Revue

Fall Out Boy verliest het overzicht op “M A N I A”

Fall Out Boy verliest het overzicht op “M A N I A”

Uitverkochte arena’s, hordes aan fans en een heleboel hitjes op zijn naam: Fall Out Boy is een fenomeen in de poppunkscene. Het laatste album dat de band uitbracht, “American Beauty/American Psycho”, zag ongeveer zo’n drie jaar geleden het levenslicht. Daarbovenop werd de releasedatum van het nieuwe album “M A N I A” met enkele maanden uitgesteld. Is deze plaat het wachten waard geweest?

“M A N I A” kent een aantal prima tracks. Vervormde gitaarakkoorden op “Stay Frosty Royal Milk Tea” leiden de track in, waarna de vertrouwde, soulvolle stem van frontman Patrick Stump invalt. Het refrein had ontzettend explosief kunnen zijn, maar blijft net onder de oppervlakte hangen. Wat dat betreft is “The Last of the Royal Real Ones” nog sterker. De harmonieën, in combinatie met een catchy melodie en fijn klinkende piano in de achtergrond, zorgen ervoor dat deze track een van de beste is van de plaat.

Helaas komt het album al gauw terecht in een neerwaartse spiraal. “Wilson (Expensive Mistakes)” kent een upbeat refrein en is enigszins groovy, wat ergens wel tof klinkt, maar het verwart ook. Vooral de teksten zijn echter waar je als luisteraar plaatsvervangende schaamte voelt: “I’ll stop wearing black when they make a darker colour” klinkt als een citaat dat menig scenekid uit 2007 op zijn MySpace-profiel zou plaatsen. Op “Church” wordt er gebruikgemaakt van een kerkkoor op de achtergrond, wat op zich creatief is. Echter komt het nogal uit het niets en valt het nogal uit zijn plaats bij de rest van het album.

Dit betekent gelukkig niet dat er geen sterke nummers te vinden zijn. Een voorbeeld is “Heaven’s Gate“, een ballad waarin de vocalen van Stump perfect uitkomen. Het explosieve refrein is ontzettend meezingbaar en het samenspel klinkt prachtig. Ook “Champion” klinkt goed: het is een motiverende poppunk anthem dat de oldschool Fall Out Boy-fan tevreden stelt.

De creativiteit, durf en diversiteit is er op de tracks dus zeker, maar het is twijfelachtig of dit goed heeft uitgepakt in het geheel. De feature van Burna Boy op “Sunshine Riptide” had bijvoorbeeld leuk kunnen zijn, maar komt niet goed tot zijn recht omdat er teveel gebeurt op het album en in het nummer zelf. Dit probleem wordt goed samengevat in “Young and Menace” op het begin van de plaat: stemvervorming, experimentele elektronische geluiden en een sample van Britney Spears‘s “Oops!…I Did It Again” zorgen voor een chaotisch totaalplaatje. Er wordt té veel gedaan. Gelukkig weet Fall Out Boy het album met “Bishops Knife Trick” redelijk goed te eindigen. Het nummer is relatief rustig, maar kent een explosief refrein en bouwt op tot een tevredenstellend einde.

Fall Out Boy heeft op “M A N I A” aangedurfd met verschillende geluiden te spelen en is allesbehalve in de herhaling gevallen. Helaas is hij hiermee ook het overzicht kwijtgeraakt en is de samenhang op dit album compleet verloren gegaan. Er staan een aantal leuke nummers op, maar meer dan dat brengt deze schijf helaas niet.

Beoordeling: 5/10
Releasedatum: 18 januari 2018
Platenlabel: Fueled By Ramen

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vintage Trouble trakteert Effenaar op een energieke live beleving

Vintage Trouble trakteert Effenaar op een energieke live beleving

De bluesrockband Vintage Trouble tourt momenteel door Europa. Nederland wordt tijdens deze tour twee keer aangedaan. Op dinsdagavond 23 januari is als eerste de Eindhovense Effenaar aan de beurt. De Nederlandse band The Howlin’ heeft de eer om de avond te openen.

Om kwart over acht gaat The Howlin’ van start in een al goed gevulde Effenaar. Wat direct opvalt is de manier waarop frontman Joël Gaerthe over het podium beweegt: een wat houterig loopje, maar met charme. Zijn rauwe stem klinkt heerlijk over het geluid dat de rest van de band de zaal in blaast. Er wordt strak gespeeld en de single “Demon Child” laat hier en daar wat hoofdjes knikken. De zeskoppige band weet het publiek niet echt in te pakken, maar heeft desondanks een prima set neergezet.

Het moment waarop iedereen heeft gewacht is aangebroken: Vintage Trouble betreedt het podium. Deze mannen laten er geen gras over groeien. Tijdens het eerste nummer “Strike Your Light“, laten de muzikanten meteen merken wat ze in huis hebben. Frontman Ty Taylor staat binnen enkele minuten al op de barricade en eindigt de track met een handstand op het drumplateau. Dacht je rustig een show bij te wonen? Dan heb je het toch echt mis. Iedereen in de Effenaar is vanaf de eerste noot onderdeel van dit optreden. Dat bewijzen alleen al de vele meezingriedeltjes die door de zanger de zaal in worden geslingerd. Maar niet alleen hij vraagt wat van het publiek. Bassist Rick Barrio Dill en gitarist Nalle Colt vragen gedurende de hele show om de handen in te lucht te doen en mee te klappen.

Na een paar nummers neemt Vintage Trouble even wat gas terug met onder andere de gevoeligere track “Another Man’s Words” en “Love Song To the World“. Halverwege de set is het tijd voor een intermezzo waarbij Taylor het podium tijdelijk verlaat. De muzikanten nemen stuk voor stuk hun moment en laten zien wat ze in huis hebben. Alsof je nog niet overtuigd was van het eerste gedeelte van de show. Het is superstrak en je merkt aan alles dat drummer Richard Danielson, gitarist Nalle Colt, bassist Rick Barrio Dill en tourtoetsenist Brian London goed op elkaar ingespeeld zijn.

Zowel de mannen van Vintage Trouble als het publiek verlaten de zaal voldaan. Effenaar werd vanavond getrakteerd op een energieke liveshow waarover de meeste aanwezigen nog lang zullen napraten. Het is te hopen dat Vintage Trouble nog vaak naar Nederland komt, want dit is zo een band die je zelf één keer live gezien moet hebben. Of tien keer.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Na lange afwezigheid is Black Veil Brides in bloedvorm in 013

Na lange afwezigheid is Black Veil Brides in bloedvorm in 013

Voor veel fans was het haasten om na school of werk op tijd bij 013 te zijn voor Black Veil Brides, Asking Alexandria en To the Rats and Wolves. Op dinsdag 30 januari 2018 stonden twee bands van formaat in Tilburg die een hoop goed te maken hadden.

Waarom heeft Asking Alexandria een hoop goed te maken? Frontman Danny Worsnop besloot zijn bandleden in de steek te laten om na een lange tijd weer rustig terug te keren. Opvallend is dan ook dat geen enkel nummer van het vorige album met de andere vocalist gespeeld wordt. De band vuurt zijn set af met “Into the Fire” van het nieuwste plaatje: “Asking Alexandria”. Het lijkt alleen niet te willen lukken. Dit komt heel sterk naar buiten bij de oudere nummers zoals “The Final Episode (Let’s Change the Channel)” en “Not the American Average”. Worsnop zingt veel niet omdat hij simpelweg te snel buiten adem is. Zelf zegt de vocalist last van zijn stem te hebben.

Desondanks worden deze nostalgische songs erg goed ontvangen. Wat dan ook een merkwaardige keuze is, is om “Vultures” en “Someone, Somewhere” direct daarna akoestisch te spelen wat alle energie uit de set weghaalt. Bij de fragiele tracks komt wél de kracht van Worsnop zijn vocals terug. Rustige muziek kan hij volhouden en zijn ruwe stem klinkt erg fijn.

Tijdens de encore begint Worsnop steeds meer melodieën te zingen die niet in de nummers horen. Een kleine tip: doe dit niet. Zeker niet bij meezingers als “Moving On”. “I’ll try to get through this one without fucking up.”, zegt Worsnop voordat het laatste nummer ingezet wordt. Heeft Asking Alexandria het met dit optreden helemaal goedgemaakt? Helaas niet, maar het is wél een goed begin.

Waarom heeft Black Veil Brides wat goed te maken? Vraag dat iedere willekeurige Black Veil Brides-fan maar: meerdere malen achter elkaar Nederlandse shows kort dag annuleren.

Het begint slecht: veertien minuten te laat dimmen de lichten pas. Vanaf de eerste seconden lijkt alles al weer vergeten te zijn door de fans. Zelfs als frontman Andy Biersack diep inademt wordt een groot gedeelte van de fans al gillend gek. Maar het mag ook wel. Black Veil Brides is in bloedvorm! Vanaf het eerste moment klopt het. Het geluid staat perfect afgesteld, Biersack is onwijs goed bij stem, de solo’s zijn strak en alle bandleden zijn druk met entertainen. Dit is echt een heel goed begin van de gig.

De power die de band neerzet tijdens de eerste paar songs, zoals “Faithless”, “Coffin” en “Rebel Love Song”, zwakt af zodra “When They Call My Name” met een viool gestart wordt. Het is dan ook een tam begin. Maar zodra de kracht weer in het nummer geblazen wordt, vliegen een hoop handen in 013 weer de lucht in! Het publiek smult er van, want alles wordt zonder aarzelen opgevolgd. Doet een bandlid de handen in de lucht, dan volgen de fans in een oogwenk.

Net zoals bij Asking Alexandria lijken ook hier de oudere nummers het best ontvangen te worden. Denk aan: “The Legacy”, dat trouwens gestart wordt met een heerlijk krijsende scream, “Wretched and Divine” en “Knives and Pens”. De krachtige visuals die achter de vijf heren getoond worden zijn erg cliché, maar het werkt zó lekker. Tijdens een scherpe solo wordt op de achtergrond vuur getoond, op een ander moment zie je allemaal paspoppen. Soms slaat het nergens op, maar het werkt. Dus dat is helemaal prima!

De encore begint met het grapje dat jaren geleden in Melkweg ontstond bij Black Veil Brides. Het publiek zong “waar is dat feestje?”, maar de band verstond “we are a spaceship, you are a spaceship”. Een A4’tje met de tekst “we are a spaceship” wordt door de band omhoog gehouden en de laatste drie songs van de avond worden gestart. De encore begint met “Perfect Weapon” en wordt vlekkeloos gespeeld. De hit “In the End” wordt natuurlijk tot het eind bewaard, wat een goede keus blijkt te zijn. Het publiek lijkt een hoogtepunt te bereiken: daar ga je voor als band. Black Veil Brides heeft het meer dan goedgemaakt en de BVBArmy lijkt weer tevreden.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Architects verandert 013 in kolkende massa

Architects verandert 013 in kolkende massa

Architects heeft zich met de nu al legendarische release van “All Our Gods Have Abandoned Us” onsterfelijk gemaakt. De tragische dood van gitarist Tom Searle heeft de band en de fans alleen maar dichter bij elkaar gebracht. De mannen zijn vastberaden zijn nalatenschap door te geven. En met succes, want de vorige keer dat de band in 013 was, was hij nog voorprogramma van Parkway Drive. Ditmaal spelen de Britten hun eigen headlineshow in de grote zaal van 013, in Tilburg.

Counterparts mag de spits vanavond afbijten en dit doet de band dan ook zoals het hoort: keihard en met strakke breakdowns. Het is duidelijk dat de mannen er geen gras over laten groeien. De pit moet en zal vanaf de eerste seconde van voren naar achteren geopend worden. Een goede opwarmer dus, en daar is het publiek het mee eens: al headbangend gaan ze akkoord. Zowel nieuw materiaal, waaronder “Haunt Me” en “You’re Not You Anymore“, als oudere nummers worden goed ontvangen. Het publiek gaat helemaal los bij “No Servant of Mine“. Tot vreugde van de fans worden ook “Swim Beneath My Skin” en “A Memory Misread” ingezet. De afsluiter van dit sterke optreden is dan ook “The Disconnect“. En er is niemand die hier tegen protesteert. In tegendeel: het publiek schreeuwt instemmend mee met de Canadezen. Counterparts mag vaker zo een denderende show komen geven!

Terwijl de lichten een duidelijke meerwaarde geven aan de show, laten de Britten toch hier en daar een steekje vallen. Dit gebeurt vooral tijdens de hoge uithalen van meerdere passages door vocalist en gitarist Mat Welsh. Een backingtrack is overduidelijk aanwezig bij de refreinen, maar dat maakt niks uit: de sfeer zit er goed in en het publiek doet erg enthousiast mee. De show staat er; en hoe! Zeker tijdens de hit van While She Sleeps: “Four Walls“. Menig telefoon en aansteker gaan hier de lucht in, wat zorgt voor een zee van licht in de zaal. De track “Hurricane” mag de set vanavond afsluiten. De heren zetten vanavond een overtuigende set neer waarin alles gebeurt wat er moet gebeuren tijdens een metalcoreshow.

Na de eerste twee tracks gaan de heren wat meer terug in de tijd. Het is tijd voor het vernietigende “Naysayer“. Carter hoeft niet eens te vragen om een pit, want de fans zetten eigenhandig de zaal al op zijn kop. Bij “Deathwish” begint het echte vuurwerk pas, letterlijk! De CO2-kanonnen zijn ingewisseld voor vlammenwerpers. Spectaculair! Je kunt de warmte zelfs achterin op het balkon voelen. Track na track raakt Carter steeds beter in vorm en perst werkelijk alle lucht uit zijn longen. Voordat “The Devil Is Near” aanbreekt, vertelt Carter dat we met zijn allen verantwoordelijk zijn voor het uitbannen van alle soorten haat. Spreek anderen erop aan, is zijn pleidooi. Daarnaast noemt hij nog Sea Shepherd, de organisatie die zich sterk maakt voor de bescherming van de oceanen.

Het beste wordt voor het laatst bewaard: nog eenmaal geven de mannen en de fans alles bij “Gravedigger” en “Doomsday“. Ze verdwijnen van het podium, maar gelukkig geeft de band daarna ook nog een toegift. Na een uitgebreide bedankronde zet Architects de fans op het verkeerde been door het intro van “Memento Mori” te draaien. Dit verandert al snel in “Nihilist” en de allerlaatste track, “Gone With the Wind“, wordt opgedragen aan de overleden gitarist. Nog een laatste keer vliegen de vonken ervan af, ditmaal uit het plafond. De band heeft bewezen met gemak een grote zaal als deze om zijn vinger te kunnen winden. Dit was een gruwelijk vet avondje vol pompende metalcore!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Harker laat creativiteit zien op “No Discordance”

Harker laat creativiteit zien op “No Discordance”

Harker uit Brighton begon in 2014 als een akoestisch project. Over de tijdspanne van drie EP’s is de band gegroeid tot een volwaardige punkband, die heeft mogen spelen met bands als Boston Manor, Creeper en Red City Radio. Nu komt de band met zijn debuutalbum: “No Discordance“. Zal deze plaat de band op de kaart zetten?

De track “300 Cigarettes” is niet voor niks als single gekozen om “No Disordance” te promoten. Het refrein is ontzettend catchy en de upbeat drums in de bridge zullen het menig poppunkfan onmogelijk maken stil te blijven zitten. Wel merk je hierbij op dat de vocalen van frontman Mark Boniface af en toe niet compleet zelfverzekerd klinken. Dit is een probleem door de hele plaat heen: ook op “Nancy Drowns” is dit te merken. Het nummer klinkt instrumentaal gezien prima, maar als de vocalist wat sterker in zijn schoenen had gestaan, had het nog beter geklonken. Dat hij dit kan bewijst hij op “Lower Ground“, want alhoewel zijn stem hier iets nasaler is, weet hij het scherpe randje beter te beheersen.

Aangezien de nummers op deze plaat maar kort zijn, loop je al snel tegen het einde aan. “Sometimes Dead Is Better” is duidelijk één van de hoogtepunten van de plaat. In de bridge hoor je de stem van zangeres en bassist Phoebe Saunders duidelijk, wat prachtig in contrast staat tot de zwaardere vocalen van Boniface. Om de plaat af te sluiten is het tijd voor het langzamere “Endless Eight“, met een lang instrumentaal deel dat opbouwt naar een groots einde dat je nieuwsgierig maakt naar wat de band nog meer te bieden heeft.

Alhoewel Harker nog wat groei kan doormaken in zijn vocale optreden, is het duidelijk dat de band boordevol potentie zit. “No Discordance” is een creatieve, goed gebalanceerde plaat waarin het talent overduidelijk te horen is. Een aanrader voor fans van bands als The Bouncing Souls en The Gaslight Anthem.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 9 februari 2017
Label: Disconnect, Disconnect

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Enthousiaste Motionless In White walst TivoliVredenburg plat

Enthousiaste Motionless In White walst TivoliVredenburg plat

TivoliVredenburg begint februari met een overdosis aan muzikaal geweld. In Pandora staan Ice Nine Kills, Cane Hill en Motionless In White. In Ronda staan Frontstreet en Hollywood Undead. We zijn bij beide shows geweest en hier bespreken we de Pandora-acts. De Ronda-show vind je hier.

De sfeer bij Ice Nine Kills zit er direct goed in. Het lijkt wel alsof de moshpit al bezig is voordat er überhaupt een band op het podium staat. Dat belooft dus veel goeds voor deze avond. Nu moet de opwarmer van vandaag het nog zien waar te maken. Hier kunnen we kort over zijn: Gelukt! Met een hoofdletter G. Frontman Spencer Charnas zweept het publiek nog eens extra op met zijn vlijmscherpe screams. “The Plot Sickens” en de afsluitende “Me, Myself and Hyde” worden enorm goed ontvangen. Charnas eindigt de show terwijl hij boven op het publiek blijft staan.

Bij “Too Far Gone”, een van de laatste tracks, lijkt Cane Hill helemaal opgewarmd te zijn. Er wordt iets meer bewogen, voornamelijk door gitarist James Barnett en bassist Ryan Henriquez. Deze guys hebben onwijs veel potentie en het is zeker goed dat ze met Motionless In White door Europa touren, alleen hadden ze toch beter de avond kunnen aftrappen. Nu is het tijd voor Motionless In White om het feest compleet te maken.

Het is de kers op de taart. De knal van de vuurpijl, de Snickers van Rapper Sjors. Motionless In White is waar iedere persoon in Pandora op gewacht heeft. Het is ongelofelijk hoe enthousiast het publiek op deze heren reageert. De band zelf is ongelofelijk dankbaar om met zijn eerste headlinetour in een uitverkochte TivoliVredenburg te staan: “I want you to look right, left, to your back, in front of you, down and up. What do you see? A sold out show!”, roept frontman Chris Motionless.

Muzikaal staat deze set als een huis! Het geluid is ontzettend vol en daardoor superprettig om te horen. De grootste hits komen voorbij, zoals “Reincarnate”, “Loud (Fuck It)” en natuurlijk “Eternally Yours” als toegift. Maar ook bijvoorbeeld “Necessary Evil” wordt door iedereen toegejuicht. Kortom: deze hele uitverkochte show zit vol met echte fans die alle muziek kennen. En mocht je denken dat de pit niet groter, drukker en harder kon dan bij Ice Nine Kills en Cane Hill, dan heb je het mis. De zaal is ondertussen helemaal gevuld, maar de pit worstelt zich een weg in het publiek.

Deze one man show, want laten we eerlijk zijn, Chris krijgt alle aandacht, is mooi om te zien. De band heeft twee dames meegenomen die zo nu en dan het podium opkomen om iets toe te voegen. De ene keer met donker kattenmaskers, de andere keer met neonmaskers en een vlag. Motionless In White wil zijn fans ook visueel pleasen vanavond.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Hollywood Undead maakt er één groot feest van in TivoliVredenburg

Hollywood Undead maakt er één groot feest van in TivoliVredenburg

Op de eerste dag van februari 2018 treedt Hollywood Undead aan in een uitverkocht TivoliVredenburg. Dit is het begin van zijn tour door Europa. De hoeveelheid Hollywood Undead-shirtjes is niet op twintig handen te tellen. De fans zijn er klaar voor en aangezien de band net begint met zijn tour, zijn de verwachtingen hooggespannen. Op ditzelfde moment staat Motionless In White ook in TivoliVredenburg, meer daarover lees je hier.

De avond wordt afgetrapt door Frontstreet, het voorprogramma dat op het laatste moment opgetrommeld werd om in te vallen voor Astroid Boys. De mannen uit Lelystad doen het erg verdienstelijk met zo een korte voorbereiding. Het geluid van de gitaar mag dan wat zacht staan, maar het publiek, wat al in grote getale aanwezig is, vermaakt zich. Naarmate de show vordert begint de band steeds harder te spelen en dit klinkt steeds beter.

Het is voor het publiek één groot feest. Dat het klinkt alsof niet alles live gezongen en gespeeld wordt, lijkt er niet toe te doen. J-Dog speelt op de keyboards, maar lijkt ze tijdens het grootste deel van de show niet aan te raken. De show is geweldig en het vuurwerk mag er zijn. De mindere afstemming van het geluid die er tijdens Frontstreet was, is niet aanwezig. Iedereen heeft het naar zijn zin en dat is waar het uiteindelijk om draait.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Nothing More zet explosieve show neer in Melkweg

Nothing More zet explosieve show neer in Melkweg

Drie Grammy-nominaties sleepte Nothing More afgelopen week binnen voor zijn album “The Stories We Tell Ourselves” en track “Go To War“. Ondanks dat bewonderenswaardige gegeven is de show op maandag 4 december in de Oude Zaal van Melkweg niet uitverkocht. 

Nothing More brengt vanavond de Oostenrijkse rockband Psycho Village en de Britse progressieve metalband In Search of Sun mee. De Oostenrijkers brengen een mix van radiovriendelijke rock met af en toe een smerig riffje ten gehore. Het klinkt prima, hoewel zang en originaliteit niet de sterkste punten zijn. Daarna is de beurt aan In Search of Sun. Deze band past qua stijl al beter bij het hoofdprogramma. Instrumentaal zit hier flink wat meer pit in en de band mixt progrock, hardrock en krachtige vocals. Dat komt live prima over en het publiek reageert hier dan ook zeer positief op. Aan het einde van de set lijkt het even alsof In Search of Sun zelf de headliner was.

In de tussentijd wordt een vreemd instrument midden op het podium gezet. Het lijkt een soort drumstel met daaraan bevestigd een keyboard met vreemde knoppen. Al snel wordt duidelijk waarvoor deze gebruikt gaat worden. Bij opener “Christ Copyright” stormt de half ontblote zanger Jonny Hawkins het podium op en begint als een bezetene op het drumstel te slaan. Het hek is helemaal van de dam en de mannen uit Texas gaan uit hun dak. Het publiek zingt vanaf het begin af aan mee.

Het enthousiasme in het publiek bereikt bij “Jenny” en “This is the Time (Ballast)” het hoogtepunt. Maar vanavond laat Nothing More ook zijn zachtere kant zien. Bij “I’ll Be Ok” en “Just Say When” blijkt maar weer wat een dijk van een stem Hawkins heeft. De band doet niet aan toegiften, want dat hele toneelstukje vindt hij fake. En inderdaad, zoals aangekondigd, sluiten de mannen af met “Salem (Burn the Witch)“. Als er vanavond één ding duidelijk is geworden, dan is het dat Nothing More een absolute sensatie is. De Texanen zijn oprecht, puur en snoeihard. What you see is what you get, en dat valt verdomd goed in de smaak. De Amerikanen beloven in de zomer van 2018 weer terug te komen, dus maak je borst maar nat.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

ROAM bouwt feestje in Melkweg

ROAM bouwt feestje in Melkweg

Het is maar een paar graden boven nul op de koude woensdag 6 decemberavond dat de Britse poppunkers van ROAM in de Upstairs van Melkweg staan. Toch staat er al een klein groepje fans sinds de middag op het concert te wachten. Een uitverkochte show mag het dan wel niet zijn, maar enthousiast zijn de mensen wel.

Het is aan de Tilburgse alternatieve rockband Sealow om de avond te openen. De wat schorre vocalen van frontman Mees Koudijs klinken de eerste momenten nog enigszins onzeker, maar hij herpakt zich snel weer. Ook het enthousiasme van de rest van de band zit helemaal goed. Het publiek beweegt misschien niet mee, maar toont wel interesse. Dit blijkt wanneer de band een rustige track speelt en de aanwezigen spontaan de lichten van hun telefoons laat branden. Er zijn niet veel mensen, maar effect heeft het blijkbaar wel: “Het lijkt net alsof we in AFAS Live staan, dit is een van de vetste dingen die ik ooit vanaf het podium heb gezien!”, zegt Koudijs. Een toffe opener en voor veel mensen weliswaar een geweldige nieuwe ontdekking.

Ook bij de tweede opener, Stand Atlantic, zit de energie er goed in. De Australische poppunkband breng aanstekelijke liedjes en enkele fans zingen voorzichtig mee met hitjes als “Coffee At Midnight” en “Sidewinder”. De vocalen van frontvrouw Bonnie Fraser zijn loepzuiver en de drums zijn retestrak. Stand Atlantic mist dan ook niks aan energie, maar het is wel jammer dat deze niet terug wordt gegeven vanuit het publiek. Uiteindelijk weet de band wel een paar mensen mee te laten knikken, maar het is duidelijk dat het publiek echt voor ROAM is gekomen.

Meteen bij de eerste seconden van de opener “Alive” leeft de moshpit. Door de vele ruimte in de zaal blijft deze eigenlijk de hele tijd doorgaan. Ook aan crowdsurfers en springende mensen komt men niet tekort vanavond. Niet alleen het publiek heeft bakken vol aan energie, maar ook de band hopt het podium over alsof zijn leven ervan afhangt. Het is meteen duidelijk: dit wordt een poppunkshow zoals deze hoort te zijn.

Dit is misschien wel een minpuntje, want eigenlijk doet ROAM niks wat echt vernieuwend is. De band speelt dan wel nieuwe nummers als “Left For Dead” en “Guilty Melody”, maar hier komt weinig reactie vanuit het publiek. Het zijn vooral oudere songs als “Warning Sign” en “Over Your Head” die ervoor zorgen dat het publiek écht uit zijn dak gaat. Het helpt ook dat frontman Alex Costello de microfoon bij nummers als deze vaak de crowd in richt, waardoor fans enthousiast naar voren duwen om mee te kunnen schreeuwen in de microfoon. Zijn stem klinkt buiten deze momenten ook prima en daarbij is het samenspel met de andere bandleden ontzettend organisch en soepel.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

The Dear Hunter klinkt oerdegelijk op EP “All Is As All Should Be”

The Dear Hunter klinkt oerdegelijk op EP “All Is As All Should Be”

The Dear Hunter is een goed geoliede machine waar bijna jaarlijks wel een nieuwe plaat van uitkomt. Vorig jaar bracht de band nog het magistrale “Act V: Hymns With the Devil In Confessional” uit. Dit keer brengt de formatie rondom excentriekeling Casey Crescenzo de EP “All Is As All Should Be” uit.

The Right Wrong” opent zoals je van The Dear Hunter vaker gehoord hebt: theatraal en spectaculair. Dat slaat al snel om in een meer geheimzinnig couplet. Het refrein is daarentegen mooi uitbundig en had makkelijk gepast op een van de Acts. De opbouw van de track is goed uitgedacht en houdt je aandacht tot de laatste seconde vast.

De EP gaat verder met “Blame Paradise“. Ook hierin wordt bombarie niet geschuwd. De track is echter wel een stuk minder diepgaand. Het is vooral een wat snellere song met pit. “Beyond the Pale” opent daarentegen heel bedeesd, maar op een prachtige manier. Het tempoverschil ten opzichte van het nummer ervoor is nogal abrupt. Al snel wordt duidelijk dat dit een ijzersterke ballad is. Zeker wanneer Crescenzo’s stem omhoog en weer omlaag gaat en zelfs op een gegeven moment bijna overslaat. Het kippenvel staat je op de armen.

Op “All Is As All Should Be” laat The Dear Hunter zien waar hij goed in is. Theatrale, meeslepende en boeiende tracks. Alle zes nummers weten je aandacht vast te houden. Maar het geheel is niet zo spectaculair als een volwaardige Act. De band blijft op sommige nummers wat meer aan de oppervlakte, maar laat daar tegelijkertijd zien hoe je toegankelijke indierock hoort te maken.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 1 december 2017
Label: Cave and Canary Goods

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More