Archive

Sef weigerde hits te schrijven voor zijn nieuwe album

Vier jaar na ‘De Leven’ verschijnt deze week ‘In Kleur’, het tweede album van Sef. De 31-jarige rapper scoorde al vele hits met onder meer The Partysquad, The Opposites en Gers Pardoel maar richt zich met ‘In Kleur’ niet op de hitparade. “Ik heb zelfs nummers van het album afgelaten waarvan ik denk dat ze het meest hitgevoelig zijn.”

Sef (echte naam: Yousef Gnaoui) wordt in 1984 in Amsterdam geboren en richt als tiener de hiphop groep Flinke Namen op. Vanaf 2008 is hij veelvuldig in de hitlijsten te vinden en in 2011 debuteert hij solo met het album ‘De Leven’.

Niet conformerenHet solowerk van Sef is serieuzer van insteek dan de hits die hij met anderen scoorde. “Ik maak geen muziek om te laten horen hoe goed ik kan rappen of zingen”, vertelt Sef. “De nummers ontstaan zoals ze ontstaan. Maar achteraf merkte ik dat er op In Kleur veel thema’s voorbij komen waar ik op ‘De Leven’ ook al over schreef. Ik heb het een paar keer over niet conformeren en voor jezelf denken. Wees niet te rigide en blijf niet vastzitten in denkbeelden waarvan jij denkt dat ze waar zijn.”

RadiovriendelijkSef zegt zich weinig te hebben aangetrokken van de meningen van anderen tijdens het maken van ‘In Kleur’. “Ik heb rekening gehouden met wat mensen zeiden door er juist geen rekening mee te houden! Ik heb de kritiek aangehoord. Over dat mijn muziek misschien niet heel toegankelijk en radiovriendelijk is. Ga ik dan mijn best doen om wel zoiets te maken of me er bewust van zijn dat het geen hits zijn? Ik koos voor het laatste en ging er gewoon voor.”

ForcerenSef deed dan ook geen moeite om een hit te schrijven. “Als je wilt dat dit album meer gaat doen dan het vorige, moet je eigenlijk wel een hit hebben. Dan ga je schrijven aan een single en bedenk je: ik ben nu aan het forceren. Dan heb ik misschien wel iets dat catchy of een hit is, maar niet meer dan dat. Niet datgene wat ik graag wil maken.”

Sef live:28 november – TivoliVredenburg, Utrecht5 december – Tolhuistuin, Amsterdam

©FaceCulture

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vandaag in 1990: Freddie Mercury’s laatste publieke optreden

Het is 18 februari 1990 als de Brit Awards worden uitgereikt. BBC-presentator Terri Ellis mag de Award uitreiken aan Queen, de beste Britse popgroep van dat moment. Op het podium verschijnen de vier mannen van de band.

Eén van hen is Freddie Mercury, gehuld in een lichtblauw pak. Hij is als enige gekleed in een lichtere kleur, zijn collega’s Brian May, John Deacon en Roger Taylor zijn in het zwart gekleed. Mercury, de extravagante frontman van Queen, doet niet het woord bij het bedankje. Dat laat hij over aan de immer sympathieke gitarist May over.

Na de korte toespraak zegt Mercury nog: “Thank you, good night”, en steekt even zijn hand nog op en zwaait. Het is zijn laatste directe contact met zijn fans. Niets lijkt op de man die vijf jaar eerder nog hele stadions toonladders liet zingen.

De regisseur brengt Mercury een aantal keer in beeld. Te zien is dat het lichtblauwe pak van de entertainer ruimschoots om zijn lichaam valt. Het pak is niet eens een groot pak. Het optreden bij de Brit Awards bevestigt wat veel journalisten en muziekliefhebbers vermoeden, maar niet hopen: dat Freddie Mercury inderdaad ernstig ziek is en lijdt aan het aidsvirus.

Naar de buitenwereld ontkennen alle betrokkenen en vrienden rondom Mercury elk gerucht. De zanger is niet ziek, hoewel de band al vijf jaar geen optredens meer doet en Mercury steeds minder in het openbaar verschijnt. Als hij al verschijnt, is hij steeds magerder.

In de herfst van 1991 kan de zanger de druk niet meer aan: 23 november laat hij een persbericht uitgaan en bevestigt hij alsnog zijn ziekte. Binnen vierentwintig uur sterft hij aan een longontsteking. Mercury’s lichaam is op.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

MONSUTĀ vervalt op EP al terug in trucjes

MONSUTĀ vervalt op EP al terug in trucjes

Frankrijk heeft een interessante relatie met metal. Uiteraard komt Gojira er vandaan, maar heel veel verder dan die ene band kom je niet snel. Daar wil MONSUTĀ verandering in brengen. Een relatief nieuwe Franse band die nog maar net zijn eerste EP uit heeft en op dit moment zieltjes verzamelt in binnen- en buitenland. De EP draagt dezelfde naam als de band, “MONSUTĀ”, en bestaat uit vier nummers. Met deze vier tracks probeert de metalformatie de luisteraar te overtuigen.

Openingsnummer “Under Your Spell” doet in het begin denken aan het oudere werk van bijvoorbeeld Linkin Park, Limp Bizkit en Korn. Een combinatie van gitaren en elektronische geluiden waar een stuk tekst over wordt gezongen of gerapt. Het is niet een opener waarmee de band meteen weet te overtuigen. MONSUTĀ moet het bijvoorbeeld niet van de tekst gaan hebben. Iedereen weet dat Fransen die Engels proberen te spreken, niet het meest verstaanbare geluid voortbrengen. Dat is helaas hier ook het geval. De muziek van het eerste nummer is prima, maar het accent in de zang leidt hier ontzettend af.

In dat opzicht is “Anger” al beter. De bas maakt hier het bekende nu-metal geluid waardoor het bijna klinkt alsof er op metalen staven wordt gespeeld in plaats van gitaarsnaren. Het wordt wel steeds duidelijker dat we hier te maken hebben met een band die alles uit de kast wil halen. De band mixt verschillende stijlen die niet allemaal even goed samengaan. Waar het intro prima in elkaar zit, vervalt de band met de lyrics in dezelfde herhaling als het eerste nummer. De tekst is gewoon niet te verstaan en dat heeft niets te maken met de soort zang die de band neerzet.

De laatste twee nummers, “Our Grave” en “Numb Again”, doen eigenlijk hetzelfde. Onverstaanbare tekst wordt gecombineerd met aardig gitaarspel. Het is bijna pijnlijk om te horen dat deze band eigenlijk nu al een trucje probeert in te zetten. De band maakt rustige nummers waar half rappend de lyrics overheen worden gelegd. Dit wordt in de bridges nog aardig rechtgetrokken door de rauwe vocals en de betere gitaarriffs, maar de band mist iets unieks.

Het is jammer om een nieuwe band niet meteen op zijn best te horen. Trucjes zetten bands in die al tientallen jaren bestaan en zelfs bij hen werkt dat niet. Om te horen dat MONSUTĀ dit ook al doet is een beetje pijnlijk. Daar komt dan de onverstaanbaarheid van de teksten nog eens bij op. De bridges en gitaarriffs trekken de boel nog een beetje goed, maar laten we hopen dat de band zich nog verder ontwikkelt voordat er een compleet album uitkomt.

Beoordeling: 6/10
Releasedatum: 21 oktober
Label: Eigen beheer

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Lloyd Cole brengt nieuw album uit

Op 4 september brengt Lloyd Cole, die samen met zijn band the Commotions in de jaren ’80 een paar hits had als ‘Perfect Skin’ en ‘Rattlesnakes’, een nieuw electronisch album uit getiteld ‘1D Electronics 2012-2014’. Zijn laatste wapenfeit dateert uit 2013, het zeer geprezen album ‘Selected Studies Vol. 1‘. Hij nam dat samen met de electronische muzieklegende Hans-Joachim Roedelius op.

Op ‘1D Electronics 2012-2014’ gaat Lloyd Cole verder waar hij geëindigd is met ‘Selected Studies Vol. 1’. Het nieuwe album bestaat uit niet gebruikte tracks (zowel Hans-Joachim Roedelius en Lloyd Cole hadden voor hun laatste gezamenlijke album ruim vier keer het aantal benodigde tracks gecomponeerd) die eigenlijk ook nog niet klaar waren. Sommige tracks waren simpelweg experimenten.

Cole vertelde dat voor geen enkele compositie gebruik is gemaakt van een keyboard of een computer, alleen voor het opnemen ervan. Sommige modulaties zijn met de hand uitgevoerd. De meeste zijn gegenereerd door geprogrammeerde sequencers en logic. “Ieder stuk is een zelfstandig elektronisch circuit”, aldus Cole. “Toen we op het punt kwamen om een selectie te maken voor de albumtracks toen bleek dat we ze moesten inkorten. Ik heb rudimentaire bewerkingen moeten doen, het moeilijkere werk is in Berlijn gedaan door Jonas Foerster.”

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vandaag 67 geworden: Focus-drummer Pierre van der Linden

Hij speelde bij Brainbox en zat samen met achterneef en Ekseption-toetsenist Rick van der Linden in Trace, maar het bekendst is drummer Pierre van der Linden toch geworden als onderdeel van de klassieke bezetting van Focus.

Van der Linden speelde in de jaren ’60 in verschillende jazz- en rockbandjes, maar begon pas echt op te vallen toen Jan Akkerman hem vroeg zich bij Brainbox te voegen. In deze oorspronkelijke bezetting maakte de band in 1969 zijn legendarische titelloze debuutalbum alsmede singles als Down Man en Summertime. Niet veel later vertrok Akkerman bij Brainbox (naar eigen zeggen omdat hij werd ontslagen) en voegde zich bij het Thijs van Leer Trio, dat al snel zou worden omgedoopt tot Focus. Na het eerste album Focus Plays Focus haalde Akkerman de inmiddels ook bij Brainbox vertrokken Van der Linden bij de band.

Van der Linden zou vervolgens deel uitmaken van Focus in de periode dat de band zijn grootste successen vierde, zoals met het album Focus II (in het buitenland uitgebracht als Moving Waves) en het livealbum At The Rainbow. Op klassiekers als Hocus Pocus en Sylvia is zijn slagwerk te horen. In 1974 vertrok hij weer bij Focus en sloot zich aan bij supergroep Trace, om een jaar later toch nog kortstondig terug te keren.

Sinds de jaren 80 speelde Van der Linden vooral in experimentele (jazz)groepen, maar in 2005 keerde hij opnieuw terug bij Focus, dat onder leiding van Thijs van Leer inmiddels heropgericht was. In deze bezetting is de band weer actief met tournees en nieuw materiaal, zoals vorig jaar nog de studioplaat Focus X. Sinds enkele jaren is de drummer ook weer actief met het eveneens heropgerichte Brainbox, waarvan met The 3rd Flood uit 2011 ook een nieuwe plaat verscheen. Eén ding lijkt zeker: we hoeven het drumgeluid van Pierre van der Linden voorlopig nog niet te missen!

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: The Troggs-zanger Reg Presley (1941-2013)

Reg Presley van garagerockband The Troggs is gisteren op 71-jarige leeftijd overleden. De zanger leed al lange tijd aan longkanker.

Presley werd geboren als Reginald Maurice Ball. De metselaar was in 1964 een van de oprichters van de Britse formatie The Troggs. Daarmee schreef hij in 1966 rockgeschiedenis toen de hitversie van Wild Thing verscheen, een van de beroemdste songs uit de sixties en van grote invloed op latere garagebands. Mede dankzij de bekende riff is deze ondeugende bewerking vanaf de eerste paar seconden herkenbaar. Het lied was niet van de band zelf, maar werd wel een klassieker in handen van The Troggs. Een eveneens onsterfelijke versie door Jimi Hendrix volgde in 1967, tijdens een van de meest memorabele momenten van het beroemde Monterey Pop Festival.

Met Wild Thing, de tweede single na het geflopte Lost Girl, bereikte The Troggs ook in Nederland de top vijf, maar de band wist dat succes hetzelfde jaar nog te overtreffen met de vrolijke nummer 1-hit With A Girl Like You. Ook met de volgende reeks singles bleef The Troggs de hitlijst bereiken, waaronder het door Presley geschreven I Can’t Control Myself en Any Way That You Want Me (opnieuw van de hand van Wild Thing-schrijver Chip Taylor).

Presley schreef ook de mierzoete ballad Love Is All Around een hit in 1967 voor The Troggs en in de jaren negentig voor popgroep Wet Wet Wet. Eind jaren zestig nam het succes van de band af en de in de jaren zeventig uitgebrachte singles (waaronder covers van The Beach Boys’ Good Vibrations en Satisfaction van de Stones) deden weinig tot niets. Reg Presley bracht ook enkele solosingles uit, waaronder Lucinda Lee (1969) en een nieuwe versie van Wild Thing met glamrocker Suzi Quatro.

Berucht zijn de Troggs Tapes, waarop twaalf minuten lang hevig geruzie tussen de bandleden te horen was (een officiële release volgde in 1992, op de compilatie Archeology 1966-1976). In 1976 bracht de band zelf ook een album uit met de titel The Trogg Tapes, maar dan met echte songs.

De invloed van The Troggs op latere acts was groot. Zo nam ook R.E.M. een cover van Love Is All Around op, uitgebracht als b-kant van de single Radio Song (1991). Leden van R.E.M. werkten zelfs met The Troggs samen aan het album Athens Andover (1992). The Troggs bleef voortbestaan, zelfs nadat Presley in 2010 een beroerte kreeg. Hij kreeg er nog een te verduren in december 2011, en dat deed hem beslissen te stoppen als zanger bij de band.

Hoewel het succes niet lang mocht duren, is de bijdrage van The Troggs met vooral Wild Thing van onschatbare waarde voor de rockgeschiedenis. Voormalig Rolling Stones-manager en producer Andrew Loog Oldham bracht een passende ode op Twitter: “R.I.P. Reg Presley of The Troggs. A long time served in the rock trenches. Always innovative.”

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Prophets of Rage leunt op repertoire Rage Against the Machine in 013

Prophets of Rage leunt op repertoire Rage Against the Machine in 013

Uit de as van Rage Against the Machine, Cypress Hill en Public Enemy is Prophets of Rage herrezen. Deze band, met een duidelijke boodschap, stond op donderdag 16 november in de Tilburgse 013 met Tranzlate in het voorprogramma.

In het voorprogramma staat de Rotterdamse band Tranzlate. Deze hebben wij helaas gemist. Vier minuten voor de officiële aanvangstijd gaan de lichten uit en verschijnt DJ Lord op het podium. Hij warmt het publiek op voordat Prophets of Rage het podium betreedt. Althans, hij doet een poging. Hij start met het Amerikaanse volkslied en draait daarna gevarieerde muziek, maar krijgt weinig respons van het publiek. Na ruim een half uur verschijnen de mannen waarvoor de zaal voor gevuld is: Prophets of Rage. 

Wanneer het tempo flink is opgevoerd in de zaal, vertelt Chuck D dat er vanavond ook dertig jaar hiphop wordt gevierd. B-Real steekt een joint op en vraagt het publiek dit ook te doen. Een mix aan tracks van zowel Cypress Hill en Public Enemy komt voorbij. De band besluit in alle gekte ook een moment van rust te pakken. Er wordt stilgestaan bij de dood van Chris Cornell met “Like a Stone” van Audioslave. De lichten zijn gericht op een lege microfoonstandaard en het publiek zorgt voor de zang.

Echter is de rust van korte duur, want Morello knalt er daarna een gitaarsolo in, met merkbaar beter geluid dan aan het begin van de show. “Unfuck the World” is het eerste eigen nummer dat met enthousiasme wordt ontvangen. Toch keert de band weer terug naar Rage Against the Machine. Het is overduidelijk dat het publiek hier geen enkele moeite mee heeft. “Bulls On Parade” zorgt ervoor dat 013 flink wordt losgeschud, maar zodra “Killing In the Name” wordt ingezet lijkt het alsof een bom ontploft is in de zaal. De zaal bestaat grotendeels uit een moshpit. Mensen die hier geen zin in hebben, moeten uitwijken naar de trap. 

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Concert Supertramp in de Ziggo Dome geannuleerd

Het uitverkochte concert dat Supertramp op 11 december zou geven in de Ziggo Dome gaat niet door. Vanwege gezondheidsproblemen van oprichter Rick Davies zijn alle geplande tourdata van de ‘Supertramp Forever’ gecanceld. Alle kaarten van het concert in Amsterdam kunnen worden geretourneerd.

Bij Davies werd onlangs multipel myeloom vastgesteld en hij is begonnen aan een agressieve behandeling om deze ziekte te bestrijden. Hij laat weten dat hij er erg naar uit keek om door Europa te touren en het jammer vindt dat hij verstek moet laten gaan. “Op dit moment moet ik helaas al mijn energie gebruiken om weer te kunnen verstellen” laat hij in het persbericht weten.

Voor de Nederlandse fans van Supertramp is het misschien wel een schrale troost dat de voormalige zanger uit de jaren ’70, Roger Hodgson, wel in Nederland zal optreden. Op 2 september zal hij optreden in een uitverkocht Carré in Amsterdam. Op 18 april volgend jaar zal hij daar weer optreden, en een dag later in het Luxor Theater in Rotterdam. Roger Hodgson was de mede oprichter van de band en verantwoordelijk voor een aantal klassiekers van de band. Zoals ‘Breakfast In America’, ‘Give A Little Bit’ en ‘Dreamer’. In 1983 verliet hij de band.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

40 jaar geleden: Blue Öyster Cult brengt tweede album Tyranny And Mutation uit

In de top tien van beste classic rock-debuutplaten die we gisteren op onze site plaatsten, is het titelloze eerste album van Blue Öyster Cult uit 1972 niet te vinden. Toch is ook die plaat een van de betere debuut-lp’s in de classic rock. Ongeveer even sterk is de opvolger Tyranny And Mutation, die precies veertig jaar geleden uitgebracht werd.

Op de hoes van Tyranny And Mutation wordt de band vreemd genoeg als ‘The Blue Öyster Cult’ vermeld. De plaat bevatte acht tracks, waaronder het meer dan zeven minuten durende hoogtepunt 7 Screaming Diz-Busters en de stomende rocker Hot Rails To Hell. Daarnaast zijn ook The Red And The Black en O.D.’d On Life Itself ijzersterk. Al deze songs worden gedragen door de inventieve riffs van Donald ‘Buck Dharma’ Roeser.

De lp werd verdeeld in ‘The Black’ (kant a) en ‘The Red’ (kant b). Zoals eerder geconstateerd, zijn de beste songs op de eerste plaatkant te vinden, maar ook de overige vier songs zijn van hoge kwaliteit. De tweede helft trapt af met Baby Ice Dog, waaraan ‘Godmother of Punk’ Patti Smith haar eerste bijdrage levert aan een plaat van de band. Smith was destijds de vriendin van toetsenist Allen Lanier en werd later co-auteur van BÖC-favorieten als Career Of Evil (op Secret Treaties, 1974) en The Revenge Of Vera Gemini (Agents Of Fortune, 1976). Andersom speelde Lanier ook mee op Smith’s album Easter (1978).

Ook al is de kwaliteit van Tyranny And Mutation hoog en kent de plaat geen echte inzakmomenten, het commerciële succes liet helaas nog even op zich wachten. De opvolger Secret Treaties (het absolute meesterwerk van BÖC) deed het al iets beter in de charts, maar de echte doorbraak kwam natuurlijk pas met de single (Don’t Fear) The Reaper in 1976. Ondanks het latere succes blijven de eerste drie albums de beste die Blue Öyster Cult ooit heeft opgenomen.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: Hawkwind-gitarist Huw Lloyd-Langton (1951-2012)

Nadat eerder dit jaar medeoprichter en bassist John Harrison overleed, is spacerockband Hawkwind opnieuw een belangrijk bandlid verloren. Afgelopen donderdag stierf gitarist Huw Lloyd-Langton na een lang gevecht tegen kanker.

Op veel van de klassieke Hawkwind-albums, zoals Doremi Fasol Latido (1972) en Space Ritual (1973), is Lloyd-Langton niet te horen. Wel speelde hij op kwalitatief zeer hoogstaande latere albums als Levitation (1980) en The Chronicle Of The Black Sword (1985).

Toch gaat de geschiedenis van Lloyd-Langton met Hawkwind verder terug dan de jaren tachtig. De band debuteerde in 1970 met een titelloos album waarop Langton gitaar speelt. Hoewel dat album niet de status heeft van de eerder genoemde prachtplaten, is de lp – met onder meer de uitstekende openingstrack Hurry On Sundown – alleen al van historisch belang omdat het een van de eerste in het genre ‘space rock’ was.

Kort nadat een combinatie van sinaasappelsap en lsd tijdens het historische Isle Of Wight Festival in 1970 nare gevolgen had voor Lloyd-Langton (“Ik heb mazzel dat ik er nog over kan praten”, zegt hij in het boek Hawkwind: Sonic Assassins), stapte hij uit de band. Terwijl Hawkwind in kwalitatief opzicht een gouden periode tegemoet ging – waaraan ook Lemmy van Motörhead bijdroeg – speelde Lloyd-Langton onder meer in de band van popzanger Leo Sayer.

In 1979 kwam Lloyd-Langton terug bij Hawkwind. Hij maakte het livealbum Live Seventy Nine en de studioklassieker Levitation, beide verschenen in 1980. Op laatstgenoemde speelde niemand minder dan Ginger Baker van Cream drums. In de daaropvolgende jaren speelde Lloyd-Langton mee op de albums Sonic Attack (1981), Church Of Hawkwind (1982), Choose Your Masques (1983), This Is Hawkwind: Do Not Panic (1984), The Chronicle Of The Black Sword (1985), Live Chronicles (1986) en The Xenon Codex (1988). Ook als liedschrijver droeg hij bij aan diverse tracks op deze albums.

Naast zijn werk met Hawkwind richtte de uiterst getalenteerde gitarist in de jaren tachtig zijn Lloyd-Langton Group op. In 1988 verliet hij Hawkwind opnieuw, maar in de eenentwintigste eeuw deed hij nog korte tijd mee met zijn oude band.

Na een twee jaar durende strijd tegen zijn ziekte, overleed Lloyd-Langton donderdag op 61-jarige leeftijd. Op de officiële website van Hawkwind werd op 7 december het volgende bericht geplaatst:

“Met immens verdriet willen we jullie laten weten dat onze goede vriend en collegamuzikant Huw Lloyd Langton gisteren vredig is gestorven. Huw vocht de afgelopen jaren moedig tegen kanker, maar was vastberaden de strijd geen effect te laten hebben op zijn dagelijkse leven. Hij bleef gitaar spelen, lachen, grappen maken en de liefde in zijn hart delen met iedereen die hem kende. Zoals hij het wilde, was hij thuis op het moment van zijn overlijden, met zijn constant sterke en liefdevolle vrouw Marion aan zijn zijde. Huw was een van de gitaristen met een individuele stijl en karakter. Hij is niet meer onder ons maar we zullen hem nooit vergeten. Hij leeft voort in onze muziek en in onze harten.”

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More