonder zijn iconische ex-frontman een sterke plaat neer te kunnen zetten. Sterker nog, “Defy” is een stuk beter dan “Cold World“. De band doet eer aan zijn authentieke sound en benut de kwaliteiten van zijn nieuwe frontman. Wat een comeback!

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 19 januari 2018
Label: Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Waterparks presteert op “Entertainment”

Waterparks presteert op “Entertainment”

Het nummer “11:11” begint de plaat met vreemde, elektronische geluiden. Dat het om poppunk gaat wordt al snel duidelijk wanneer elektrische gitaren en de krachtige vocalen van frontman Awsten Knight invallen. Een explosief refrein, met lichte elektronische invloeden, zet direct de toon voor het album. De single “Blonde” is eveneens een energiek nummer, waarin Knight in de bridge laat zien ook rauwe vocalen aan te kunnen. “Peach (Lobotomy)” kent één van de meest catchy refreinen op het album en een slimme afwisseling tussen rustig en upbeat. Ergens doet de track denken aan het oude materiaal van bands als All Time Low en Boys Like Girls. Een ontzettend sterke aftrap van “Entertainment“.

De plaat is niet perfect of hoogstaand qua instrumentatie of productie, maar dat is ook niet nodig. Waar Waterparks namelijk echt in uitblinkt, is het laten horen dat ze lol hadden op deze plaat. Zo hoor je Knight in de lach schieten op “We Need To Talk” en laat de band een grote variatie aan geluid horen. Zo is “Lucky People” een enigszins zoetsappige, akoestische track die zonder twijfel binnen mum van tijd woord voor woord meegezongen gaat worden door menig poppunkfan. Tegelijkertijd staan er passief-agressieve, ruige nummers als “TANTRUM” op de plaat, waarin de band zijn boosheid uit over hoe het is om beroemd te zijn. De vocalen liggen in de bridge bijna tegen screams aan, en het is subliem. De verschillende stijlen op deze plaat verwarren niet: op de een of andere manier valt het allemaal op zijn plaats.

Het gebruik van electronica is door het gehele album ontzettend slim, en misschien is het daarom zo dat “Crybaby” enigszins teleurstelt. Het nummer is ontzettend herhaaldelijk en de track mist een hoogtepunt. Als een intermezzo was dit leuk geweest, maar dan had het korter moeten zijn. De afsluiter “Sleep Alone” maakt dit weer goed: slimme gitaarriffjes, een groots refrein en geweldig samenspel maakt dit nummer een pure banger.

Entertainment” maakt zijn naam waar: de plaat vermaakt van begin tot eind. Waterparks zit duidelijk bomvol met energie en passie en dat is te horen. Dit heeft namelijk geresulteerd in een ontzettend goede plaat. Aanradertje!

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 26 januari 2018
Platenlabel: Equal Vision Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Cane Hill blinkt niet uit maar vermaakt wel op “Too Far Gone”

Cane Hill blinkt niet uit maar vermaakt wel op “Too Far Gone”

Cane Hill heeft een verrassend divers geluid. Waar “Erased” doet denken aan A Perfect Circle, horen we in “Why” een elektronisch intro. Opzich is “Why” een prima track, maar de zang van Witt begint richting het eind van het nummer wat zeurderig te klinken. Dit wordt rechtgezet door het brute “It Follows“. Hier laten de Amerikanen zich van hun ruigste kant zien en de vocalen zijn heerlijk rauw. Deze trend wordt voortgezet in “Scumbag“, een kort maar krachtig nummer.

Het lijkt alsof Cane Hill halverwege het album besloten heeft om het tempo op te krikken, want tot aan de afsluiter “The End.” blijven ze knallen. Op het tweede deel van “Too Far Gone” horen we de band op zijn best. Afsluiter “The End.” is de enige uitzondering op die regel. In het laatste nummer van de plaat neemt de groep opeens gas terug. Helaas wordt het album dus niet afgesloten met een knaller, jammer.

Cane Hill zet hier een prima plaat neer. Zonder echte uitschieters is “Too Far Gone” vermakelijk om naar te luisteren. De Amerikanen zijn op hun best wanneer ze hun ruigere kant op zoeken. Deze jonge band is nog volop werkende aan zijn eigen geluid en zeker een naam om in de gaten te houden. Voor fans van bands als Avenged Sevenfold en A Perfect Circle is deze plaat een aanrader.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 19 januari 2018
Label: Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Dropkick Murphys leert AFAS Live feesten

Dropkick Murphys leert AFAS Live feesten

AFAS Live gaat op zaterdag 10 februari terug naar zijn bijnaam toen de zaal nog Heineken Music Hall heette: de Amsterdamse bierbak. Want als je bij de show van Dropkick Murphys, Flogging Molly en Glen Matlock bent geweest en je even goed aan jezelf ruikt, neemt de penetrante biergeur waarschijnlijk de overhand. Wat natuurlijk gelijkstaat aan een heerlijk goed feestje met deze bands.

We trappen de avond af met Glen Matlock. Zoals vaak het geval is met shows waar het publiek 30+ is, is het hier ook vrij rustig. De zanger, die meerdere malen zegt dat hij lid van Sex Pistols is, heeft erg veel moeite om de gezichten zijn kant op te krijgen. Het aanwezige publiek is druk met elkaar aan het praten. Bij de voorste rijen zie je een paar telefoons de gezichten oplichten en als er gevraagd wordt om mee te doen is de respons maar schaars. Maar dat kunnen we niemand kwalijk nemen. Glen Matlock maakt hele fijne muziek, dat zeker. Echter is het meer muziek die je de hele nacht kunt luisteren in een boomhut, bij een kampvuur, kijkend naar de sterren. Dat is heel wat anders dan wat Dropkick Murphys zometeen zal gaan brengen. Het is leuke muziek en het wordt ook goed gespeeld, maar de plank wordt hier helaas misgeslagen.

Na een te rustige opener mag Flogging Molly laten zien hoe de voetjes van de vloer moet. Na een kort praatje bij de opkomst van de band is het meteen duidelijk: AFAS Live gaat feesten! Direct komt een euforisch gevoel in je naar boven en dit blijft het hele optreden aanhouden. Het nummer “Selfish Man” wordt goed ontvangen zodra frontman Dave King zegt dat dit nummer aan hem opgedragen wordt. Veel gelach en de fans gaan weer door met zingen, dansen en pitten waar ze gebleven waren. Maar niet alleen de fans kunnen niet stilstaan. De volledige band loopt en danst rond: oké, drummer Mike Alonso blijft zitten. Het hele podium is één met het publiek. De backdrop die op het podium hangt, verwoordt deze set heel goed: in letters van ruim een meter per stuk staat LIFE IS GOOD achter de dame en heren. Onder luid applaus van het feestende publiek beneden en de genietende fans op het balkon verlaat de band het podium. Dit had een co-headliner moeten zijn!

Pak je groene outfit en je pullen bier er maar bij, want het is de beurt aan Dropkick Murphys. Als je nog de zaal in moet lopen, weet je bij welke band je bent. De vloer plakt zo erg alsof er een compleet Oktoberfest aan vooraf is gegaan. Kortom: een supergoed begin! “Buried Alive” en “Blood” zorgen voor een verbroederend gevoel. Je wilt eigenlijk met alle 6.000 aanwezigen inhaken en op de tafel staan, bier drinken, ongepaste dingen roepen en vooral schandalig slecht zingen. Na het wat ingetogen “Blood” gaan alle remmen los en alle biervaten open met “Time To Go”. Deze snelle track schudt iedereen wakker. Van voor tot achter, van beneden tot het balkon. Vanaf hier gaat het hard door, want het enorm goed ontvangen “First Class Loser”, “Johnny, I Hardly Knew Ya” en “Rose Tattoo” smeren de keeltjes!

Niet alleen is dit een avond om te feesten. Als je even focust op de band, hoor je hier een groep die het verdient om op te treden in een uitverkochte, Amsterdamse bierbak. Alles klinkt retestrak, het geluid is vol, de band entertaint alsof hij vanaf de wieg al op het podium is gezet.

Je kunt deze muziek vreselijk vinden en liever naar rap en hiphop gaan, of alleen genieten van tergende deathcore, of je laat liever een traantje bij een singersongwriter, maar niemand kan een hekel hebben aan deze show. Je gaat hier hoe dan ook helemaal, ongekend, ongelofelijk en onmenselijk hard uit je plaat. Let’s go Murphys!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

The Evolutionist bewijst een band te zijn om in de gaten te houden op “Locked In Time”

The Evolutionist bewijst een band te zijn om in de gaten te houden op “Locked In Time”

The Evolutionist ging voorheen door het leven als Evolve, maar heeft begin 2018 zijn naam veranderd. Er is een gebrek aan harde Nederlandse bands en daar brengt deze groep uit Alkmaar verandering in. In januari 2017 kwam er nog een plaat genaamd “Tree of Life” uit en nu is de band terug met een EP. “Locked In Time” is het eerste schijfje waar drummer Dylan Thoma op te horen is.

Locked In Time” opent met “Eye of the Hurricane“. Dit is een heerlijke metalcoretrack die doet denken aan Breakdown of Sanity. Dat is meteen veelbelovend, want een nieuwe Breakdown of Sanity kunnen we wel gebruiken sinds die band op 29 december 2017 zijn laatste show ooit speelde. Na een orkestraal intro is het meteen knallen geblazen. De harmonieuze gitaar in de achtergrond geeft deze track de body die het nodig heeft.

In “Gallows Bird” horen we dat de bandleden goed om kunnen gaan met hun instrumenten. Snelle gitaarloopjes zorgen er in combinatie met de andere instrumenten voor dat alles erg dynamisch klinkt. Er is duidelijk te merken dat de groep fan is van Erra. Zo hebben clean vocals ook een groot aandeel aan deze track. De plaat sluit af met “The Empty Creation“. Een dramatische track die vergeleken kan worden met het eerder benoemde “Judgement Day“. Wederom is de melodie in de achtergrond geweldig en een nummer zoals dit is de perfecte manier om de plaat af te sluiten.

The Evolutionist is een band om in de gaten te houden. “Lost In Time” voegt misschien niet per se iets nieuws toe aan de scene, maar is desalniettemin fijn luistermateriaal. De plaat klinkt zeer indrukwekkend, zeker als je bedenkt dat de EP op eigen houtje is uitgebracht. Het is tijd voor deze band om een compleet album uit te brengen met meer dan zes nummers, zoals op deze EP en het eerder uitgebrachte “Tree Of Life“. De groep is een aanrader voor fans van Breakdown of SanityErra en Northlane.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 13 februari 2018
Label: Eigen beheer

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Senses Fail mixt energie en gevoelens op “If There Is Light, It Will Find You”

Senses Fail mixt energie en gevoelens op “If There Is Light, It Will Find You”

Senses Fail is een fenomeen in de alternatieve scene: zijn mix van posthardcore, emo en punk resulteert in explosieve liveshows en zes goed ontvangen studioalbums. Nu is het tijd voor een zevende plaat: “If There Is Light, It Will Find You“.

Het is met de eerste track, genaamd “Double Cross“, al duidelijk dat Senses Fail zich meer dan op andere albums is gaan focussen op een punksound. Deze zou bijna poppunk genoemd kunnen noemen. Powerchords begeleiden de energieke vocals van Buddy Nielsen in het refrein. Toch blijft er een randje aan de muziek van deze band zitten: “Elevator to the Gallows” is een emo-meezinger á la oldschool Mayday Parade en My Chemical Romance, maar neemt een onverwachtse draai wanneer harde gitaren en Nielsen’s screams in de bridge verschijnen. Het is duidelijk dat deze band geen moeite heeft catchy en luid te mixen zonder dat het vreemd klinkt. Daarom is het jammer dat de ruigere vocalen niet veel terugkomen op de rest van de plaat.

Iets waar Senses Fail om bekendstaat, is dat hij niet bang is gevoelige onderwerpen te bespreken. Waar de band op vorige albums vaak over politiek of de maatschappij sprak, gaat het in dit album veel over het persoonlijke leven van Nielsen. Dat is niet vreemd, want dit is het eerste album waarop hij alle teksten zelf heeft geschreven. Zo is dit op “First Breath, Last Breath” te horen: een nummer over verlies. “How the hell am I supposed to raise that daughter on my own?” zingt Nielsen. Ook “You Get So Alone At Times It Just Makes Sense” is een goed voorbeeld van een persoonlijke insteek: “I used to wanna kill myself, I used to wanna die, I used to drink myself to sleep at night.” Senses Fail windt geen doekjes om zijn boodschappen, maar weet ondanks de duistere thema’s een positieve draai te geven aan zijn muziek. Dit doet de band door middel van snelle instrumentatie en een goede afwisseling met meer optimistische thema’s.

Vrijwel al deze nummers hebben een anthem-sfeer met melodieën die gegarandeerd in je hoofd vast blijven zitten. Op een gegeven moment begint dit enigszins te vervelen, waardoor het langzamere “Shaking Hands” een welkome afwisseling is. Dit is geen akoestische track, maar een gevoelige track met een rustiger, deinend couplet. Na het explosieve “Stay What You Are” is het tijd voor de titelsong en eveneens het laatste nummer, “If There Is Light, It Will Find You“. Dit is een meeslepende track over vaderschap van ruim zes minuten lang. De track bouwt op van rustig naar een groots einde met enorme riffs en emotionele, raspende vocalen van Nielsen. Een prachtige manier om deze plaat te eindigen.

If There Is Light, It Will Find You” is iets meer de popkant uitgegaan dan Senses Fail dit op oudere albums deed, maar weet nog steeds zijn boodschappen goed over te brengen. Weliswaar had er iets meer variatie in de nummers mogen zitten om het geheel interessanter te maken, maar de tracks zelf zijn stuk voor stuk top. Opnieuw een prima album van Senses Fail.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 16 februari 2018
Platenlabel: Pure Noise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Miss May I bewijst alles in huis te hebben in Melkweg

Miss May I bewijst alles in huis te hebben in Melkweg

Het is een druilerige dag wanneer Miss May I in Amsterdam speelt, samen met Currents, Void of Vision en Fit For a King. Op 20 januari staat de band ter promotie van de plaat “Shadows Inside” in Melkweg. Terwijl de Amsterdamse grachten alle kleuren vertonen tijdens het Amsterdam Light Festival, is het achter het Leidseplein tijd voor meer donkere sferen.

Stipt om zeven uur bijt het Amerikaanse Currents de spits af in een nog niet zo volle zaal. “Amsterdam, let’s get this shit down!“, roept frontman Brian Wille en de eerste rijen antwoorden met een luid gejuich. Met zijn debuutalbum “The Place I Feel Safest” is dit de eerste Europese tour voor Currents, maar daardoor is de show niet minder. Vooral de bassist, Dee Cronkite, is naast zijn spel druk met het entertainen van het publiek en het energiek meespringen op het ritme van de muziek. Tijdens “Delusion” komen de bezoekers wat meer los en zodra “Night Terrors” wordt ingezet ontstaat de eerste circlepit. De kenners zingen op bekende stukken mee en het is een mooi zicht om de hele band synchroon te zien headbangen. Een goede opwarmer, wat veel belooft voor de rest van de avond.

Tegen de tijd dat het vierkoppige Fit For a King aan de beurt is, staat de Oude Zaal van Melkweg al redelijk vol. Het is duidelijk dat de aanhang van de uit Texas afkomstige band goed vertegenwoordigd is. Vanaf de eerste noot van frontman Ryan Kirby ontstaat er een grote pit en de band slaagt erin om het energiegehalte in het publiek te laten stijgen, net als de temperatuur in de zaal. Ondanks dat het meest recente album uit 2016 stamt, worden tracks als “Shadows & Echoes“, “Dead Memory” en “Disease” zeer hartelijk ontvangen. De gitaarintro van “Cold Room” laat nog maar eens zien wat voor een muzikale talenten de band bezit. Ook al zitten de cleane vocals van bassist Ryan ‘Tuck‘ O’Leary er soms naast; het mag de pret niet drukken. Het is een optreden vol circlepits en geheadbang, en ook op het podium bruist het van de energie: O’Leary schopt, springt en draait in het rond. De loeizware breakdowns maken het helemaal af. Afsluiter “Pissed Off” is als de kers op de taart. Fit For a King mag zeker vaker terugkomen naar Nederland en dan hopelijk met een nieuw album op zak.

Zodra Miss May I de eerste tonen van “Lost In the Grey” laat klinken, gaat het publiek los en zingt iedereen keihard mee: “We’re hopeless, not helplessDe show staat bol van subdrops die door merg en been gaan. Tijdens “Deathless” is vooral de basdrum goed hoorbaar, alsof de zaal op springen staat. Niet alleen de vocals van frontman Levi Benton lopen gesmeerd, ook de cleane zang van bassist Ryan Neff is zeker benoemswaardig. Ondanks de wat langzamere nummers van de set, “Gone” en “Crawl“, die het tempo er ietwat uithalen, maakt het oudere, hardere materiaal van Miss May I dit ruimschoots goed. Denk hierbij aan “Masses of a Dying Breed” en “Forgive and Forget“. De nieuwe nummers werden meer dan goed ontvangen: bij “Under Fire” zong iedereen luidkeels “I will carry on“, inclusief alle bandleden en bij “My Sorrow” kwamen op verzoek van Benton alle telefoons en aanstekers tevoorschijn. “Swallow Your Teeth” is een van de pareltjes vanavond en niet alleen op muzikaal vlak: de naadloze aansluiting op “Hey Mister“, het springende publiek op de cadans van de muziek en de snoeiharde wall of death tegen het eind. Het mag geen verrassing zijn dat de set werd afgesloten met de titeltrack en dat als toegift de zaal nog eens op zijn kop werd gezet met “Relentless Chaos“.

Niet velen weten dat Miss May I zo een show kan neerzetten, maar het is hoog tijd dat dit naar buiten wordt gebracht. Dit optreden had alles: een opzwepende drumsolo, circlepits, een wall of death, strakke drumritmes, snelle gitaarriffs en bovenal twee gouden kelen die voor het perfecte contrast zorgden. Dit is zeker een aanrader!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More