Archive

Casey toont rauwe emoties op “Where I Go When I Am Sleeping”

Casey toont rauwe emoties op “Where I Go When I Am Sleeping”

De Britse melodische hardcoreband Casey is een opvallende verschijning in de muziekscene. Toen de band nog maar vier singles online had staan, bracht hij al zijn debuutalbum “Love Is Not Enough” uit. Deze emotionele plaat veroverde al snel een een bijzondere plek in de harten van fans van melodische hardcore. Zal “Where I Go When I Am Sleeping” ook zo een grote indruk achterlaten?

Langzame gitaren en de breekbare stem van frontman Tom Weaver openen op “Making Weight” de plaat op een wat stille manier. “Wavering” stopt deze rust meteen. Een ontploffing aan emoties barst los door middel van vol klinkende gitaarakkoorden, snelle drums en schrille, emotionele screams. De cleans worden gecombineerd met ingewikkelde gitaarpatronen, waardoor dit even interessant klinkt. Deze twee tracks laten meteen zien dat de band zowel rustige als harde tracks met gemak kan leveren.

Casey praat op “Where I Go When I Am Sleeping” over heftige onderwerpen. Zo is depressie een terugkerend thema. “It seems the only solace I’m afforded is now instead of wanting to kill myself I just sleep“, schreeuwt Weaver met een overslaande stem op “Phosphenes“. Ook de ziektes waar Weaver in zijn leven mee heeft gekampt en het bijkomende gevoel van hopeloosheid, komen aan bod. Op “Fluorecents” zingt hij: “In a hospital bed I wither away. Behind the curtains I’ve been crying almost every night, I don’t want to ache like this for the rest of my life.” De manier waarop rauwe vocalen en melancholische instrumentatie deze grimmige onderwerpen en pure gevoelens neer weten te zetten, is kippenvelwaardig.

Eigenlijk is het enige minpunt dat genoemd kan worden, dat deze plaat iets meer harder materiaal had mogen hebben. Een groot deel is namelijk wat rustiger dan we van Casey gewend zijn. Zo heeft “Needlework” een emo-achtige sfeer die ergens bijna aan Turnover doet denken. Ook de intermezzo’s, zoals “Morphine” en “&“, zijn compleet anders dan we van deze band gewend zijn. Strijkinstrumenten en lang uitgerekte gitaartonen zorgen voor een serene sfeer. Desondanks passen ook de rustige momenten goed op dit album.

The Funeral” lijkt in het begin een zachter nummer, maar de uit het niets komende snoeiharde gitaren bewijzen het tegendeel. Cleans vloeien op deze track naadloos over in screams: een nagenoeg perfect contrast tussen luid en timide. “Wound” sluit de plaat af. Explosief gitaarwerk en raspende vocalen beginnen deze track, tot de band plotseling gas terugneemt. Dat is niet voor niets, want de luisteraar heeft zijn aandacht nodig voor een zwaarmoedig, maar prachtig einde. Tom Weaver houdt een gesproken monoloog over de keer dat zijn broer hem in de badkamer vond toen hij op het punt stond zelfmoord te ondernemen. Daarna reflecteert hij op zijn huidige staat en eindigt hij op een hoopvolle noot: “In all the ways that I am weak, I am also strong: learning how to speak gave me the strength to carry on.

Where I Go When I Am Sleeping” is allesbehalve makkelijk luistermateriaal. Juist dat is wat deze plaat zo krachtig maakt, want de pure, sombere emoties laten de luisteraar zoveel voelen dat het soms overweldigend is. Er zijn maar weinig bands die dat voor elkaar weten te krijgen, maar Casey is daar één van. Klasse.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 16 maart 2018
Platenlabel: Hassle Records/Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Jaaroverzicht 2015: Juni

Ter ere van het twintigjarig bestaan van dancefestival Extrema Outdoor kwam Extrema in juni met een jubileumboek over haar geschiedenis. Het boek draagt de titel 20+4 Years of Love en werd gepresenteerd in de Business Lounge van het Philips Stadion.

In het 10-jarige jubileumjaar is het bijna onmogelijk om de heren van De Jeugd Van Tegenwoordig te ontlopen. In mei en juni gaf De Jeugd Van tegenwoordig een reeks concerten in TivoliVredenburg. Op elke avond werd een ander album integraal gespeeld: ‘Parels Voor de Zwijnen’, ‘De Machine’, ‘De Lachende Derde’ en ‘Ja Natúúrlijk’.

Zanger Albert West is begin juni in het bijzijn van zijn familie overleden. Bij het krieken van de dag, juist terwijl de vogels rond het St. Elisabeth Ziekenhuis met hun eerste lied begonnen, sloot “onze Appie”, die grote hits scoorde als ‘Cha-La-La I Need You’, ‘Give A Little Love’ en ‘Amarillo’, daar voorgoed de ogen.

De beroemde Duitse orkestleider James Last is in juni in de Amerikaanse staat Florida overleden. Last heeft meer dan tweehonderd gouden en zeventien platina platen in ontvangst kunnen nemen voor een verkoop van 80 miljoen albums in 150 landen. Ook werkte hij samen met o.a. pianist Richard Clayderman, Berdien Stenberg en Harry van Hoof. James Last is 86 jaar oud geworden.

Dave Grohl van de Foo Fighters is tijdens een festival in Gotenburg van het podium gevallen en heeft zijn been gebroken. Daardoor heeft de band het optreden op Pinkpop, enkele dagen later, moeten cancelen. Het concert zelf maakte hij nog wel af: met een in het gips gezet been, zittende op een stoel. Rock ‘n Roll baby!

95 jaar is hij geworden… de Zwitserse Heinz Hermann Polzer, in Nederland woonachtig en beter bekend onder de naam Drs. P. Drs. P werd in Nederland bekend met zijn absurdistische teksten en liedjes als ‘De Dodenrit’, ‘Veerpont (Heen en weer)’, ‘Knolraap en lof, schorseneren en prei’, ‘Sneker café’ en ‘De zusters Karamazov’.

TivoliVredenburg bestond in juni 1 jaar, en wie jarig is trakteert! Het 1-jarig bestaan van het culturele centrum werd groots gevierd en voor de gelegenheid waren alle zalen toegankelijk met één toegangsbewijs. Optredens waren er van De Jeugd van Tegenwoordig, Triggerfinger, Mister & Mississippi, Handsome Poets, Extince, Giovanca, Fresku, Navarone & nog veel meer.

Singer-songwriter Maaike Ouboter kwam in juni eindelijk met haar langverwachte debuutalbum. ‘En hoe het dan ook weer dag wordt’ kwam op 19 juni uit en werd een groot succes. Twee weken op 1 in de Nederlandse albumlijsten en een vijfde plek in Vlaanderen.

Het kwam niet geheel onverwacht, maar toch stond heel Nederland even stil, toen de zanger van The Scene en schrijver Thé Lau overleed. In april 2014 werd bekend dat hij ongeneeslijk ziek was. Met The Scene deed hij nog een aantal afscheidsconcerten. Thé Lau is 62 jaar geworden.

Blur kwam weer bij elkaar. De band van Gorillaz-frontman Damon Albarn trad voor het eerst in jaren op tijdens een concert in het Londense Hyde Park. Album ‘The Magic Whip’ viel wat tegen,toch waren de verwachtingen van deze comeback show hoog, maar Blur heeft het absoluut waargemaakt.

Net voor het einde van juni overleed Yes-bassist Chris Squire. Squire, geboren te Londen in 1948, was in 1968 een van de oprichters van Yes en was de enige muzikant die speelde op al hun albums. Chris Squire is 67 jaar geworden.

 

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More