Revue

Of Mice & Men maakt sterke comeback op “Defy”

Of Mice & Men maakt sterke comeback op “Defy”

Veel mensen hadden Of Mice & Men ten dode opgeschreven toen frontman Austin Carlile definitief de brui eraan gaf vanwege zijn gezondheid. De band ging door en schoof bassist Aaron Pauley naar voren als frontman. In die nieuwe formatie liet de band op Jera On Air in 2017 een veelbelovende indruk achter. “Defy” is de eerste plaat sinds het vertrek van Carlile. Kan de band ditmaal wel een goede indruk achterlaten na het teleurstellende “Cold World“? 

Als vierde nummer op de plaat tref je “Sunflower” aan. Het kan niet anders dan dat je meteen gegrepen wordt door deze krachtige track. Alleen al het couplet is meesterlijk en loopt mooi over in een ijzersterk refrein. Pauley’s lange, hoge uithalen worden ondersteund door snelle, krachtige slagen op de gitaar. Het krijgt hierdoor een powerballad-vibe. Ook weet Pauley op briljante wijze zijn hoge cleans af te wisselen met diepe grunts. Precies dit gevoel krijg je ook bij “Vertigo“, dat ook gerekend kan worden tot één van de beste tracks van het album. Dit is zoals we Of Mice & Men graag willen zien!

Als je “Money” wel heel herkenbaar vindt klinken, dan kan dat kloppen. Het is namelijk een Pink Floyd-cover. Zulke grootheden coveren is altijd riskant, maar de cover pakt goed uit. Dat de band ook prima zijn eigen snelle nummers kan schrijven blijkt bij “Warzone“. Het is op het eerste gezicht een nummer waar je in de pit wel raad mee weet: wat een furie! En dan breekt de bridge aan, die bestaat uit engelachtige zanglijnen. Verrassend! De voorlaatste track is “Forever YDG’n“, wat natuurlijk een knipoog is naar het Carlile-tijdperk. Hier hoef je niet teveel woorden aan vuil te maken: klassieker.

De band sluit af met “If We Were Ghosts“, een ode aan Chester Bennington, de zanger van Linkin Park die zich vorig jaar van het leven beroofde. Deze ode raakt alle gevoelige snaren. De track is enorm emotioneel geladen en dit komt op de best mogelijke manier tot uiting. Een betere afsluiter had Of Mice & Men niet kunnen kiezen voor zijn album. Na drie kwartier kun je maar één ding concluderen: Of Mice & Men heeft bewezen ook zonder zijn iconische ex-frontman een sterke plaat neer te kunnen zetten. Sterker nog, “Defy” is een stuk beter dan “Cold World“. De band doet eer aan zijn authentieke sound en benut de kwaliteiten van zijn nieuwe frontman. Wat een comeback!

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 19 januari 2018
Label: Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Waterparks presteert op “Entertainment”

Waterparks presteert op “Entertainment”

Het nummer “11:11” begint de plaat met vreemde, elektronische geluiden. Dat het om poppunk gaat wordt al snel duidelijk wanneer elektrische gitaren en de krachtige vocalen van frontman Awsten Knight invallen. Een explosief refrein, met lichte elektronische invloeden, zet direct de toon voor het album. De single “Blonde” is eveneens een energiek nummer, waarin Knight in de bridge laat zien ook rauwe vocalen aan te kunnen. “Peach (Lobotomy)” kent één van de meest catchy refreinen op het album en een slimme afwisseling tussen rustig en upbeat. Ergens doet de track denken aan het oude materiaal van bands als All Time Low en Boys Like Girls. Een ontzettend sterke aftrap van “Entertainment“.

De plaat is niet perfect of hoogstaand qua instrumentatie of productie, maar dat is ook niet nodig. Waar Waterparks namelijk echt in uitblinkt, is het laten horen dat ze lol hadden op deze plaat. Zo hoor je Knight in de lach schieten op “We Need To Talk” en laat de band een grote variatie aan geluid horen. Zo is “Lucky People” een enigszins zoetsappige, akoestische track die zonder twijfel binnen mum van tijd woord voor woord meegezongen gaat worden door menig poppunkfan. Tegelijkertijd staan er passief-agressieve, ruige nummers als “TANTRUM” op de plaat, waarin de band zijn boosheid uit over hoe het is om beroemd te zijn. De vocalen liggen in de bridge bijna tegen screams aan, en het is subliem. De verschillende stijlen op deze plaat verwarren niet: op de een of andere manier valt het allemaal op zijn plaats.

Het gebruik van electronica is door het gehele album ontzettend slim, en misschien is het daarom zo dat “Crybaby” enigszins teleurstelt. Het nummer is ontzettend herhaaldelijk en de track mist een hoogtepunt. Als een intermezzo was dit leuk geweest, maar dan had het korter moeten zijn. De afsluiter “Sleep Alone” maakt dit weer goed: slimme gitaarriffjes, een groots refrein en geweldig samenspel maakt dit nummer een pure banger.

Entertainment” maakt zijn naam waar: de plaat vermaakt van begin tot eind. Waterparks zit duidelijk bomvol met energie en passie en dat is te horen. Dit heeft namelijk geresulteerd in een ontzettend goede plaat. Aanradertje!

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 26 januari 2018
Platenlabel: Equal Vision Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Cane Hill blinkt niet uit maar vermaakt wel op “Too Far Gone”

Cane Hill blinkt niet uit maar vermaakt wel op “Too Far Gone”

Cane Hill heeft een verrassend divers geluid. Waar “Erased” doet denken aan A Perfect Circle, horen we in “Why” een elektronisch intro. Opzich is “Why” een prima track, maar de zang van Witt begint richting het eind van het nummer wat zeurderig te klinken. Dit wordt rechtgezet door het brute “It Follows“. Hier laten de Amerikanen zich van hun ruigste kant zien en de vocalen zijn heerlijk rauw. Deze trend wordt voortgezet in “Scumbag“, een kort maar krachtig nummer.

Het lijkt alsof Cane Hill halverwege het album besloten heeft om het tempo op te krikken, want tot aan de afsluiter “The End.” blijven ze knallen. Op het tweede deel van “Too Far Gone” horen we de band op zijn best. Afsluiter “The End.” is de enige uitzondering op die regel. In het laatste nummer van de plaat neemt de groep opeens gas terug. Helaas wordt het album dus niet afgesloten met een knaller, jammer.

Cane Hill zet hier een prima plaat neer. Zonder echte uitschieters is “Too Far Gone” vermakelijk om naar te luisteren. De Amerikanen zijn op hun best wanneer ze hun ruigere kant op zoeken. Deze jonge band is nog volop werkende aan zijn eigen geluid en zeker een naam om in de gaten te houden. Voor fans van bands als Avenged Sevenfold en A Perfect Circle is deze plaat een aanrader.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 19 januari 2018
Label: Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Dropkick Murphys leert AFAS Live feesten

Dropkick Murphys leert AFAS Live feesten

AFAS Live gaat op zaterdag 10 februari terug naar zijn bijnaam toen de zaal nog Heineken Music Hall heette: de Amsterdamse bierbak. Want als je bij de show van Dropkick Murphys, Flogging Molly en Glen Matlock bent geweest en je even goed aan jezelf ruikt, neemt de penetrante biergeur waarschijnlijk de overhand. Wat natuurlijk gelijkstaat aan een heerlijk goed feestje met deze bands.

We trappen de avond af met Glen Matlock. Zoals vaak het geval is met shows waar het publiek 30+ is, is het hier ook vrij rustig. De zanger, die meerdere malen zegt dat hij lid van Sex Pistols is, heeft erg veel moeite om de gezichten zijn kant op te krijgen. Het aanwezige publiek is druk met elkaar aan het praten. Bij de voorste rijen zie je een paar telefoons de gezichten oplichten en als er gevraagd wordt om mee te doen is de respons maar schaars. Maar dat kunnen we niemand kwalijk nemen. Glen Matlock maakt hele fijne muziek, dat zeker. Echter is het meer muziek die je de hele nacht kunt luisteren in een boomhut, bij een kampvuur, kijkend naar de sterren. Dat is heel wat anders dan wat Dropkick Murphys zometeen zal gaan brengen. Het is leuke muziek en het wordt ook goed gespeeld, maar de plank wordt hier helaas misgeslagen.

Na een te rustige opener mag Flogging Molly laten zien hoe de voetjes van de vloer moet. Na een kort praatje bij de opkomst van de band is het meteen duidelijk: AFAS Live gaat feesten! Direct komt een euforisch gevoel in je naar boven en dit blijft het hele optreden aanhouden. Het nummer “Selfish Man” wordt goed ontvangen zodra frontman Dave King zegt dat dit nummer aan hem opgedragen wordt. Veel gelach en de fans gaan weer door met zingen, dansen en pitten waar ze gebleven waren. Maar niet alleen de fans kunnen niet stilstaan. De volledige band loopt en danst rond: oké, drummer Mike Alonso blijft zitten. Het hele podium is één met het publiek. De backdrop die op het podium hangt, verwoordt deze set heel goed: in letters van ruim een meter per stuk staat LIFE IS GOOD achter de dame en heren. Onder luid applaus van het feestende publiek beneden en de genietende fans op het balkon verlaat de band het podium. Dit had een co-headliner moeten zijn!

Pak je groene outfit en je pullen bier er maar bij, want het is de beurt aan Dropkick Murphys. Als je nog de zaal in moet lopen, weet je bij welke band je bent. De vloer plakt zo erg alsof er een compleet Oktoberfest aan vooraf is gegaan. Kortom: een supergoed begin! “Buried Alive” en “Blood” zorgen voor een verbroederend gevoel. Je wilt eigenlijk met alle 6.000 aanwezigen inhaken en op de tafel staan, bier drinken, ongepaste dingen roepen en vooral schandalig slecht zingen. Na het wat ingetogen “Blood” gaan alle remmen los en alle biervaten open met “Time To Go”. Deze snelle track schudt iedereen wakker. Van voor tot achter, van beneden tot het balkon. Vanaf hier gaat het hard door, want het enorm goed ontvangen “First Class Loser”, “Johnny, I Hardly Knew Ya” en “Rose Tattoo” smeren de keeltjes!

Niet alleen is dit een avond om te feesten. Als je even focust op de band, hoor je hier een groep die het verdient om op te treden in een uitverkochte, Amsterdamse bierbak. Alles klinkt retestrak, het geluid is vol, de band entertaint alsof hij vanaf de wieg al op het podium is gezet.

Je kunt deze muziek vreselijk vinden en liever naar rap en hiphop gaan, of alleen genieten van tergende deathcore, of je laat liever een traantje bij een singersongwriter, maar niemand kan een hekel hebben aan deze show. Je gaat hier hoe dan ook helemaal, ongekend, ongelofelijk en onmenselijk hard uit je plaat. Let’s go Murphys!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

The Evolutionist bewijst een band te zijn om in de gaten te houden op “Locked In Time”

The Evolutionist bewijst een band te zijn om in de gaten te houden op “Locked In Time”

The Evolutionist ging voorheen door het leven als Evolve, maar heeft begin 2018 zijn naam veranderd. Er is een gebrek aan harde Nederlandse bands en daar brengt deze groep uit Alkmaar verandering in. In januari 2017 kwam er nog een plaat genaamd “Tree of Life” uit en nu is de band terug met een EP. “Locked In Time” is het eerste schijfje waar drummer Dylan Thoma op te horen is.

Locked In Time” opent met “Eye of the Hurricane“. Dit is een heerlijke metalcoretrack die doet denken aan Breakdown of Sanity. Dat is meteen veelbelovend, want een nieuwe Breakdown of Sanity kunnen we wel gebruiken sinds die band op 29 december 2017 zijn laatste show ooit speelde. Na een orkestraal intro is het meteen knallen geblazen. De harmonieuze gitaar in de achtergrond geeft deze track de body die het nodig heeft.

In “Gallows Bird” horen we dat de bandleden goed om kunnen gaan met hun instrumenten. Snelle gitaarloopjes zorgen er in combinatie met de andere instrumenten voor dat alles erg dynamisch klinkt. Er is duidelijk te merken dat de groep fan is van Erra. Zo hebben clean vocals ook een groot aandeel aan deze track. De plaat sluit af met “The Empty Creation“. Een dramatische track die vergeleken kan worden met het eerder benoemde “Judgement Day“. Wederom is de melodie in de achtergrond geweldig en een nummer zoals dit is de perfecte manier om de plaat af te sluiten.

The Evolutionist is een band om in de gaten te houden. “Lost In Time” voegt misschien niet per se iets nieuws toe aan de scene, maar is desalniettemin fijn luistermateriaal. De plaat klinkt zeer indrukwekkend, zeker als je bedenkt dat de EP op eigen houtje is uitgebracht. Het is tijd voor deze band om een compleet album uit te brengen met meer dan zes nummers, zoals op deze EP en het eerder uitgebrachte “Tree Of Life“. De groep is een aanrader voor fans van Breakdown of SanityErra en Northlane.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 13 februari 2018
Label: Eigen beheer

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Senses Fail mixt energie en gevoelens op “If There Is Light, It Will Find You”

Senses Fail mixt energie en gevoelens op “If There Is Light, It Will Find You”

Senses Fail is een fenomeen in de alternatieve scene: zijn mix van posthardcore, emo en punk resulteert in explosieve liveshows en zes goed ontvangen studioalbums. Nu is het tijd voor een zevende plaat: “If There Is Light, It Will Find You“.

Het is met de eerste track, genaamd “Double Cross“, al duidelijk dat Senses Fail zich meer dan op andere albums is gaan focussen op een punksound. Deze zou bijna poppunk genoemd kunnen noemen. Powerchords begeleiden de energieke vocals van Buddy Nielsen in het refrein. Toch blijft er een randje aan de muziek van deze band zitten: “Elevator to the Gallows” is een emo-meezinger á la oldschool Mayday Parade en My Chemical Romance, maar neemt een onverwachtse draai wanneer harde gitaren en Nielsen’s screams in de bridge verschijnen. Het is duidelijk dat deze band geen moeite heeft catchy en luid te mixen zonder dat het vreemd klinkt. Daarom is het jammer dat de ruigere vocalen niet veel terugkomen op de rest van de plaat.

Iets waar Senses Fail om bekendstaat, is dat hij niet bang is gevoelige onderwerpen te bespreken. Waar de band op vorige albums vaak over politiek of de maatschappij sprak, gaat het in dit album veel over het persoonlijke leven van Nielsen. Dat is niet vreemd, want dit is het eerste album waarop hij alle teksten zelf heeft geschreven. Zo is dit op “First Breath, Last Breath” te horen: een nummer over verlies. “How the hell am I supposed to raise that daughter on my own?” zingt Nielsen. Ook “You Get So Alone At Times It Just Makes Sense” is een goed voorbeeld van een persoonlijke insteek: “I used to wanna kill myself, I used to wanna die, I used to drink myself to sleep at night.” Senses Fail windt geen doekjes om zijn boodschappen, maar weet ondanks de duistere thema’s een positieve draai te geven aan zijn muziek. Dit doet de band door middel van snelle instrumentatie en een goede afwisseling met meer optimistische thema’s.

Vrijwel al deze nummers hebben een anthem-sfeer met melodieën die gegarandeerd in je hoofd vast blijven zitten. Op een gegeven moment begint dit enigszins te vervelen, waardoor het langzamere “Shaking Hands” een welkome afwisseling is. Dit is geen akoestische track, maar een gevoelige track met een rustiger, deinend couplet. Na het explosieve “Stay What You Are” is het tijd voor de titelsong en eveneens het laatste nummer, “If There Is Light, It Will Find You“. Dit is een meeslepende track over vaderschap van ruim zes minuten lang. De track bouwt op van rustig naar een groots einde met enorme riffs en emotionele, raspende vocalen van Nielsen. Een prachtige manier om deze plaat te eindigen.

If There Is Light, It Will Find You” is iets meer de popkant uitgegaan dan Senses Fail dit op oudere albums deed, maar weet nog steeds zijn boodschappen goed over te brengen. Weliswaar had er iets meer variatie in de nummers mogen zitten om het geheel interessanter te maken, maar de tracks zelf zijn stuk voor stuk top. Opnieuw een prima album van Senses Fail.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 16 februari 2018
Platenlabel: Pure Noise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Miss May I bewijst alles in huis te hebben in Melkweg

Miss May I bewijst alles in huis te hebben in Melkweg

Het is een druilerige dag wanneer Miss May I in Amsterdam speelt, samen met Currents, Void of Vision en Fit For a King. Op 20 januari staat de band ter promotie van de plaat “Shadows Inside” in Melkweg. Terwijl de Amsterdamse grachten alle kleuren vertonen tijdens het Amsterdam Light Festival, is het achter het Leidseplein tijd voor meer donkere sferen.

Stipt om zeven uur bijt het Amerikaanse Currents de spits af in een nog niet zo volle zaal. “Amsterdam, let’s get this shit down!“, roept frontman Brian Wille en de eerste rijen antwoorden met een luid gejuich. Met zijn debuutalbum “The Place I Feel Safest” is dit de eerste Europese tour voor Currents, maar daardoor is de show niet minder. Vooral de bassist, Dee Cronkite, is naast zijn spel druk met het entertainen van het publiek en het energiek meespringen op het ritme van de muziek. Tijdens “Delusion” komen de bezoekers wat meer los en zodra “Night Terrors” wordt ingezet ontstaat de eerste circlepit. De kenners zingen op bekende stukken mee en het is een mooi zicht om de hele band synchroon te zien headbangen. Een goede opwarmer, wat veel belooft voor de rest van de avond.

Tegen de tijd dat het vierkoppige Fit For a King aan de beurt is, staat de Oude Zaal van Melkweg al redelijk vol. Het is duidelijk dat de aanhang van de uit Texas afkomstige band goed vertegenwoordigd is. Vanaf de eerste noot van frontman Ryan Kirby ontstaat er een grote pit en de band slaagt erin om het energiegehalte in het publiek te laten stijgen, net als de temperatuur in de zaal. Ondanks dat het meest recente album uit 2016 stamt, worden tracks als “Shadows & Echoes“, “Dead Memory” en “Disease” zeer hartelijk ontvangen. De gitaarintro van “Cold Room” laat nog maar eens zien wat voor een muzikale talenten de band bezit. Ook al zitten de cleane vocals van bassist Ryan ‘Tuck‘ O’Leary er soms naast; het mag de pret niet drukken. Het is een optreden vol circlepits en geheadbang, en ook op het podium bruist het van de energie: O’Leary schopt, springt en draait in het rond. De loeizware breakdowns maken het helemaal af. Afsluiter “Pissed Off” is als de kers op de taart. Fit For a King mag zeker vaker terugkomen naar Nederland en dan hopelijk met een nieuw album op zak.

Zodra Miss May I de eerste tonen van “Lost In the Grey” laat klinken, gaat het publiek los en zingt iedereen keihard mee: “We’re hopeless, not helplessDe show staat bol van subdrops die door merg en been gaan. Tijdens “Deathless” is vooral de basdrum goed hoorbaar, alsof de zaal op springen staat. Niet alleen de vocals van frontman Levi Benton lopen gesmeerd, ook de cleane zang van bassist Ryan Neff is zeker benoemswaardig. Ondanks de wat langzamere nummers van de set, “Gone” en “Crawl“, die het tempo er ietwat uithalen, maakt het oudere, hardere materiaal van Miss May I dit ruimschoots goed. Denk hierbij aan “Masses of a Dying Breed” en “Forgive and Forget“. De nieuwe nummers werden meer dan goed ontvangen: bij “Under Fire” zong iedereen luidkeels “I will carry on“, inclusief alle bandleden en bij “My Sorrow” kwamen op verzoek van Benton alle telefoons en aanstekers tevoorschijn. “Swallow Your Teeth” is een van de pareltjes vanavond en niet alleen op muzikaal vlak: de naadloze aansluiting op “Hey Mister“, het springende publiek op de cadans van de muziek en de snoeiharde wall of death tegen het eind. Het mag geen verrassing zijn dat de set werd afgesloten met de titeltrack en dat als toegift de zaal nog eens op zijn kop werd gezet met “Relentless Chaos“.

Niet velen weten dat Miss May I zo een show kan neerzetten, maar het is hoog tijd dat dit naar buiten wordt gebracht. Dit optreden had alles: een opzwepende drumsolo, circlepits, een wall of death, strakke drumritmes, snelle gitaarriffs en bovenal twee gouden kelen die voor het perfecte contrast zorgden. Dit is zeker een aanrader!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Fall Out Boy verliest het overzicht op “M A N I A”

Fall Out Boy verliest het overzicht op “M A N I A”

Uitverkochte arena’s, hordes aan fans en een heleboel hitjes op zijn naam: Fall Out Boy is een fenomeen in de poppunkscene. Het laatste album dat de band uitbracht, “American Beauty/American Psycho”, zag ongeveer zo’n drie jaar geleden het levenslicht. Daarbovenop werd de releasedatum van het nieuwe album “M A N I A” met enkele maanden uitgesteld. Is deze plaat het wachten waard geweest?

“M A N I A” kent een aantal prima tracks. Vervormde gitaarakkoorden op “Stay Frosty Royal Milk Tea” leiden de track in, waarna de vertrouwde, soulvolle stem van frontman Patrick Stump invalt. Het refrein had ontzettend explosief kunnen zijn, maar blijft net onder de oppervlakte hangen. Wat dat betreft is “The Last of the Royal Real Ones” nog sterker. De harmonieën, in combinatie met een catchy melodie en fijn klinkende piano in de achtergrond, zorgen ervoor dat deze track een van de beste is van de plaat.

Helaas komt het album al gauw terecht in een neerwaartse spiraal. “Wilson (Expensive Mistakes)” kent een upbeat refrein en is enigszins groovy, wat ergens wel tof klinkt, maar het verwart ook. Vooral de teksten zijn echter waar je als luisteraar plaatsvervangende schaamte voelt: “I’ll stop wearing black when they make a darker colour” klinkt als een citaat dat menig scenekid uit 2007 op zijn MySpace-profiel zou plaatsen. Op “Church” wordt er gebruikgemaakt van een kerkkoor op de achtergrond, wat op zich creatief is. Echter komt het nogal uit het niets en valt het nogal uit zijn plaats bij de rest van het album.

Dit betekent gelukkig niet dat er geen sterke nummers te vinden zijn. Een voorbeeld is “Heaven’s Gate“, een ballad waarin de vocalen van Stump perfect uitkomen. Het explosieve refrein is ontzettend meezingbaar en het samenspel klinkt prachtig. Ook “Champion” klinkt goed: het is een motiverende poppunk anthem dat de oldschool Fall Out Boy-fan tevreden stelt.

De creativiteit, durf en diversiteit is er op de tracks dus zeker, maar het is twijfelachtig of dit goed heeft uitgepakt in het geheel. De feature van Burna Boy op “Sunshine Riptide” had bijvoorbeeld leuk kunnen zijn, maar komt niet goed tot zijn recht omdat er teveel gebeurt op het album en in het nummer zelf. Dit probleem wordt goed samengevat in “Young and Menace” op het begin van de plaat: stemvervorming, experimentele elektronische geluiden en een sample van Britney Spears‘s “Oops!…I Did It Again” zorgen voor een chaotisch totaalplaatje. Er wordt té veel gedaan. Gelukkig weet Fall Out Boy het album met “Bishops Knife Trick” redelijk goed te eindigen. Het nummer is relatief rustig, maar kent een explosief refrein en bouwt op tot een tevredenstellend einde.

Fall Out Boy heeft op “M A N I A” aangedurfd met verschillende geluiden te spelen en is allesbehalve in de herhaling gevallen. Helaas is hij hiermee ook het overzicht kwijtgeraakt en is de samenhang op dit album compleet verloren gegaan. Er staan een aantal leuke nummers op, maar meer dan dat brengt deze schijf helaas niet.

Beoordeling: 5/10
Releasedatum: 18 januari 2018
Platenlabel: Fueled By Ramen

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vintage Trouble trakteert Effenaar op een energieke live beleving

Vintage Trouble trakteert Effenaar op een energieke live beleving

De bluesrockband Vintage Trouble tourt momenteel door Europa. Nederland wordt tijdens deze tour twee keer aangedaan. Op dinsdagavond 23 januari is als eerste de Eindhovense Effenaar aan de beurt. De Nederlandse band The Howlin’ heeft de eer om de avond te openen.

Om kwart over acht gaat The Howlin’ van start in een al goed gevulde Effenaar. Wat direct opvalt is de manier waarop frontman Joël Gaerthe over het podium beweegt: een wat houterig loopje, maar met charme. Zijn rauwe stem klinkt heerlijk over het geluid dat de rest van de band de zaal in blaast. Er wordt strak gespeeld en de single “Demon Child” laat hier en daar wat hoofdjes knikken. De zeskoppige band weet het publiek niet echt in te pakken, maar heeft desondanks een prima set neergezet.

Het moment waarop iedereen heeft gewacht is aangebroken: Vintage Trouble betreedt het podium. Deze mannen laten er geen gras over groeien. Tijdens het eerste nummer “Strike Your Light“, laten de muzikanten meteen merken wat ze in huis hebben. Frontman Ty Taylor staat binnen enkele minuten al op de barricade en eindigt de track met een handstand op het drumplateau. Dacht je rustig een show bij te wonen? Dan heb je het toch echt mis. Iedereen in de Effenaar is vanaf de eerste noot onderdeel van dit optreden. Dat bewijzen alleen al de vele meezingriedeltjes die door de zanger de zaal in worden geslingerd. Maar niet alleen hij vraagt wat van het publiek. Bassist Rick Barrio Dill en gitarist Nalle Colt vragen gedurende de hele show om de handen in te lucht te doen en mee te klappen.

Na een paar nummers neemt Vintage Trouble even wat gas terug met onder andere de gevoeligere track “Another Man’s Words” en “Love Song To the World“. Halverwege de set is het tijd voor een intermezzo waarbij Taylor het podium tijdelijk verlaat. De muzikanten nemen stuk voor stuk hun moment en laten zien wat ze in huis hebben. Alsof je nog niet overtuigd was van het eerste gedeelte van de show. Het is superstrak en je merkt aan alles dat drummer Richard Danielson, gitarist Nalle Colt, bassist Rick Barrio Dill en tourtoetsenist Brian London goed op elkaar ingespeeld zijn.

Zowel de mannen van Vintage Trouble als het publiek verlaten de zaal voldaan. Effenaar werd vanavond getrakteerd op een energieke liveshow waarover de meeste aanwezigen nog lang zullen napraten. Het is te hopen dat Vintage Trouble nog vaak naar Nederland komt, want dit is zo een band die je zelf één keer live gezien moet hebben. Of tien keer.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Na lange afwezigheid is Black Veil Brides in bloedvorm in 013

Na lange afwezigheid is Black Veil Brides in bloedvorm in 013

Voor veel fans was het haasten om na school of werk op tijd bij 013 te zijn voor Black Veil Brides, Asking Alexandria en To the Rats and Wolves. Op dinsdag 30 januari 2018 stonden twee bands van formaat in Tilburg die een hoop goed te maken hadden.

Waarom heeft Asking Alexandria een hoop goed te maken? Frontman Danny Worsnop besloot zijn bandleden in de steek te laten om na een lange tijd weer rustig terug te keren. Opvallend is dan ook dat geen enkel nummer van het vorige album met de andere vocalist gespeeld wordt. De band vuurt zijn set af met “Into the Fire” van het nieuwste plaatje: “Asking Alexandria”. Het lijkt alleen niet te willen lukken. Dit komt heel sterk naar buiten bij de oudere nummers zoals “The Final Episode (Let’s Change the Channel)” en “Not the American Average”. Worsnop zingt veel niet omdat hij simpelweg te snel buiten adem is. Zelf zegt de vocalist last van zijn stem te hebben.

Desondanks worden deze nostalgische songs erg goed ontvangen. Wat dan ook een merkwaardige keuze is, is om “Vultures” en “Someone, Somewhere” direct daarna akoestisch te spelen wat alle energie uit de set weghaalt. Bij de fragiele tracks komt wél de kracht van Worsnop zijn vocals terug. Rustige muziek kan hij volhouden en zijn ruwe stem klinkt erg fijn.

Tijdens de encore begint Worsnop steeds meer melodieën te zingen die niet in de nummers horen. Een kleine tip: doe dit niet. Zeker niet bij meezingers als “Moving On”. “I’ll try to get through this one without fucking up.”, zegt Worsnop voordat het laatste nummer ingezet wordt. Heeft Asking Alexandria het met dit optreden helemaal goedgemaakt? Helaas niet, maar het is wél een goed begin.

Waarom heeft Black Veil Brides wat goed te maken? Vraag dat iedere willekeurige Black Veil Brides-fan maar: meerdere malen achter elkaar Nederlandse shows kort dag annuleren.

Het begint slecht: veertien minuten te laat dimmen de lichten pas. Vanaf de eerste seconden lijkt alles al weer vergeten te zijn door de fans. Zelfs als frontman Andy Biersack diep inademt wordt een groot gedeelte van de fans al gillend gek. Maar het mag ook wel. Black Veil Brides is in bloedvorm! Vanaf het eerste moment klopt het. Het geluid staat perfect afgesteld, Biersack is onwijs goed bij stem, de solo’s zijn strak en alle bandleden zijn druk met entertainen. Dit is echt een heel goed begin van de gig.

De power die de band neerzet tijdens de eerste paar songs, zoals “Faithless”, “Coffin” en “Rebel Love Song”, zwakt af zodra “When They Call My Name” met een viool gestart wordt. Het is dan ook een tam begin. Maar zodra de kracht weer in het nummer geblazen wordt, vliegen een hoop handen in 013 weer de lucht in! Het publiek smult er van, want alles wordt zonder aarzelen opgevolgd. Doet een bandlid de handen in de lucht, dan volgen de fans in een oogwenk.

Net zoals bij Asking Alexandria lijken ook hier de oudere nummers het best ontvangen te worden. Denk aan: “The Legacy”, dat trouwens gestart wordt met een heerlijk krijsende scream, “Wretched and Divine” en “Knives and Pens”. De krachtige visuals die achter de vijf heren getoond worden zijn erg cliché, maar het werkt zó lekker. Tijdens een scherpe solo wordt op de achtergrond vuur getoond, op een ander moment zie je allemaal paspoppen. Soms slaat het nergens op, maar het werkt. Dus dat is helemaal prima!

De encore begint met het grapje dat jaren geleden in Melkweg ontstond bij Black Veil Brides. Het publiek zong “waar is dat feestje?”, maar de band verstond “we are a spaceship, you are a spaceship”. Een A4’tje met de tekst “we are a spaceship” wordt door de band omhoog gehouden en de laatste drie songs van de avond worden gestart. De encore begint met “Perfect Weapon” en wordt vlekkeloos gespeeld. De hit “In the End” wordt natuurlijk tot het eind bewaard, wat een goede keus blijkt te zijn. Het publiek lijkt een hoogtepunt te bereiken: daar ga je voor als band. Black Veil Brides heeft het meer dan goedgemaakt en de BVBArmy lijkt weer tevreden.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More