Archive

PVRIS haast zich door set heen in TivoliVredenburg

PVRIS haast zich door set heen in TivoliVredenburg

Ongeveer drie maanden geleden verscheen het langverwachte tweede album van PVRIS: “All We Know of Heaven, All We Need of Hell“. Op vrijdag 17 november promoot de band het schijfje op Nederlandse bodem in de Utrechtse TivoliVredenburg. Maakt PVRIS de verwachtingen van het publiek waar? Dat is nog even afwachten. De zaal wordt eerst opgewarmd door VUKOVI.

VUKOVI opent zijn set met de track “La Di Da“, die een hoog meezinggehalte heeft. Zangeres Janine Shilstone weet haar plek op het podium en paradeert in haar roze jurk van links naar rechts. Tijdens de eerste track neemt ze al gelijk een telefoon uit het publiek en geeft een klein showtje weg voor de camera. Halverwege worden de lichten gedimd en het publiek weet wat hem te doen staat. Binnen no-time heeft iedereen zijn telefoon in de lucht en gaan de armen van links naar rechts. VUKOVI speelt een half uur lang een strakke set. Vooral de nummers met meezingriedeltjes worden goed opgepakt. Ondanks dat het publiek op het balkon niet echt betrokken wordt, blijkt VUKOVI verder een waardige opener te zijn voor vanavond.

Twee keer gedurende de set neemt Lynn Gunn plaats achter de tweede drumkit die op het podium staat. Samen met tourdrummer Justin Nace, die overigens de hele avond al als een beest drumbeats eruit ramt, speelt ze een knallende drumsolo, of drumduo in dit geval. Hoe je het ook noemen wilt: het is superstrak. Deze band heeft zeker geen tekort aan talent.

PVRIS speelt nummer na nummer en lijkt door zijn setlist heen te vliegen. Echte interactie met het publiek blijft daardoor op een laag pitje. Er wordt een goede afwisseling gemaakt tussen rustigere en energievolle songs. De band heeft de juiste tracks gekozen, want het publiek reageert keer-op-keer rete enthousiast. Het zijn echter “You and I” en “My House” die echt de complete zaal meekrijgen.

Helaas is de zang vanavond niet op topniveau en blijft een echt verrassingselement uit. Betekent dit dat de fans teleurgesteld naar huis gaan? Zeker niet! Gunn geeft bij de laatste nummers aan dat haar stem haar in de steek laat. Meer hoeft niet gezegd te worden. Bij toegift “No Mercy” wordt nog een laatste keer door iedereen luidkeels meegezongen. Na iets meer dan een uur eindigt deze korte headlineset. PVRIS, neem je rust en kom snel weer met volle energie terug naar ons land!

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Programma Into The Great Wide Open 2015 compleet

Een maand nog! Het muzikale gedeelte is nu helemaal rond met de toevoeging van Afterpartees. Omdat wij zelf groot fan zijn, wilden we ze graag het hele weekend bij ons houden. Naast een show op het Sportveld en een DJ-set in de nacht, organiseren ze ook de afterpartee in De Bolder. Voor zowel jazzfanaten als popliefhebbers is er superjazz van BRUUT!, Amerikaanse rootsmuziek komt van Haagse band Smutfish en Meindert Talma brengt een ode aan het leven van kunstenaar en verzetsstrijder Hendrik Nicolaas Werkman, wat muzikaal begeleid wordt door The Melisma Saxophone Quartet.

St. Paul is dit jaar wederom presentator van Into The Great Wide Open en muzikale host op het Sportveld. Verder kan er gedanst worden met: Der Wolfshund, Gijsbert Kamer & John van Luijn, De Gemene Mixmeesters, @-CHILL-e, Jan & Adriaan’s Vrijdagmiddagdisco en DJ Dab. Tussen de bands door wordt de fraaiste muziek gedraaid dankzij DJ Taco, DJ Vrijmoed en Wiekes.

De blokkenschema’s van Into The Great Wide Open volgen binnenkort. Kijk voor het volledige programmaoverzicht op de programmapagina.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vandaag in 1970: Black Sabbath brengt invloedrijk debuutalbum uit

Onlangs publiceerden we onze top tien van beste classic rock-debuutplaten, met natuurlijk ook een plaatsje voor het gigantisch invloedrijke eerste album van Black Sabbath. De plaat verscheen vandaag in 1970, op vrijdag de 13e.

Of Black Sabbath echt de eerste heavy metal-lp was, daar kun je over discussiëren. Er waren natuurlijk eerder bands als Blue Cheer, Vanilla Fudge, Steppenwolf en Iron Butterfly die met hun hardrock de nodige invloed hadden op het genre. Toch is het niet vreemd dat de eerste Sabbath bestempeld wordt als de eerste metalplaat. Luister alleen al naar de donderende riff en de duistere tekst in de titeltrack.

Het in slechts enkele dagen opgenomen album verraadt – meer dan iedere andere Sabbath-plaat – de bluesrockroots van de band. Zo zijn er de covers Evil Woman, tevens de eerste single van de band, en The Warning, waarin ‘Riffmeister’ Tony Iommi schittert. Naast de slome en erg macabere titeltrack (“Satan’s sitting there, he’s smiling/Watches those flames get higher and higher”) is ook N.I.B. een absoluut prijsnummer en een favoriet tijdens shows van de band. Aan latere cd-edities werd ook de uitstekende b-kant Wicked World toegevoegd.

De invloed van het in Groot-Brittannië succesvolle Black Sabbath op de verschillende latere metalstromingen en stonerrock is natuurlijk onbetaalbaar. De zeven tracks op het eerste album zijn allemaal krachtig, maar de band wist dit meesterwerk in latere jaren te evenaren en soms zelfs te overtreffen. Opvolger Paranoid verscheen hetzelfde jaar en was dus de tweede in een reeks van liefst zes fantastische Sabbath-platen.

Bassist Geezer Butler gaf in recente interviews aan dat de band op het comebackalbum (met de voorlopige titel 13) terugkeert naar de donkere sound van de eerste drie platen. De verwachtingen zijn natuurlijk hooggespannen voor het eerste album met Ozzy sinds 1978, hoewel we niet kunnen verwachten dat Black Sabbath het behoorlijke niveau van dat oudere werk weer kan bereiken.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: sitarmeester Ravi Shankar (1920-2012)

Ravi Shankar, de Indiase sitarlegende, is gisteren op 92-jarige leeftijd overleden. Shankar speelde tijdens het Monterey Pop Festival en Woodstock, hielp The Concert For Bangladesh organiseren met George Harrison, en leerde die Beatle sitar spelen.

“If you appreciate the tuning so much, I hope you’ll like the playing even more”, sprak Ravi Shankar tijdens The Concert For Bangladesh in 1971, nadat hij en zijn muzikanten een daverend applaus ontvingen voordat zijn optreden daadwerkelijk van start ging. Deze woorden werden legendarisch, net zoals het concert zelf. Shankar organiseerde het met George Harrison, die hij in 1966 ontmoette en de sitar leerde bespelen. Daardoor verwierf de in eigen land al beroemde Shankar ook sterstatus in de Westerse wereld.

Het waren de folkrockers van The Byrds – om precies te zijn Roger McGuinn en David Crosby – die Harrison in 1965 tijdens een feestje kennis lieten maken met Shankars werk. De sitarvirtuoos had tegen die tijd al een reeks platen opgenomen, waaronder het inmiddels klassiek geworden Music Of India: Three Classical Ragas (1956) en muziek voor films. De drie rockers hadden behoorlijk van de lsd gesnoept en Harrison was zo onder de indruk van wat hij hoorde dat hij naar India afreisde om Shankar te ontmoeten. Wat Harrison leerde van Shankar gebruikte hij bijvoorbeeld in het lied Within You, Without You van het Beatles-meesterwerk Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967). Eerder was Harrisons sitarspel al te horen in de klassieker Norwegian Wood.

Shankars invloed bleef uiteraard niet beperkt tot de muziek van The Beatles en The Byrds. De sitar was al snel te horen in vele pop- en rockhits, waaronder Paint It, Black van de Stones en Paper Sun van Traffic. Robby Krieger, gitarist van The Doors, kreeg les op Shankars in Los Angeles gevestigde Kinnara Music School. David Crosby schreef in het boek The Dawn Of Indian Music In The West: Bhairavi: “Iedere muzikant met welk instrument dan ook zou diep geraakt moeten zijn door Ravi Shankar. Als je van muziek houdt, is het onmogelijk om dat niet te zijn.”

Shankar werd een hippie-icoon, zeker toen Amerika met hem kennismaakte op het Monterey Pop Festival in 1967, waar hij liefst vier uur speelde. Hij was de enige artiest op het programma die betaald kreeg om er te spelen. Zijn indrukwekkende optreden daar is vastgelegd in de Monterey Pop-film die regisseur D.A. Pennebaker ervan maakte. Zo zien we ook gitaargoden Jimi Hendrix en Mike Bloomfield in het publiek zitten, tussen de hippies en zichtbaar onder de indruk van Shankars werk. In augustus 1969 maakte Shankar ook op Woodstock indruk, hoewel zijn optreden niet in de bekroonde Woodstock-film te zien is.

Met zijn goede vriend George Harrison organiseerde Shankar een invloedrijke benefietconcert om geld op te halen voor vluchtelingen uit Oost-Pakistan. Behalve Harrison en Shankar zelf traden onder anderen Bob Dylan, Eric Clapton en Leon Russell op. The Concert For Bangladesh vond plaats op 1 augustus 1971. Het gelijknamige driedubbelalbum dat in hetzelfde jaar uitkwam, bereikte de bovenste positie in de Nederlandse albumlijst en won een Grammy voor album van het jaar.

Pandit Ravi Shankar, vader van zangeres Norah Jones, bleef toeren en albums uitbrengen. Hij kreeg een Oscar-nominatie voor zijn score voor Richard Attenboroughs film Gandhi (1982) en won meerdere Grammy’s. Vanwege ademhalingsproblemen werd Shankar opgenomen in een ziekenhuis in San Diego. Daar is hij gisteren overleden.

In een statement meldt zijn familie: “We weten dat jullie dit verlies allemaal met ons delen, en we danken jullie voor jullie gebeden tijdens deze moeilijke periode. Ook al is het een tijd van verdriet en treurnis, het is ook tijd om allemaal dankbaar te zijn dat hij een deel van ons leven was. Zijn geest en erfenis zullen voor altijd blijven leven in onze harten en zijn muziek.”

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

August Burns Red – Phantom Anthem

August Burns Red – Phantom Anthem

Dit flikt de band onder andere ook op “The Frost”, en is misschien wel het mooiste nummer van de hele plaat. Want hij is veruit het meest melodisch, maar ook één van de snelste. Een stuk aanvallender is “Lifeline“. Je wordt meteen vanaf de eerste seconde figuurlijk gezien in je gezicht gestompt. Dit doet je tot dusver ook het meest terugdenken aan “Messengers“. Net wanneer je denkt dat het too much wordt, schakelt August Burns Red weer over op een intermezzo met uiterst gevoelige gitaarpartijen. De overgang is vrij abrupt, maar past perfect. Precies deze trucjes zorgen ervoor dat de agressieve muziek behapbaar en interessant blijft om naar te luisteren.

August Burns Red is die grote boze kerel in de moshpit, maar die je wel opraapt na een flinke beuk. Zo is “Phantom Anthem” ook: pittige kost, maar vermakelijk om mee te stoeien. Rammende metalcore, maar ook genoeg rustmomenten in de songs. Het is goed dat de band deze rustigere stukken inbouwt, zodat de zit van 54 minuten prima vol te houden is. Vooral JB Brubaker, Brent Rambler en Matt Greiner, de gitaristen en drummer van de band, verdienen een staande ovatie. Ze blijven zich namelijk ontwikkelen. De vocale kwaliteiten van zanger Jake Luhrs zijn daarentegen constant. Dat is zowel een plus- als minpunt, want vocale variatie was voor de verandering leuk geweest. Het mag de pret echter niet drukken, want “Phantom Anthem” is gewoon een lekkere plaat.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 6 oktober 2017
Label: Fearless Records

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Spice Girls op wereldtournee in 2016

De afgelopen jaren bleven de geruchten aanhouden, komt er nu wel of niet een reünie van de Spice Girls. Nu blijkt het er toch echt van te gaan komen. De dames hebben de plannen bekend gemaakt om in 2016 op tournee te gaan, echter zonder Victoria Beckham. Zij heeft voor de eer bedankt omdat ze het te druk heeft met haar zeer succesvolle modelijn. De meidengroep bracht in 1996 hun debuutsingle ‘Wannabe’ uit en willen het 20-jarig jubileum van deze nummer 1 hit vieren met een wereldtournee.

Volgens een bron zou er zeer veel vraag zijn naar een reünie van de Spice Girls, dit door de nostalgie rond het 20-jarig jubileum van hun eerste release. Vorige maand vloog Mel B naar Londen om in het geheim de plannen te bespreken met de andere drie dames. De wereldtour zou zeer lucratief zijn voor ze, voor de concerten zouden de ‘girls’ ieder een slordige 10 miljoen pond aan hun banksaldo mogen toevoegen.

De laatste keer dat de Spice Girls samen op het podium stonden was in 2012 tijdens de slotceremonie van de Olympische Spelen in Londen.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

32 jaar geleden: Bluesgitarist Mike Bloomfield wordt dood gevonden

Mike Bloomfield was een invloedrijk muzikant met een bijzondere carrière, maar vreemd genoeg wordt de naam van de bluesgitarist tegenwoordig nog maar zelden genoemd. De van The Butterfield Blues Band en natuurlijk de Bob Dylan-lp Highway 61 Revisited bekende Bloomfield overleed op 15 februari 1981, op slechts 37-jarige leeftijd.

Als een van de belangrijkste namen binnen de Chicago-blues van de jaren zestig imponeerde Bloomfield met zijn formidabele spel op de eerste twee Butterfield Blues Band-lp’s: de klassiekers The Paul Butterfield Blues Band (1965) en East-West (1966). Vooral op die tweede plaat levert hij schitterend werk in onder meer I Got A Mind To Give Up Living en het dertien minuten durende titelnummer.

Bloomfield maakte deel uit van een historische gebeurtenis toen hij samen met andere Butterfield Blues Band-leden Bob Dylan begeleidde tijdens diens controversiële elektrische optreden op het Newport Folk Festival in juli 1965. Ook in de studio werkte Bloomfield samen met Dylan voor een van de allerbeste rockalbums aller tijden, Highway 61 Revisited (1965).

Na zijn vertrek bij The Butterfield Blues Band richtte Bloomfield de inmiddels vergeten band The Electric Flag op, met onder anderen ook drummer Buddy Miles. Ondanks de geslaagde mix van blues, rock en soul, was de band geen lang leven beschoren. The Electric Flag maakte indruk op het Monterey Pop Festival in 1967 en bracht een jaar later het uitstekende album A Long Time Comin’ uit.

Al Kooper, die als toetsenist ook al werkte aan Dylans Highway 61 Revisited en later Blood, Sweat & Tears oprichtte, werkte vanaf 1968 met Bloomfield aan een nieuwe plaat. In tracks als Albert’s Shuffle liet Bloomfield zich helemaal gaan in spetterende solo’s, maar uiteindelijk was hij vanwege gezondheidsproblemen slechts op de helft van het uiteindelijke album (Super Session, 1968) te horen. De tweede kant van het succesvolle en briljante Super Session werd ingespeeld door Stephen Stills. Van een supergroep was niet echt sprake, aangezien Bloomfield en Stills niet samen te horen waren in de tracks, maar de plaat was wel een voorloper van latere jamsessies van stermuzikanten.

Kooper en Bloomfield gingen wel toeren en in 1969 verscheen het eveneens geslaagde The Live Adventures Of Mike Bloomfield And Al Kooper. Bloomfield startte een – weinig succesvolle – solocarrière, werd bijna de gitarist van Canned Heat en speelde mee op Janis Joplins solodebuut I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama! In de jaren zeventig bleef Bloomfield met grootheden werken, onder wie Vanilla Fudge-drummer Carmine Appice (in de supergroep KGB) en Dr. John.

Een indrukwekkende carrière dus, waar vandaag in 1981 een tragisch einde aan kwam na een overdosis drugs. Hij werd dood gevonden in zijn auto in San Francisco. Wat zich van tevoren precies had afgespeeld, blijft onduidelijk. Feit is wel dat de rockwereld vanaf die dag een meestergitarist van het niveau Clapton armer was.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: Iron Butterfly-bassist Lee Dorman (1942-2012)

Lee Dorman, bassist van de psychedelische hardrockband Iron Butterfly en later van Captain Beyond, is afgelopen vrijdag overleden. Dorman speelde op de Iron Butterfly-klassieker In-A-Gadda-Da-Vida (1968).

In-A-Gadda-Da-Vida, afkomstig van het gelijknamige album waarvan zo’n dertig miljoen exemplaren zijn verkocht, staat bekend als een van de grootste sixtiesklassiekers en was van grote invloed op de latere heavy metal. De track had een pakkende riff en de albumversie van ruim zeventien minuten nam destijds een hele plaatkant in beslag. De singleversie van nog geen drie minuten werd in 1968 de enige hit voor Iron Butterfly.

Dorman kwam in 1967 bij deze band, maar op het debuut Heavy (1968) is hij niet te horen. Die plaat werd namelijk opgenomen voordat Dorman bassist Jerry Penrod verving. Met het tweede album In-A-Gadda-Da-Vida brak de band door, natuurlijk vooral dankzij de door zanger/toetsenist Doug Ingle geschreven titeltrack. Alle bandleden kregen in de volledige versie uitgebreid de ruimte om hun kunsten te vertonen, onder wie dus ook Dorman met zijn heavy bastonen. Ingle was de voornaamste songwriter binnen Iron Butterfly, hoewel Dorman vermelding kreeg als co-auteur van het nummer Termination en diverse tracks van latere platen.

Iron Butterfly zou op Woodstock spelen, maar de band kwam vast te zitten op het vliegveld. Er volgden twee succesvolle studioalbums (Ball uit 1969 en Metamorphosis uit 1970) en een puik livealbum (Live, 1970), voordat de band uiteenviel. Dorman richtte met onder anderen ex-Deep Purple-zanger Rod Evans de rockgroep Captain Beyond op, waarvan het titelloze debuutalbum uit 1972 direct de beste werd van de drie platen die de band uitbracht.

In latere jaren maakte Dorman deel uit van het opnieuw samengekomen Iron Butterfly en soms Captain Beyond, hoewel er na de jaren zeventig van beide bands geen nieuwe studioalbums verschenen. Dormans collega Larry ‘Rhino’ Reinhardt, gitarist van zowel Iron Butterfly en Captain Beyond, overleed begin dit jaar op 63-jarige leeftijd. Dorman werd vrijdagochtend dood gevonden in zijn auto. De doodsoorzaak is nog onbekend, maar de bassist had al lange tijd last van hartproblemen. Lee Dorman is 70 jaar geworden.

In tegenstelling tot wat velen denken, heeft Iron Butterfly meer moois gemaakt dan alleen de single en het album In-A-Gadda-Da-Vida, en is Dormans werk met Captain Beyond absoluut het ontdekken waard. Toch is het vooral die single uit 1968 waarom hij als lid van Iron Butterfly herinnerd wordt. Zelf zegt hij daarover in de cd-remaster uit 1995 van het gelijknamige album: “Het maakt niet uit wat me verder overkomt in mijn leven, ik weet dat we geschiedenis hebben geschreven met dat lied.”

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More