Revue

Architects verandert 013 in kolkende massa

Architects verandert 013 in kolkende massa

Architects heeft zich met de nu al legendarische release van “All Our Gods Have Abandoned Us” onsterfelijk gemaakt. De tragische dood van gitarist Tom Searle heeft de band en de fans alleen maar dichter bij elkaar gebracht. De mannen zijn vastberaden zijn nalatenschap door te geven. En met succes, want de vorige keer dat de band in 013 was, was hij nog voorprogramma van Parkway Drive. Ditmaal spelen de Britten hun eigen headlineshow in de grote zaal van 013, in Tilburg.

Counterparts mag de spits vanavond afbijten en dit doet de band dan ook zoals het hoort: keihard en met strakke breakdowns. Het is duidelijk dat de mannen er geen gras over laten groeien. De pit moet en zal vanaf de eerste seconde van voren naar achteren geopend worden. Een goede opwarmer dus, en daar is het publiek het mee eens: al headbangend gaan ze akkoord. Zowel nieuw materiaal, waaronder “Haunt Me” en “You’re Not You Anymore“, als oudere nummers worden goed ontvangen. Het publiek gaat helemaal los bij “No Servant of Mine“. Tot vreugde van de fans worden ook “Swim Beneath My Skin” en “A Memory Misread” ingezet. De afsluiter van dit sterke optreden is dan ook “The Disconnect“. En er is niemand die hier tegen protesteert. In tegendeel: het publiek schreeuwt instemmend mee met de Canadezen. Counterparts mag vaker zo een denderende show komen geven!

Terwijl de lichten een duidelijke meerwaarde geven aan de show, laten de Britten toch hier en daar een steekje vallen. Dit gebeurt vooral tijdens de hoge uithalen van meerdere passages door vocalist en gitarist Mat Welsh. Een backingtrack is overduidelijk aanwezig bij de refreinen, maar dat maakt niks uit: de sfeer zit er goed in en het publiek doet erg enthousiast mee. De show staat er; en hoe! Zeker tijdens de hit van While She Sleeps: “Four Walls“. Menig telefoon en aansteker gaan hier de lucht in, wat zorgt voor een zee van licht in de zaal. De track “Hurricane” mag de set vanavond afsluiten. De heren zetten vanavond een overtuigende set neer waarin alles gebeurt wat er moet gebeuren tijdens een metalcoreshow.

Na de eerste twee tracks gaan de heren wat meer terug in de tijd. Het is tijd voor het vernietigende “Naysayer“. Carter hoeft niet eens te vragen om een pit, want de fans zetten eigenhandig de zaal al op zijn kop. Bij “Deathwish” begint het echte vuurwerk pas, letterlijk! De CO2-kanonnen zijn ingewisseld voor vlammenwerpers. Spectaculair! Je kunt de warmte zelfs achterin op het balkon voelen. Track na track raakt Carter steeds beter in vorm en perst werkelijk alle lucht uit zijn longen. Voordat “The Devil Is Near” aanbreekt, vertelt Carter dat we met zijn allen verantwoordelijk zijn voor het uitbannen van alle soorten haat. Spreek anderen erop aan, is zijn pleidooi. Daarnaast noemt hij nog Sea Shepherd, de organisatie die zich sterk maakt voor de bescherming van de oceanen.

Het beste wordt voor het laatst bewaard: nog eenmaal geven de mannen en de fans alles bij “Gravedigger” en “Doomsday“. Ze verdwijnen van het podium, maar gelukkig geeft de band daarna ook nog een toegift. Na een uitgebreide bedankronde zet Architects de fans op het verkeerde been door het intro van “Memento Mori” te draaien. Dit verandert al snel in “Nihilist” en de allerlaatste track, “Gone With the Wind“, wordt opgedragen aan de overleden gitarist. Nog een laatste keer vliegen de vonken ervan af, ditmaal uit het plafond. De band heeft bewezen met gemak een grote zaal als deze om zijn vinger te kunnen winden. Dit was een gruwelijk vet avondje vol pompende metalcore!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Harker laat creativiteit zien op “No Discordance”

Harker laat creativiteit zien op “No Discordance”

Harker uit Brighton begon in 2014 als een akoestisch project. Over de tijdspanne van drie EP’s is de band gegroeid tot een volwaardige punkband, die heeft mogen spelen met bands als Boston Manor, Creeper en Red City Radio. Nu komt de band met zijn debuutalbum: “No Discordance“. Zal deze plaat de band op de kaart zetten?

De track “300 Cigarettes” is niet voor niks als single gekozen om “No Disordance” te promoten. Het refrein is ontzettend catchy en de upbeat drums in de bridge zullen het menig poppunkfan onmogelijk maken stil te blijven zitten. Wel merk je hierbij op dat de vocalen van frontman Mark Boniface af en toe niet compleet zelfverzekerd klinken. Dit is een probleem door de hele plaat heen: ook op “Nancy Drowns” is dit te merken. Het nummer klinkt instrumentaal gezien prima, maar als de vocalist wat sterker in zijn schoenen had gestaan, had het nog beter geklonken. Dat hij dit kan bewijst hij op “Lower Ground“, want alhoewel zijn stem hier iets nasaler is, weet hij het scherpe randje beter te beheersen.

Aangezien de nummers op deze plaat maar kort zijn, loop je al snel tegen het einde aan. “Sometimes Dead Is Better” is duidelijk één van de hoogtepunten van de plaat. In de bridge hoor je de stem van zangeres en bassist Phoebe Saunders duidelijk, wat prachtig in contrast staat tot de zwaardere vocalen van Boniface. Om de plaat af te sluiten is het tijd voor het langzamere “Endless Eight“, met een lang instrumentaal deel dat opbouwt naar een groots einde dat je nieuwsgierig maakt naar wat de band nog meer te bieden heeft.

Alhoewel Harker nog wat groei kan doormaken in zijn vocale optreden, is het duidelijk dat de band boordevol potentie zit. “No Discordance” is een creatieve, goed gebalanceerde plaat waarin het talent overduidelijk te horen is. Een aanrader voor fans van bands als The Bouncing Souls en The Gaslight Anthem.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 9 februari 2017
Label: Disconnect, Disconnect

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Enthousiaste Motionless In White walst TivoliVredenburg plat

Enthousiaste Motionless In White walst TivoliVredenburg plat

TivoliVredenburg begint februari met een overdosis aan muzikaal geweld. In Pandora staan Ice Nine Kills, Cane Hill en Motionless In White. In Ronda staan Frontstreet en Hollywood Undead. We zijn bij beide shows geweest en hier bespreken we de Pandora-acts. De Ronda-show vind je hier.

De sfeer bij Ice Nine Kills zit er direct goed in. Het lijkt wel alsof de moshpit al bezig is voordat er überhaupt een band op het podium staat. Dat belooft dus veel goeds voor deze avond. Nu moet de opwarmer van vandaag het nog zien waar te maken. Hier kunnen we kort over zijn: Gelukt! Met een hoofdletter G. Frontman Spencer Charnas zweept het publiek nog eens extra op met zijn vlijmscherpe screams. “The Plot Sickens” en de afsluitende “Me, Myself and Hyde” worden enorm goed ontvangen. Charnas eindigt de show terwijl hij boven op het publiek blijft staan.

Bij “Too Far Gone”, een van de laatste tracks, lijkt Cane Hill helemaal opgewarmd te zijn. Er wordt iets meer bewogen, voornamelijk door gitarist James Barnett en bassist Ryan Henriquez. Deze guys hebben onwijs veel potentie en het is zeker goed dat ze met Motionless In White door Europa touren, alleen hadden ze toch beter de avond kunnen aftrappen. Nu is het tijd voor Motionless In White om het feest compleet te maken.

Het is de kers op de taart. De knal van de vuurpijl, de Snickers van Rapper Sjors. Motionless In White is waar iedere persoon in Pandora op gewacht heeft. Het is ongelofelijk hoe enthousiast het publiek op deze heren reageert. De band zelf is ongelofelijk dankbaar om met zijn eerste headlinetour in een uitverkochte TivoliVredenburg te staan: “I want you to look right, left, to your back, in front of you, down and up. What do you see? A sold out show!”, roept frontman Chris Motionless.

Muzikaal staat deze set als een huis! Het geluid is ontzettend vol en daardoor superprettig om te horen. De grootste hits komen voorbij, zoals “Reincarnate”, “Loud (Fuck It)” en natuurlijk “Eternally Yours” als toegift. Maar ook bijvoorbeeld “Necessary Evil” wordt door iedereen toegejuicht. Kortom: deze hele uitverkochte show zit vol met echte fans die alle muziek kennen. En mocht je denken dat de pit niet groter, drukker en harder kon dan bij Ice Nine Kills en Cane Hill, dan heb je het mis. De zaal is ondertussen helemaal gevuld, maar de pit worstelt zich een weg in het publiek.

Deze one man show, want laten we eerlijk zijn, Chris krijgt alle aandacht, is mooi om te zien. De band heeft twee dames meegenomen die zo nu en dan het podium opkomen om iets toe te voegen. De ene keer met donker kattenmaskers, de andere keer met neonmaskers en een vlag. Motionless In White wil zijn fans ook visueel pleasen vanavond.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Hollywood Undead maakt er één groot feest van in TivoliVredenburg

Hollywood Undead maakt er één groot feest van in TivoliVredenburg

Op de eerste dag van februari 2018 treedt Hollywood Undead aan in een uitverkocht TivoliVredenburg. Dit is het begin van zijn tour door Europa. De hoeveelheid Hollywood Undead-shirtjes is niet op twintig handen te tellen. De fans zijn er klaar voor en aangezien de band net begint met zijn tour, zijn de verwachtingen hooggespannen. Op ditzelfde moment staat Motionless In White ook in TivoliVredenburg, meer daarover lees je hier.

De avond wordt afgetrapt door Frontstreet, het voorprogramma dat op het laatste moment opgetrommeld werd om in te vallen voor Astroid Boys. De mannen uit Lelystad doen het erg verdienstelijk met zo een korte voorbereiding. Het geluid van de gitaar mag dan wat zacht staan, maar het publiek, wat al in grote getale aanwezig is, vermaakt zich. Naarmate de show vordert begint de band steeds harder te spelen en dit klinkt steeds beter.

Het is voor het publiek één groot feest. Dat het klinkt alsof niet alles live gezongen en gespeeld wordt, lijkt er niet toe te doen. J-Dog speelt op de keyboards, maar lijkt ze tijdens het grootste deel van de show niet aan te raken. De show is geweldig en het vuurwerk mag er zijn. De mindere afstemming van het geluid die er tijdens Frontstreet was, is niet aanwezig. Iedereen heeft het naar zijn zin en dat is waar het uiteindelijk om draait.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Nothing More zet explosieve show neer in Melkweg

Nothing More zet explosieve show neer in Melkweg

Drie Grammy-nominaties sleepte Nothing More afgelopen week binnen voor zijn album “The Stories We Tell Ourselves” en track “Go To War“. Ondanks dat bewonderenswaardige gegeven is de show op maandag 4 december in de Oude Zaal van Melkweg niet uitverkocht. 

Nothing More brengt vanavond de Oostenrijkse rockband Psycho Village en de Britse progressieve metalband In Search of Sun mee. De Oostenrijkers brengen een mix van radiovriendelijke rock met af en toe een smerig riffje ten gehore. Het klinkt prima, hoewel zang en originaliteit niet de sterkste punten zijn. Daarna is de beurt aan In Search of Sun. Deze band past qua stijl al beter bij het hoofdprogramma. Instrumentaal zit hier flink wat meer pit in en de band mixt progrock, hardrock en krachtige vocals. Dat komt live prima over en het publiek reageert hier dan ook zeer positief op. Aan het einde van de set lijkt het even alsof In Search of Sun zelf de headliner was.

In de tussentijd wordt een vreemd instrument midden op het podium gezet. Het lijkt een soort drumstel met daaraan bevestigd een keyboard met vreemde knoppen. Al snel wordt duidelijk waarvoor deze gebruikt gaat worden. Bij opener “Christ Copyright” stormt de half ontblote zanger Jonny Hawkins het podium op en begint als een bezetene op het drumstel te slaan. Het hek is helemaal van de dam en de mannen uit Texas gaan uit hun dak. Het publiek zingt vanaf het begin af aan mee.

Het enthousiasme in het publiek bereikt bij “Jenny” en “This is the Time (Ballast)” het hoogtepunt. Maar vanavond laat Nothing More ook zijn zachtere kant zien. Bij “I’ll Be Ok” en “Just Say When” blijkt maar weer wat een dijk van een stem Hawkins heeft. De band doet niet aan toegiften, want dat hele toneelstukje vindt hij fake. En inderdaad, zoals aangekondigd, sluiten de mannen af met “Salem (Burn the Witch)“. Als er vanavond één ding duidelijk is geworden, dan is het dat Nothing More een absolute sensatie is. De Texanen zijn oprecht, puur en snoeihard. What you see is what you get, en dat valt verdomd goed in de smaak. De Amerikanen beloven in de zomer van 2018 weer terug te komen, dus maak je borst maar nat.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

ROAM bouwt feestje in Melkweg

ROAM bouwt feestje in Melkweg

Het is maar een paar graden boven nul op de koude woensdag 6 decemberavond dat de Britse poppunkers van ROAM in de Upstairs van Melkweg staan. Toch staat er al een klein groepje fans sinds de middag op het concert te wachten. Een uitverkochte show mag het dan wel niet zijn, maar enthousiast zijn de mensen wel.

Het is aan de Tilburgse alternatieve rockband Sealow om de avond te openen. De wat schorre vocalen van frontman Mees Koudijs klinken de eerste momenten nog enigszins onzeker, maar hij herpakt zich snel weer. Ook het enthousiasme van de rest van de band zit helemaal goed. Het publiek beweegt misschien niet mee, maar toont wel interesse. Dit blijkt wanneer de band een rustige track speelt en de aanwezigen spontaan de lichten van hun telefoons laat branden. Er zijn niet veel mensen, maar effect heeft het blijkbaar wel: “Het lijkt net alsof we in AFAS Live staan, dit is een van de vetste dingen die ik ooit vanaf het podium heb gezien!”, zegt Koudijs. Een toffe opener en voor veel mensen weliswaar een geweldige nieuwe ontdekking.

Ook bij de tweede opener, Stand Atlantic, zit de energie er goed in. De Australische poppunkband breng aanstekelijke liedjes en enkele fans zingen voorzichtig mee met hitjes als “Coffee At Midnight” en “Sidewinder”. De vocalen van frontvrouw Bonnie Fraser zijn loepzuiver en de drums zijn retestrak. Stand Atlantic mist dan ook niks aan energie, maar het is wel jammer dat deze niet terug wordt gegeven vanuit het publiek. Uiteindelijk weet de band wel een paar mensen mee te laten knikken, maar het is duidelijk dat het publiek echt voor ROAM is gekomen.

Meteen bij de eerste seconden van de opener “Alive” leeft de moshpit. Door de vele ruimte in de zaal blijft deze eigenlijk de hele tijd doorgaan. Ook aan crowdsurfers en springende mensen komt men niet tekort vanavond. Niet alleen het publiek heeft bakken vol aan energie, maar ook de band hopt het podium over alsof zijn leven ervan afhangt. Het is meteen duidelijk: dit wordt een poppunkshow zoals deze hoort te zijn.

Dit is misschien wel een minpuntje, want eigenlijk doet ROAM niks wat echt vernieuwend is. De band speelt dan wel nieuwe nummers als “Left For Dead” en “Guilty Melody”, maar hier komt weinig reactie vanuit het publiek. Het zijn vooral oudere songs als “Warning Sign” en “Over Your Head” die ervoor zorgen dat het publiek écht uit zijn dak gaat. Het helpt ook dat frontman Alex Costello de microfoon bij nummers als deze vaak de crowd in richt, waardoor fans enthousiast naar voren duwen om mee te kunnen schreeuwen in de microfoon. Zijn stem klinkt buiten deze momenten ook prima en daarbij is het samenspel met de andere bandleden ontzettend organisch en soepel.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

The Dear Hunter klinkt oerdegelijk op EP “All Is As All Should Be”

The Dear Hunter klinkt oerdegelijk op EP “All Is As All Should Be”

The Dear Hunter is een goed geoliede machine waar bijna jaarlijks wel een nieuwe plaat van uitkomt. Vorig jaar bracht de band nog het magistrale “Act V: Hymns With the Devil In Confessional” uit. Dit keer brengt de formatie rondom excentriekeling Casey Crescenzo de EP “All Is As All Should Be” uit.

The Right Wrong” opent zoals je van The Dear Hunter vaker gehoord hebt: theatraal en spectaculair. Dat slaat al snel om in een meer geheimzinnig couplet. Het refrein is daarentegen mooi uitbundig en had makkelijk gepast op een van de Acts. De opbouw van de track is goed uitgedacht en houdt je aandacht tot de laatste seconde vast.

De EP gaat verder met “Blame Paradise“. Ook hierin wordt bombarie niet geschuwd. De track is echter wel een stuk minder diepgaand. Het is vooral een wat snellere song met pit. “Beyond the Pale” opent daarentegen heel bedeesd, maar op een prachtige manier. Het tempoverschil ten opzichte van het nummer ervoor is nogal abrupt. Al snel wordt duidelijk dat dit een ijzersterke ballad is. Zeker wanneer Crescenzo’s stem omhoog en weer omlaag gaat en zelfs op een gegeven moment bijna overslaat. Het kippenvel staat je op de armen.

Op “All Is As All Should Be” laat The Dear Hunter zien waar hij goed in is. Theatrale, meeslepende en boeiende tracks. Alle zes nummers weten je aandacht vast te houden. Maar het geheel is niet zo spectaculair als een volwaardige Act. De band blijft op sommige nummers wat meer aan de oppervlakte, maar laat daar tegelijkertijd zien hoe je toegankelijke indierock hoort te maken.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 1 december 2017
Label: Cave and Canary Goods

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Asking Alexandria is sterker dan ooit op “Asking Alexandria”

Asking Alexandria is sterker dan ooit op “Asking Alexandria”

Het is geen geheim dat Asking Alexandria een behoorlijk heftige periode achter de rug heeft. Het gedoe met verschillende frontmannen en de uiteindelijke terugkeer van Danny Worsnop is de band niet in de koude kleren gaan zitten. De terugkeer van Worsnop betekent duidelijk een nieuw begin voor de band. Dat komt ook terug in de titel van het nieuwe album “Asking Alexandria”. Normaal gesproken zien we vooral beginnende bands die een album naar zichzelf vernoemen. In dit geval doet veteraan Asking Alexandria dat wel.

Het album opent met “Alone In a Room”. Een nummer dat je de eerste keer niet meteen geweldig zult vinden. Het is namelijk een nieuwe stijl die de band aanneemt. Een stijl die wat meer poppy is en eigenlijk mee gaat met de huidige tijd. Iets minder in de niche van de harde metal, maar wat toegangbare tonen die in de coupletten worden voorzien van halve raplyrics. Dit maakt het overigens geen slecht nummer.

Het is duidelijk dat Asking Alexandria iets te zeggen heeft en dat hij doorgaat op een manier die bij de huidige band past. Vooral wanneer de bridge wordt opgebouwd door herhalende stemmen en een opzwellende drum is het duidelijk: Asking Alexandria is terug. Gooi daar een heerlijke schreeuw van Worsnop door en het geheel vormt een prima opener.

Op “Asking Alexandria” staan stuk voor stuk heerlijke nummers. Neem bijvoorbeeld “I Am One”. Dreunende gitaarriffs stuwen het nummer voort en je verwacht de stilte vlak voor het refrein niet. Daarmee laat de band zien dat er nog steeds vernieuwing mogelijk is in het drukbevolkte metalgenre.

Een minder geslaagd experiment is “Empire”, waar rapper Bingx een gastrol mag vervullen. Het is duidelijk dat Asking Alexandria met dit nummer een nieuw publiek wil bereiken. Helaas pakt dit niet goed uit. Wanneer je een vocalist als Worsnop in de gelederen hebt, is het overbodig om gebruik te maken van een gastoptreden die een ander publiek moet aanspreken. Zonder “Empire” was het album niet zwakker geweest en wellicht zelfs beter dan met dit nummer.

Dat neemt niet weg dat de terugkeer van Worsnop een geweldige boost is voor Asking Alexandria. Het album weet te overtuigen en laat duidelijk zien dat de vernieuwde band nog jaren door kan gaan met het maken van nieuwe muziek. De vernieuwing die deze band brengt is bewonderenswaardig, al geldt dat niet voor het gastoptreden van Bingx.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 15 december 2017
Label: Sumerian Records

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Eat Your Heart Out toont potentie op “Mind Games”

Eat Your Heart Out toont potentie op “Mind Games”

De Australische female-fronted poppunkband Eat Your Heart Out timmert hard aan de weg. Zo heeft de band in 2017 gespeeld met bands als Deaf Havana en Vacant Home en speelde hij ook nog een eigen headlinetour. Daarnaast bracht de band begin dit jaar nog een nieuwe EP uit, genaamd “Carried Away“. Nu komt Eat Your Heart Out opnieuw met een kort schijfje om het jaar af te sluiten: “Mind Games“.

Een kort gitaarintro, snelle drums, een vingervlug riffje en gaan: Eat Your Heart Out begint met “Rust” de EP precies goed. De zoete, enigszins hese stem van frontvrouw Caitlyn Henry lijkt eerst gek te zijn in combinatie met de punk instrumentatie, maar blijkt toch een frisse toevoeging te zijn en prima te passen. Vooral het refrein is behoorlijk catchy. De band gaat hierna door naar het grungy “Cellophrane“, waar de gitaren laag klinken en de melodie wat melancholischer.

Dit probleem komt ook terug op de rest van de EP. Eat Your Heart Out zit bomvol met talent en potentie, maar lijkt zijn eigen geluid nog niet helemaal gevonden te hebben. De muziek voelt allemaal net iets te algemeen en veilig, net zoals op “Rock Bottom“. De instrumenten en vocalen klinken prima, maar het mist toch iets bijzonders en blijft de luisteraar daardoor niet echt bij. De afsluiter “Landslide” doet dit juist wel. Een passief-agressieve toon overheerst in het nummer en er is zelfs af en toe een rauw randje in de stem van Henry te vinden. Een volwaardige manier om de EP af te sluiten.

Met “Mind Games” laat Eat Your Heart Out zien behoorlijk wat moois in huis te hebben. De band is nog bezig met een zoektocht naar zijn eigen stem, maar dit neemt niet weg dat hij vol met potentie zit. In de gaten houden, deze band!

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 1 december 2017
Platenlabel: Fearless Records

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

PROSPECT nieuw Nederlands metalwonder op “Ad Hominem”

PROSPECT nieuw Nederlands metalwonder op “Ad Hominem”

Nederland en bands die harde muziek maken; het is een vrij zeldzame combinatie. Koningen of koninginnen die zich echt weten te onderscheiden hebben wij niet zoveel. In 2018 wil een nieuwe Nederlandse band daar verandering in gaan brengen. PROSPECT komt in januari met zijn eerste EP genaamd, “Ad Hominem“. Zes nummers die ons moeten overtuigen van dit nieuwe Nederlandse talent.

Het album opent met de titelsong van de EP. “Ad Hominem heeft een onheilspellend intro die snel wordt opgevuld door een razendsnelle gitaarriff. Een interview dat klinkt alsof het uit de jaren ‘50 komt, zorgt voor de eerste tekst van de EP. Een interessante keuze. Het wordt nog toffer wanneer de eerste break komt. De gitaren klinken bijna als stenen die over elkaar worden geschuurd. Dit lijkt misschien ontzettend slecht te klinken, maar de manier waarop het ritme wordt onderbroken is ontzettend knap gedaan.

De echte vocals horen we voor het eerst op “Melancholy. Dit nummer maakt duidelijk dat de band over een aantal getalenteerde vocalisten beschikt. Clean vocals en bijzonder rauwe geluiden wisselen elkaar in rap tempo af. Andere bands willen nog wel eens alles uit de kast gooien op een EP. Hierdoor kan het zijn dat de EP aanvoelt als allemaal losse nummers. PROSPECT weet dit knap te voorkomen door herkenbare geluiden terug te laten komen. Zo zijn de strak gespeelde gitaarriffs van het eerste nummer terug en klinken de gitaren op “Melancholy net zo rauw als dat ze op “Ad Hominem doen.

Dat de band ook ingetogen kan spelen, horen we op “Brotherhood. Een rustig en bijna kalmerend intro voorziet het verder harde nummer van een geweldige introductie. Bij dit nummer horen we wederom de bijzondere rust in de muziek. Een ontzettend harde gitaar die op een bijzondere manier een rust creëert, klinkt niet alleen bijzonder. Het is ook ontzettend lastig om dit goed uit te voeren.

PROSPECT weet met “Ad Hominem een gat te vullen. Het gat van de snoeiharde Nederlandse bands. Op de EP laat de band horen wat hij in huis heeft en dat is ontzettend vet. De nummers zijn afwisselend genoeg en de band laat horen dat hij zowel de tent af kunnen breken als een ingetogen intro kan spelen. Laat een volledig album maar komen!

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 9 januari 2018
Label: Eigen beheer

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More