Verloren helden

In memoriam: gitaarvirtuoos Allan Holdsworth (1946-2017)

Eddie Van Halen rekende hem tot zijn favoriete gitaristen en ook voor andere snarenmeesters als Joe Satriani, Vernon Reid (Living Colour) en Rush’s Alex Lifeson gold hij als een grote invloed: Allan Holdsworth. Afgelopen weekend overleed de fusion- en proggitarist op zeventigjarige leeftijd.

Holdsworth was een van de belangrijkste gitaristen binnen de jazz-fusion. In 1969 maakte hij zijn eerste grote stap in de muziekbusiness als lid van de band ‘Igginbottom en in de rest van zijn carrière maakte hij deel uit van een groot aantal andere, bekendere groepen. Zo voegde hij zich bij Soft Machine voor het album Bundles (1975), nam hij twee platen op met de band van de invloedrijke jazzdrummer Tony Williams (The New Tony Williams Lifetime) en speelde hij met Yes- en King Crimson-slagwerker Bill Bruford in de formatie Bruford.

Bij progfanaten is Holdsworths bekendste werk ongetwijfeld het eerste album van de ‘supergroep’ U.K., die aanvankelijk verder bestond uit diezelfde Bruford, toetsenist/violist Eddie Jobson (o.a. Roxy Music) en de onlangs ook al overleden zanger/bassist John Wetton. De plaat geldt als een absolute klassieker in het genre en het bijzondere gitaarspel van Holdsworth komt volop aan bod in stukken als In The Dead Of Night en Mental Medication.

Holdsworth maakte ook meerdere soloplaten, waarvan debuut Velvet Darkness (1976), i.o.u. (1982) en Metal Fatigue (1985) wel de bekendste zijn. Ook noemenswaardig is de ep Road Games uit 1983, die dankzij de support van bewonderaar Eddie Van Halen op het grote label Warner Bros. verscheen en waarop niemand minder dan Cream-bassist Jack Bruce zangpartijen voor zijn rekening nam.

Het nieuws van Holdsworth’s onverwachte overlijden werd gisteren bekendgemaakt door zijn dochter Louise. Uiteraard toonden meerdere collega-gitaristen hun respect voor de Britse virtuoos. Zo schrijft Steve Vai op Facebook: “Je was buitengewoon en namens iedereen van ons die zo diep geraakt werd door jouw genialiteit: we zijn je dankbaar.” Toto’s Steve Lukather schrijft op Twitter: “Allan Holdsworth, een legendarische gitarist van onze generatie. Hij was grensverleggend en de aardigste man ter wereld.”

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Top 10: De tien beste songs uit de carrière van Gregg Allman (1947-2017)

Het is een triest weekend voor fans van The Allman Brothers Band, want Gregg Allman is op 69-jarige leeftijd overleden in zijn huis in Georgia. De zanger, oprichter en toetsenist van de legendarische southern rockgroep (ook al had hij zelf niet veel met die term) was gezegend met een van de krachtigste stemmen in de rock. Je kunt ‘m bewonderen in negen van de tien songs in dit lijstje hieronder. En in de ene instrumental in deze top 10 kun je goed horen dat Allman ook een geweldige orgelspeler was.

10. Heart Of Stone

Een erg sterke cover van het allerlaatste album van The Allman Brothers Band: Hittin’ The Note (2003). Hoewel gitarist Derek Trucks het betreurt dat er daarna niet een nóg betere plaat verscheen, rekenen veel fans deze zwanenzang tot het beste werk sinds de vroege jaren zeventig. De gitaarsolo’s in deze Stones-cover zijn fantastisch en Gregg Allmans soulvolle stem past perfect bij het nummer. Misschien wel beter dan het origineel.

9. I’m No Angel

Een vrij verrassende hit in Amerika, deze single van The Gregg Allman Band. Het is niet zozeer opmerkelijk dat de zanger ook buiten The Allman Brothers Band een hit kon scoren, maar wel dat hij dat zo relatief laat in zijn carrière voor elkaar kreeg. I’m No Angel stamt namelijk uit 1987 en het nummer kreeg uiteraard ook een typisch ’80-videoclip. Overigens heeft ook Allmans ex-vrouw, niemand minder dan superster Cher, dit lied gezongen.

8. It’s Not My Cross To Bear

Aansluitend aan Don’t Want You No More, de eerste track van het debuutalbum van The Allman Brothers Band uit 1969, volgt deze indringende bluesknaller. Je zou zweren dat je naar een cover van een stokoude bluesstandard luistert, maar Gregg Allman is toch echt de auteur van dit door zijn rauwe stem en even rauw gitaarwerk (door Duane Allman en Dickey Betts) gedomineerde nummer.

7. Dreams

Nog een uitschieter van de eerste Allmans-lp. De track duurt op die plaat al zeven minuten, maar in de Fillmore East-uitvoering uit 1970 in onderstaand filmpje is Dreams uitgerekt tot bijna tien minuten. De solo’s van Dickey Betts en Duane Allman behoren zeker tot het mooiste gitaarspel dat The Allman Brothers Band ooit heeft opgenomen.

6. These Days

Een heel erg mooie versie van de Jackson Browne-klassieker. De schrijver nam het zelf op voor zijn tweede album For Everyman (waarbij hij Allman bedankte voor het arrangement) en in hetzelfde jaar, 1973, verscheen ook de volgens velen superieure uitvoering van Gregg op diens solodebuut Laid Back. Browne en Allman bleven goede vrienden en zongen het lied ook samen tijdens het All My Friends: Celebrating The Songs & Voice Of Gregg Allman-tributeconcert. Het duo speelde ook het volgende nummer in dit lijstje.

5. Melissa

Aangezien de dubbel-lp Eat A Peach (1972) verscheen na de dood van – en is opgedragen aan – broer Duane, is hij niet op alle nummers van dat album te horen. Een daarvan is de studiotrack Melissa. Echter, een vroege versie van het schitterende lied werd in de jaren zestig opgenomen door The 31st Of February, een vroege band met zowel Gregg als Duane Allman.

4. Soulshine

In deze lijst is Soulshine het enige nummer uit de latere periode van The Allman Brothers Band. Gitarist Warren Haynes schreef deze soulvolle rockballad voor het album Where It All Begins (1994) en zijn compositie groeide uit tot een absolute fanfavoriet van zowel The Allman Brothers Band als Haynes’ eigen project Gov’t Mule. Versies van die band staan op onder meer Live… With A Little Help From Our Friends (live, 1999) en The Deep End Vol. 1 (studio, 2001).

3. In Memory Of Elizabeth Reed

Dit door gitarist Dickey Betts gecomponeerde instrumentale stuk was al een hoogtepunt op de tweede Allmans-plaat Idlewild South (1970), maar de definitieve versie staat toch op At Fillmore East (1971), een van de allerbeste liveplaten ooit gemaakt. Het Santana-achtige In Memory Of Elizabeth Reed duurt daarop dertien minuten. Als dat nog niet genoeg was, deed The Allman Brothers Band ook live-uitvoeringen van liefst een half uur! Geen zang van Gregg in dit nummer dus, maar wel een mooi voorbeeld van zijn grote talent als organist.

2. Midnight Rider

Een van de beroemdste songs uit het Allmans-repertoire. De klassieker Midnight Rider, verschenen op het tweede album van de band (Idlewild South, 1970), is dan ook erg vaak gecoverd. Onder anderen door Gregg Allman zelf, die in 1973 een Amerikaanse hit scoorde met een soloversie. Verder namen onder anderen Joe Cocker, Willie Nelson, Stephen Stills en Patti Smith Midnight Rider-covers op.

1. Whipping Post

Als er een track boven de rest uitspringt op het debuut van The Allman Brothers Band, dan is het Whipping Post wel. Ook deze genadeloze rocksong kwam live nog beter tot zijn recht. Zo kun je op At Fillmore East (1971) genieten van een Whipping Post van bijna drieëntwintig minuten! Bij de Allmans is dat geen straf. Het nummer werd zelfs zo populair dat een fan tijdens een concert van Frank Zappa vroeg om Whipping Post te spelen. Uiteindelijk nam Zappa inderdaad een – geweldige! – versie op, als onderdeel van het album Them Or Us (1984).

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More