Archive

Nieuwe single Fresku met sneer naar Nederlandse radiozenders

Fresku haalt in zijn nieuwe videoclip keihard uit naar de nationale radio. Dat de vaderlandse radio niet zo veel goede hiphop draait is al langer bekend, en dat laat de Eindhovense rapper in beeld en geluid merken in zijn nieuwe single ‘Zo Doe Je Dat’.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

30 jaar geleden: Money And Cigarettes van Eric Clapton uitgebracht

Net zoals veel van zijn generatiegenoten leverde ook Eric Clapton niet zijn beste werk af in de jaren tachtig. De hoge kwaliteit van Slowhand (1977) wist hij slechts in momenten te evenaren op de volgende studio-lp’s Backless (1978) en Another Ticket (1981). Ook Money And Cigarettes werd niet het meest geïnspireerde werk van de gitaarlegende, maar de plaat betekende wel een belangrijk keerpunt in zijn carrière. Bovendien bevat het album enkele prima tracks.

In de vroege jaren tachtig lukte het Clapton om van zijn zware alcoholverslaving af te komen en stapte hij over naar een nieuw label. Op Money And Cigarettes, de eerste plaat op Warner Bros, klinkt hij een stuk frisser en ‘commerciëler’ dan op Another Ticket.

Na Another Ticket en het eerder verschenen livealbum One More Night schakelde Clapton opnieuw de hulp in van de uitstekende gitarist Albert Lee. De line-up op Money and Cigarettes werd gecompleteerd door onder anderen een andere alleskunner op gitaar, Ry Cooder, de legendarische Booker T. & The MG’s-bassist Donald ‘Duck’ Dunn en drummer Roger Hawkins (bij Traffic te horen op onder andere de lp Shoot Out At The Fantasy Factory).

De meeste songs op het in februari 1983 verschenen Money And Cigarettes waren van Clapton zelf, maar de grote (Amerikaanse) hit van de plaat I’ve Got A Rock ‘N’ Roll Heart werd door anderen geschreven. Een ander hoogtepunt, Crosscut Saw, is een cover. Wel schreef Clapton het uptempo The Shape You’re In, een van de andere uitschieters, met vakwerk van alle betrokkenen. Buiten dit sterke materiaal is Money And Cigarettes alleen essentieel voor de echte fans.

Het verdere werk van Clapton in de jaren tachtig behoort evenmin tot zijn carrièrehoogtepunten. Later in 1983 speelde Clapton tijdens de beroemde ARMS-benefietconcerten met de andere voormalige Yardbirds die uitgroeiden tot stergitaristen: Jeff Beck en Jimmy Page. Een jaar later was hij te horen op The Pros And Cons Of Hitchhiking van Roger Waters, een absolute prachtplaat. Claptons eigen werk in de studio bleef in dit decennium echter van gemiddeld niveau.

Sommigen zullen beweren dat hij nooit meer een relevante plaat heeft gemaakt na Slowhand (of zelfs daarvoor). Wellicht moeten zij nog maar eens de schitterende albums die Clapton in het nieuwe millennium maakte met B.B. King en J.J. Cale opzetten. Wij kijken in ieder geval alvast uit naar zijn komende release Old Sock.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: Folkzanger en Woodstock-legende Richie Havens (1941-2013)

Na Ten Years After’s Alvin Lee vorige maand, is de wereld nog een Woodstock-held armer. Richie Havens, die het festival op legendarische wijze opende, is gisteren op 72-jarige leeftijd overleden aan een hartaanval. Continue reading “In memoriam: Folkzanger en Woodstock-legende Richie Havens (1941-2013)” »

Read More

Boekrecensie: Bruce Springsteen door Peter Ames Carlin

Dat Bruce Springsteen graag in Nederland optreedt, is geen geheim. De relatie tussen de energieke rocker en het Nederlandse publiek is meer dan prima. Maar de zanger heeft ook een andere relatie met ons land, wat zijn achternaam al enigszins doet vermoeden.

In de zeventiende eeuw vertrokken Casper en Geertje Springsteen uit de Lage Landen naar het Beloofde Land. Hun zoon Joosten bleef aanvankelijk in Nederland achter, maar volgde zijn ouders alsnog en kwam in New Jersey terecht. Deze Joosten is verantwoordelijk voor een familietak met soldaten, boerenknechten en fabrieksarbeiders.

Bruce is een nazaat van Joosten Springsteen, en werd zelf geboren in 1949, toen het Nederlandse bloed al redelijk was verdund. Bruce is op en top Amerikaan, en verdient dus ook een typisch Amerikaanse biografie. Journalist Peter Ames Carlin schreef dit boek en noemde het resultaat eenvoudig ‘Bruce’.

Het is een prima geschreven biografie, waarin een helder beeld wordt geschetst van de zanger en dichter. Naar voren komt hoe hij zich ontworstelt aan het fabrieksleven waarin de Springsteen-clan zich al generaties lang in bevindt. De gewone arbeider, dat is de omgeving waarover Bruce zijn liedjes over schrijft.

Hoewel Springsteen als muzikant en tekstschrijver hard werkte (hij studeerde als autodidact hele dagen om het gitaarwerk onder de knie te krijgen – een studie aan de universiteit vond hij niet nodig), had hij ook goede mensen om zich heen. Zoals bijvoorbeeld Mike Appel, die bij talentenjager John Hammond van CBS zo lang zeurde dat hij uiteindelijk de jonge zanger bij Hammond op auditie mocht laten komen. Legendarisch zijn Appels woorden: “Dus u zou Bob Dylan ontdekt hebben. Nou, laten we maar eens zien of u oren aan uw hoofd heeft. Want ik heb iemand die beter is dan Dylan.”

Deze zelfverzekerdheid leverde Springsteen zijn eerste contract op – en uiteindelijk ook zijn grote problemen met auteursrechten, maar dat kwam jaren later pas aan het licht.

Minstens net zo van belang was een column van toenmalig muziekcriticus Jon Landau, naar aanleiding van een optreden van Springsteen. “Op een avond dat ik me weer jong wilde voelen, gaf Springsteen me het gevoel dat ik voor de allereerste keer muziek hoorde. Ik zag mijn rock & roll-verleden aan me voorbijflitsen. Maar ik zag nog iets. Ik zag de toekomst van de rock & roll en die toekomst heet Bruce Springsteen.”

Wat volgt is een indrukwekkende carrière waarin Springsteen de hoogten en diepten leert kennen. Hoge creatieve toppen, maar ook depressieve dalen. Nauwe vriendschappen met zijn begeleidingsband, maar ook een zakelijke beëindiging van zijn E-Street Band halverwege de jaren tachtig. En een glorieuze gemeenschappelijke comeback met zijn legendarische begeleidingsband aan het begin van deze eeuw.

En die bijnaam The Boss: een naam die Springsteen al vroeg in zijn loopbaan kreeg tijdens het spelen van Monopoly. Hoe dat is gegaan, vertelt Ames Carlin aan de hand van verhalen van betrokkenen.

Al deze onderwerpen komen keurig aan bod in de biografie Bruce. Het is echter de vraag of dit echt de ‘definitieve biografie van The Boss’ is, zoals de schrijver het boek zelf noemt. Springsteen is nog springlevend, en het is te hopen dat de rocker nog lang doorgaat met het maken van sterke platen.

Bruce Springsteen door Peter Ames Carlin (vertaald door Robert Neugarten)
(Xander Uitgevers, ISBN 9789401600866)

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

45 jaar geleden: Mrs Robinson van Simon & Garfunkel opgenomen

Het beroemdste folkrockduo uit de popgeschiedenis nam Paul Simons legendarische song Mrs. Robinson al een jaar eerder op voor de film The Graduate van Mike Nichols. Op 2 februari 1968 doken Simon en Art Garfunkel weer de studio in voor de opname die later in het jaar een grote hit werd.

Op de soundtrack van The Graduate, de meesterlijke en destijds nogal gewaagde filmkomedie met glansrollen van Anne Bancroft en Dustin Hoffman, staan twee veel kortere versies van Mrs. Robinson (waarvan één instrumentaal). Hoewel de song dankzij The Graduate beroemd werd, had Simon nog geen volledige versie van het lied geschreven.

Het ‘complete’ Mrs. Robinson werd opgenomen met de beroemde sessiedrummer Hal Blaine, een dag na de opname van America, een andere Simon & Garfunkel-klassieker. Beide songs verschenen twee maanden later op het vierde, grandioze album Bookends.

Ook de single kwam in april 1968 uit en bereikte de nummer 1-positie in de Amerikaanse charts. Beroemd zijn de regels “Where have you gone, Joe DiMaggio? The nation turns its lonely eyes to you”, waar DiMaggio aanvankelijk niet zo blij mee was. Na het overlijden van de honkbalster in 1999 schreef Simon een artikel in de New York Times, waarin hij beschreef hoe hij DiMaggio ontmoette om uit te leggen dat de tekst niet letterlijk bedoeld was.

De song sleepte een Grammy Award in de wacht. Terecht, want op 2 februari 1968 werd muziekgeschiedenis geschreven. Het herkenbare gitaarspel van Simon en de altijd imponerende tweestemmige samenzang maken van Mrs. Robinson een absolute, ook vandaag de dag onverminderd krachtige sixtiesklassieker.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

In memoriam: Slayer-gitarist Jeff Hanneman (1964-2013)

Jeff Hanneman, gitarist en medeoprichter van de wereldberoemde heavy metalband Slayer, is overleden. Hanneman kampte al langere tijd met gezondheidsproblemen en stierf gisteren op 49-jarige leeftijd aan de gevolgen van leverfalen. Continue reading “In memoriam: Slayer-gitarist Jeff Hanneman (1964-2013)” »

Read More

Albumrecensie: Steve Hackett – Genesis Revisited: Live At Hammersmith (2013)

Het is makkelijk (en misschien zelfs verleidelijk) om voor het bekijken van deze concertregistratie al een oordeel klaar te hebben: Steve Hackett gebruikt Genesis om eenvoudig te scoren met een veredelde coverband. Maar is dat wel zo? Op de 2dvd/3cd-set Genesis Revisited: Live At Hammersmith bewijst de gitarist met verve het tegendeel.

Wie vorig jaar het studioalbum Genesis Revisited II aanschafte, kon al horen dat Hackett oprechte en kwalitatief hoogstaande vertolkingen neerzet van de legendarische songs. Daarbij is hij de enige van Genesis’ gloriebezetting die de afgelopen 25 jaar iets wezenlijks met dit materiaal gedaan heeft, dus als we deze muziek dan toch willen horen, dan is Hackett zonder twijfel de aangewezen man.

Net als op het studioalbum zijn de vertolkingen op Live In Hammersmith trouw aan de originelen. Natuurlijk is er wel eens ruimte voor een kleine improvisatie en durft Hackett zich af en toe wat te laten gaan in zijn gitaarsolo’s, maar al met al horen we de nummers toch vooral zoals ze in de jaren 70 op de legendarische Genesis-albums hebben gestaan. Op iets anders hadden we ook niet gehoopt: als Hackett Genesis doet, moet het klinken als Genesis.

Ook zanger Nad Sylvan draagt bij aan dat Genesis-geluid. Waar op het vorig jaar verschenen studioalbum vele gastvocalisten meedoen, worden bij dit concert de meeste nummers door hem vertolkt. Sylvan is een uiterst bekwaam zanger met een stemgeluid dat af en toe zelfs in de richting van Peter Gabriel gaat, zonder als een goedkope imitatie over te komen. Op enkele nummers laat hij de leadzang even aan iemand anders over. John Wetton (Asia, King Crimson) mag Afterglow vertolken, maar weet daarbij minder te overtuigen dan op de eerder dit jaar opnieuw uitgebrachte Hackett-concertregitratie The Tokyo Tapes (1996), waarop hij ook vele Genesis-songs zong. En tijdens The Lamia komt jaren tachtig-zanger Nik Kershaw ineens het podium op, die het nummer zeer overtuigend weet neer te zetten. Deze track krijgt nog extra glans wanneer halverwege ook Marillion-gitarist Steve Rothery het podium betreedt om afwisselend met Hackett te soleren. Geweldig!

Visueel gezien is de Hammersmith-registratie oerdegelijk, maar weinig spannend. Het camerawerk is wat statisch en ondanks zijn geweldige stem heeft Nad Sylvan niet de frontmankwaliteiten van een Peter Gabriel of Phil Collins. Daar staat tegenover dat de lichtshow en de beelden op de videoschermen prachtig zijn, en het natuurlijk sowieso altijd mooi is om een stel gepassioneerde muzikanten aan het werk te zien.

Naast de dvd met het concert is er ook een Behind The Scenes-documentaire aan de release toegevoegd waarin Hackett veel aan het woord is. Vooral interessant voor de fanatiekere fan. En dan zijn er nog 3 cd’s waarop het hele concert nogmaals te horen is. Daarbij was het misschien beter geweest een selectie te maken of de boel beter te verdelen, want nu zitten we met een derde cd waar enkel Firth Of Fifth en Los Endos op staan, eenzaam op een verder leeg schijfje.

Maar dat zijn natuurlijk slechts details. Want we kunnen het niet vaak genoeg zeggen: de 2dvd/3cd-set is een prachtig document voor iedere Genesis-liefhebber. Steve Hackett zit op Genesis Revisited: Live At Hammersmith niet zomaar een aantal oude tracks in de magnetron te gooien, maar demonstreert maar weer eens waarom hij misschien wel het meest bepalende element in het geluid van zijn voormalige band was.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More