Archive

20 jaar geleden: Rod Stewart treedt op met Faces tijdens Brit Awards

Rod Stewart mocht op 16 februari 1993 de prestigieuze Lifetime Achievement Award in ontvangst nemen tijdens de uitreiking van de Brit Awards. De zanger trad die dag ook op met enkele bekende gezichten, namelijk zijn oude Faces-collega’s Ron Wood, Ian McLagan en Kenny Jones. 

Een ander oorspronkelijk bandlid, bassist Ronnie Lane, leed al meer dan vijftien jaar aan multiple sclerose en was niet van de partij. Zijn vervanger was Bill Wyman. De Rolling Stones-basman had in 1986 ook al opgetreden tijdens een reünie van de originele Faces. Dat gebeurde aan het einde van een concert van Rod Stewart in het Wembley stadion. Lane bleek ook in 1986 niet in staat om de basgitaar te spelen, maar was wel, in een rolstoel, aanwezig op het podium.

Zoals hieronder te zien is, speelden de overgebleven leden met Wyman natuurlijk de bekendste Faces-hit Stay With Me tijdens de Brit Awards. Een sterke uitvoering, al werd Ronnie Lane natuurlijk nog altijd gemist. De bassist die voor de oprichting van Faces een belangrijk lid van de Small Faces was, overleed op 4 juni 1997 aan de gevolgen van zijn ziekte.

De overige bandleden werkten in latere jaren nog af en toe samen, en er zou sprake zijn van een reünietour. Daar kwam het niet meer van. Althans, niet met Rod Stewart als zanger. Simply Red-voorman Mick Hucknall nam recentelijk de vocalen voor zijn rekening, ook toen de band vorig jaar werd ingehuldigd in de Rock & Roll Hall Of Fame.

Ondanks de afwezigheid van Ronnie Lane is het Brit Awards-optreden dus best bijzonder, aangezien Stewart daarna nooit meer deel uitmaakte van een Faces-reünie.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Queens of the Stone Age in Ziggo Dome

Queens of the Stone Age in Ziggo Dome

Queens of the Stone Age is een bekende in ons kikkerlandje. De band stond al 25 keer eerder in ons land op het podium. Een nieuwe plaat, genaamd “Villains“, betekent een nieuwe tour. Op zondag 12 november komt de excentrieke band rondom Josh Homme voor de 26ste keer het Nederlandse publiek vermaken. Ditmaal in een uitverkochte Ziggo Dome! We waren ook bij de show van Rise Against.

De Amerikaanse indierockband Broncho verzorgt de opwarming vanavond. De band brengt vrolijke, doch chaotische indierock mee. Maar niet de variant waar je zelf per se heel vrolijk van wordt. Het is nogal dertien in een dozijn: de vocals zijn onverstaanbaar en het lijkt wel alsof ze op een compleet andere planeet zijn. Broncho doet het voor een select publiek misschien goed, maar de mensen in deze zaal bekoor je er niet echt mee. De feedback uit het publiek is dan ook gering.

Ondanks dat staat de band prima te spelen. De oude doos wordt open getrokken met “You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire” en “No One Knows“. Het publiek geniet. Daarna begint de kwaliteit, en daarmee ook het enthousiasme in de zaal, erg te wisselen. De dronken toestand van Homme wordt steeds opvallender. Zo zegt hij voor aanvang van “Make It Wit Chu” dat hij ‘shitfaced’ is en steekt een peuk op. Vanaf dat moment is het publiek vrij tam en loopt de band tussen de nummers door wat aan te kloten. Het haalt compleet de snelheid uit het concert.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Bryan Adams op 24 mei naar Ziggo Dome

Op dinsdag 24 mei geeft Bryan Adams een concert in Ziggo Dome Amsterdam. De kaartverkoop van dit concert, dat deel uitmaakt van zijn ‘Get Up Tour’, start vrijdag 23 oktober om 10.00 uur via Ticketmaster.

Bryan Adams is de meest succesvolle solo-rockartiest van Canada. Sinds zijn eerst hit ‘Run To You’ heeft Adams tientallen hits gescoord in Nederland. In 1991 brak hij een record met ‘(Everything I do) I do it for you’. Dit nummer stond maar liefst elf weken op nummer één. Andere bekende nummers van Bryan Adams zijn ‘It’s Only Love’, ‘Can’t Stop This Thing We Started’ en ‘Have You Ever Really Loved A Woman?’.

Morgen komt het nieuwe album ‘Get Up’ uit met daarop ook de huidige single ‘Brand New Day’. Het album, zijn 13e studio-album, is geproduceerd door ELO-frontman Jeff Lynne en mede-geschreven door zijn vaste muzikale partner Jim Vallance.

“Het is allemaal heel organisch ontstaan”, vertelt Adams over het album. “Liedje voor liedje, samenwerkend met Jeff wanneer hij maar tijd had de afgelopen paar jaar. Het gaf me alle tijd de nummers te schrijven, meestal in partnerschap met Jim Vallance. We werkten voornamelijk via het internet vanuit Canada, Europa en LA, demo’s en stukken van nummers heen en weer sturend.”

“Ik ben altijd een groot fan geweest van Bryan, dus met hem samenwerken was een groot genoegen”, vertelt multi-instrumentalist, songwriter en producer Jeff Lynne; die eerder samenwerkte met grootheden als The Beatles, Paul McCartney, Randy Newman en Tom Petty. “Bryan stuurde me demo’s van nummers via het net; dan speelde ik de meeste instrumenten in om de backing track af te maken en stuurde het terug naar Engeland. Vervolgens zong hij daar de lead vocal in en kreeg ik de track weer terug in Californië, 8600 kilometer verder!”

Bryan Adams: “Het album heeft iets zorgeloos en in meerdere opzichten is dit het album waarvan ik wenste dat ik het 25 jaar geleden al had kunnen maken.”

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

35 jaar geleden: Debuutplaat The Kick Inside van Kate Bush uitgebracht

Slechts 19 jaren jong was Kate Bush ten tijde van de release van haar debuutalbum The Kick Inside op 17 februari 1978. Opmerkelijk genoeg was ze zelfs nog veel jonger toen ze de oudste songs op deze fantastische lp schreef. Met Bush’s bijzonder aandoenlijke, engelachtige stem en onmiskenbare schrijfkunsten introduceerde The Kick Inside een van de grootste en meest onderscheidende talenten die de Britse muziek ooit heeft voortgebracht.

Een handje geholpen door niemand minder dan Pink Floyd-gitarist David Gilmour, werd de zestienjarige Kate Bush gecontracteerd door EMI Records. Die platenmaatschappij gaf haar de tijd om zich verder te ontwikkelen. Met sessiemuzikanten als gitarist David Paton en bassist Andrew Powell (beiden eerder te horen op onder meer het meesterwerk Tales Of Mystery And Imagination van The Alan Parsons Project) dook ze uiteindelijk de studio in voor de opnames van haar vandaag de dag nog altijd ongelooflijk goed klinkende debuut-lp.

De dertien songs op The Kick Inside waren allemaal eigen composities van Bush. De single Wuthering Heights werd natuurlijk de grootste hit van de plaat (nummer 1 in Engeland, top 3 in Nederland) en is het bekendste lied uit haar hele carrière. Deze zonder meer geniale track verscheen een maand voor de release van het album. De platenmaatschappij wilde eigenlijk het minder pakkende James And The Cold Gun uitbrengen als single, maar de ambitieuze zangeres bleef volhouden dat Wuthering Heights een betere keuze was.

Eveneens succesvol was de mysterieuze single The Man With The Child In His Eyes, in een iets andere versie dan de albumtrack, naar verluidt door Kate op slechts 13-jarige leeftijd geschreven. David Gilmour werd vermeld als uitvoerend producent van dat lied en The Saxophone Song, beide al in juni 1975 opgenomen. Zelf was Gilmour niet te horen op The Kick Inside (overigens leverde hij wel een vocale bijdrage aan The Dreaming, 1982).

Natuurlijk heeft het debuutalbum veel meer te bieden dan alleen die hits. Het melodieuze Moving en de ingetogen titeltrack grijpen naar de keel, maar de plaat kent ook stevigere momenten in bijvoorbeeld Kite en James And The Cold Gun. Andere, vaak over het hoofd geziene, hoogtepunten zijn het korte en catchy L’Amour Looks Something Like You en Feel It, beide met seksueel getinte songteksten (“After the party, you took me back to your parlour/A little nervous laughter, locking the door/My stockings fall onto the floor, desperate for more”, zingt ze in Feel It).

The Kick Inside werd een fabuleus debuut, al deed de plaat weinig in de States. De Britse schone zou in de jaren tachtig experimenteler en misschien ook wel nog beter werk leveren op The Dreaming en Hounds Of Love. Toch blijft The Kick Inside het ideale vertrekpunt voor wie deze muzikale kunstenares wil leren kennen.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Rise Against zet sterke punkrockshow neer in AFAS Live

Rise Against zet sterke punkrockshow neer in AFAS Live

Het is 12 november wanneer zowel de Ziggo Dome als AFAS Live goed gevuld worden. In Ziggo Dome speelt deze avond Queens of the Stone Age en in AFAS Live betreedt Rise Against als headliner samen met supports Sleeping With Sirens en PEARS het podium. Wij waren ook bij de show van Queens of the Stone Age.

Vier minuten voor de officiële aanvangstijd betreden de heren van PEARS het podium. De energie zit er direct goed in. Gitarist Brian Pretus laat gelijk merken dat de koffer met humor ook mee op tour is genomen. De band waardeert dat het publiek hier speciaal voor de band is. In het publiek bevinden zich wat bewegende hoofden, maar dit krijgt niet de overhand. Dit heeft echter niks te maken met het enthousiasme en geluid van de band. Zanger Zach Quinn stuitert, stampt en glijdt tijdens tracks zoals “Snowflake“, “The Flu” en “Green Star” over het podium. Hij gooit zijn zwaarste kreten eruit, die ondersteund worden door de snerpende gitaren, drums en bas.

Rond 20:15 uur komen de heren van Sleeping With Sirens onder luid applaus en gejoel het podium van AFAS Live op. De sfeer die deze band overbrengt is heel anders dan die van PEARS. Er zijn namelijk veel fans van Sleeping With Sirens aanwezig, ondanks dat de band geen headliner is. Dit maakt dat de band beter wordt ontvangen en ook beter op het podium van AFAS Live lijkt te passen deze avond. Het geluid van de gehele band en de lichtshow eromheen geven een zeer professionele feel. Tracks zoals “Tally It Up: Settle the Score“, “We Like It Loud“, “If You Can’t Hang” en “Gossip” passeren de revue. Wanneer zanger Kellin Quinn vraagt om meer beweging bij het nummer “Congratulations”, wordt dit voor een korte periode ook uitgevoerd. Ondanks dat de stem van Quinn af en toe wordt ondersteund door een bandje, zet Sleeping With Sirens een sterke show neer die zeker passend is voor een supportact in dit formaat zaal.

Iets over half tien gaan de lichten uit en klinken de eerste gitaren om “Chamber of Cartridge” in te luiden. Rise Against heeft een korte introductievideo die per show gepersonaliseerd wordt. In dit geval wordt Amsterdam aangehaald: een goede start! Frontman Tim McIlrath hoeft niets te vragen: de fans hebben de handen al in de lucht en er wordt keihard meegeklapt. Het geluid staat echter nog niet perfect afgesteld, dit komt pas later.

Na onder andere “Satellite” en “Prayer of the Refugee” met overgave en veel power gespeeld te hebben, gaan we de fragiele kant op. “Swing Life Away“, “People Live Here” en “Hero of War” worden ingezet onder begeleiding van een akoestische gitaar. De akoestische songs worden het meest gewaardeerd van de hele avond. Het is ongelofelijk hoe hard iedereen meezingt. Het hardst wordt toch bij “Hero of War” meegezongen, dé favoriet van de avond. Zelden klonk een stem zo helder en gecontroleerd door de speakers als die van McIlrath dat tijdens de akoestische songs doet.

Zodra de laatste noten van “Hero of War” gespeeld zijn, wordt de rode draad weer opgepakt en blaast Rise Against de hele AFAS Live weer omver op volle kracht, net zoals hij dat een kwartier eerder ook deed. Natuurlijk sluit de band af met de absolute fanfavoriet: “Savior“. Rise Against windt er geen doekjes om. AFAS Live heeft maar te luisteren naar wat Rise Against wil en dat vindt het publiek geen enkel probleem. Misschien hoor je hier en daar wat kritische noten, maar het grootste gedeelte van het publiek heeft 100% zeker een geslaagde avond gehad!

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More