Archive

Of Mice & Men maakt sterke comeback op “Defy”

Of Mice & Men maakt sterke comeback op “Defy”

Veel mensen hadden Of Mice & Men ten dode opgeschreven toen frontman Austin Carlile definitief de brui eraan gaf vanwege zijn gezondheid. De band ging door en schoof bassist Aaron Pauley naar voren als frontman. In die nieuwe formatie liet de band op Jera On Air in 2017 een veelbelovende indruk achter. “Defy” is de eerste plaat sinds het vertrek van Carlile. Kan de band ditmaal wel een goede indruk achterlaten na het teleurstellende “Cold World“? 

Als vierde nummer op de plaat tref je “Sunflower” aan. Het kan niet anders dan dat je meteen gegrepen wordt door deze krachtige track. Alleen al het couplet is meesterlijk en loopt mooi over in een ijzersterk refrein. Pauley’s lange, hoge uithalen worden ondersteund door snelle, krachtige slagen op de gitaar. Het krijgt hierdoor een powerballad-vibe. Ook weet Pauley op briljante wijze zijn hoge cleans af te wisselen met diepe grunts. Precies dit gevoel krijg je ook bij “Vertigo“, dat ook gerekend kan worden tot één van de beste tracks van het album. Dit is zoals we Of Mice & Men graag willen zien!

Als je “Money” wel heel herkenbaar vindt klinken, dan kan dat kloppen. Het is namelijk een Pink Floyd-cover. Zulke grootheden coveren is altijd riskant, maar de cover pakt goed uit. Dat de band ook prima zijn eigen snelle nummers kan schrijven blijkt bij “Warzone“. Het is op het eerste gezicht een nummer waar je in de pit wel raad mee weet: wat een furie! En dan breekt de bridge aan, die bestaat uit engelachtige zanglijnen. Verrassend! De voorlaatste track is “Forever YDG’n“, wat natuurlijk een knipoog is naar het Carlile-tijdperk. Hier hoef je niet teveel woorden aan vuil te maken: klassieker.

De band sluit af met “If We Were Ghosts“, een ode aan Chester Bennington, de zanger van Linkin Park die zich vorig jaar van het leven beroofde. Deze ode raakt alle gevoelige snaren. De track is enorm emotioneel geladen en dit komt op de best mogelijke manier tot uiting. Een betere afsluiter had Of Mice & Men niet kunnen kiezen voor zijn album. Na drie kwartier kun je maar één ding concluderen: Of Mice & Men heeft bewezen ook zonder zijn iconische ex-frontman een sterke plaat neer te kunnen zetten. Sterker nog, “Defy” is een stuk beter dan “Cold World“. De band doet eer aan zijn authentieke sound en benut de kwaliteiten van zijn nieuwe frontman. Wat een comeback!

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 19 januari 2018
Label: Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Ed Sheeran geeft peepshow voor $2,- in rosse buurt

Ed Sheeran is een van de meest populairste artiesten op dit moment, maar hij krijgt nauwelijks publiek die voor twee dollar een optreden wil meemaken.

De twee Australische radiopresentatoren Hamish & Andy hadden een experiment verzonnen waar voorbijgangers in een rosse buurt de kans kregen om een 30 seconden durende liveoptreden van de roodharige wereldster te bezoeken voor slechts twee dollar. Verscholen achter een gordijn van een peepshow zat Ed maar liefst twee uur te wachten voor dat de eerste betalende gasten de gok waagden.

De reactie van het koppel is om van te genieten, natuurlijk ging het nieuws als een lopend vuurtje door de straten en was de interesse snel gewekt voor de peepshow.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Waterparks presteert op “Entertainment”

Waterparks presteert op “Entertainment”

Het nummer “11:11” begint de plaat met vreemde, elektronische geluiden. Dat het om poppunk gaat wordt al snel duidelijk wanneer elektrische gitaren en de krachtige vocalen van frontman Awsten Knight invallen. Een explosief refrein, met lichte elektronische invloeden, zet direct de toon voor het album. De single “Blonde” is eveneens een energiek nummer, waarin Knight in de bridge laat zien ook rauwe vocalen aan te kunnen. “Peach (Lobotomy)” kent één van de meest catchy refreinen op het album en een slimme afwisseling tussen rustig en upbeat. Ergens doet de track denken aan het oude materiaal van bands als All Time Low en Boys Like Girls. Een ontzettend sterke aftrap van “Entertainment“.

De plaat is niet perfect of hoogstaand qua instrumentatie of productie, maar dat is ook niet nodig. Waar Waterparks namelijk echt in uitblinkt, is het laten horen dat ze lol hadden op deze plaat. Zo hoor je Knight in de lach schieten op “We Need To Talk” en laat de band een grote variatie aan geluid horen. Zo is “Lucky People” een enigszins zoetsappige, akoestische track die zonder twijfel binnen mum van tijd woord voor woord meegezongen gaat worden door menig poppunkfan. Tegelijkertijd staan er passief-agressieve, ruige nummers als “TANTRUM” op de plaat, waarin de band zijn boosheid uit over hoe het is om beroemd te zijn. De vocalen liggen in de bridge bijna tegen screams aan, en het is subliem. De verschillende stijlen op deze plaat verwarren niet: op de een of andere manier valt het allemaal op zijn plaats.

Het gebruik van electronica is door het gehele album ontzettend slim, en misschien is het daarom zo dat “Crybaby” enigszins teleurstelt. Het nummer is ontzettend herhaaldelijk en de track mist een hoogtepunt. Als een intermezzo was dit leuk geweest, maar dan had het korter moeten zijn. De afsluiter “Sleep Alone” maakt dit weer goed: slimme gitaarriffjes, een groots refrein en geweldig samenspel maakt dit nummer een pure banger.

Entertainment” maakt zijn naam waar: de plaat vermaakt van begin tot eind. Waterparks zit duidelijk bomvol met energie en passie en dat is te horen. Dit heeft namelijk geresulteerd in een ontzettend goede plaat. Aanradertje!

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 26 januari 2018
Platenlabel: Equal Vision Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Chris Stapleton grote winnaar CMA Awards 2015

Afgelopen week was het Country Music’s Biggest Night, de Country Music Association Awards werden uitgereikt. De presentatie van deze spectaculaire avond was voor de 8e keer in handen van Brad Paisley en Carrie Underwood. Zoals gewoonlijk begon de avond met de monoloog van de gastheer en gastvrouw waar ze het afgelopen jaar met een komische blik bekeken. Brad Paisley introduceerde een nieuw woord, ‘SamHunting’, oftewel het praten in een liedje dat naadloos over gaat in zingen zoals Sam Hunt dat doet in ‘Take Your Time’. Ook werden de scheidingen van onder andere Ben Affleck en Jennifer Garner, Blake Shelton en Miranda Lambert en natuurlijk die van Miss Piggy en Kermit belicht.

CMA logo

Chris StapletonGrote winnaar van de avond was Chris Stapleton die alle drie zijn nominaties verzilverde. Luke Bryan werd net als vorig jaar gekroond tot Entertainer Of The Year en Miranda Lambert ontving voor de 6e keer de award voor Female Vocalist Of The Year.

 

Het beste optreden van de avond werd verzorgd door Chris Stapleton die samen met Justin Timberlake zijn hit ‘Tennessee Whiskey’ vertolkte en daarna Justin’s ‘Drink You Away’.

De winnaars van de CMA Awards 2015 zijn:

Entertainer Of The YearLuke Bryan

Female Vocalist of the yearMiranda Lambert

Male Vocalist Of The YearChris Stapleton

Vocal group Of The YearLittle Big Town

Vocal Duo Of The YearFlorida Georgia Line

New Artist Of The YearChris Stapleton

Album Of The YearChris Stapleton – Traveller

Single Of The YearLittle Big Town – Girl Crush

Song Of The YearGirl Crush geschreven door Liz Rose, Lori McKenna, Hillary Lindsey

Musical Event Of The YearKeith Urban en Eric Church – Raise ‘Em Up

Music Video Of The YearMaddie & Tae – Girl In A Country Song

Musician Of The YearMac McAnally – Guitar

Photo: Instagram Chris Stapleton

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Cane Hill blinkt niet uit maar vermaakt wel op “Too Far Gone”

Cane Hill blinkt niet uit maar vermaakt wel op “Too Far Gone”

Cane Hill heeft een verrassend divers geluid. Waar “Erased” doet denken aan A Perfect Circle, horen we in “Why” een elektronisch intro. Opzich is “Why” een prima track, maar de zang van Witt begint richting het eind van het nummer wat zeurderig te klinken. Dit wordt rechtgezet door het brute “It Follows“. Hier laten de Amerikanen zich van hun ruigste kant zien en de vocalen zijn heerlijk rauw. Deze trend wordt voortgezet in “Scumbag“, een kort maar krachtig nummer.

Het lijkt alsof Cane Hill halverwege het album besloten heeft om het tempo op te krikken, want tot aan de afsluiter “The End.” blijven ze knallen. Op het tweede deel van “Too Far Gone” horen we de band op zijn best. Afsluiter “The End.” is de enige uitzondering op die regel. In het laatste nummer van de plaat neemt de groep opeens gas terug. Helaas wordt het album dus niet afgesloten met een knaller, jammer.

Cane Hill zet hier een prima plaat neer. Zonder echte uitschieters is “Too Far Gone” vermakelijk om naar te luisteren. De Amerikanen zijn op hun best wanneer ze hun ruigere kant op zoeken. Deze jonge band is nog volop werkende aan zijn eigen geluid en zeker een naam om in de gaten te houden. Voor fans van bands als Avenged Sevenfold en A Perfect Circle is deze plaat een aanrader.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 19 januari 2018
Label: Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Elvis Costello brengt memoires uit

Elvis Costello boekElvis Costello, geboren als Declan Patrick MacManus, groeide op in Londen en Liverpool als kleinzoon van een trompettist op de White Star Line en zoon van een jazzmuzikant die succesvol werd als zanger van een radio dansorkest. Costello zette de familietraditie voort en veroverde de wereld van de popmuziek vóór zijn vierentwintigste. Op 1 december verschijnt zijn memoire ‘Trouweloze muziek & verdwijnende inkt’.

In dit boek geeft Elvis Costello zijn unieke visie op zijn onwaarschijnlijke en soms komische tocht naar internationaal succes. Met uitstapjes langs de tot nu toe onbesproken emotionele fundamenten van zijn bekendste liedjes en de hits van morgen. Het boek staat vol verhalen en observaties over zijn beroemde coauteurs en andere samenzweerders. Ook gaat hij de minder mooie kant van het beroemd zijn niet uit de weg.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Dropkick Murphys leert AFAS Live feesten

Dropkick Murphys leert AFAS Live feesten

AFAS Live gaat op zaterdag 10 februari terug naar zijn bijnaam toen de zaal nog Heineken Music Hall heette: de Amsterdamse bierbak. Want als je bij de show van Dropkick Murphys, Flogging Molly en Glen Matlock bent geweest en je even goed aan jezelf ruikt, neemt de penetrante biergeur waarschijnlijk de overhand. Wat natuurlijk gelijkstaat aan een heerlijk goed feestje met deze bands.

We trappen de avond af met Glen Matlock. Zoals vaak het geval is met shows waar het publiek 30+ is, is het hier ook vrij rustig. De zanger, die meerdere malen zegt dat hij lid van Sex Pistols is, heeft erg veel moeite om de gezichten zijn kant op te krijgen. Het aanwezige publiek is druk met elkaar aan het praten. Bij de voorste rijen zie je een paar telefoons de gezichten oplichten en als er gevraagd wordt om mee te doen is de respons maar schaars. Maar dat kunnen we niemand kwalijk nemen. Glen Matlock maakt hele fijne muziek, dat zeker. Echter is het meer muziek die je de hele nacht kunt luisteren in een boomhut, bij een kampvuur, kijkend naar de sterren. Dat is heel wat anders dan wat Dropkick Murphys zometeen zal gaan brengen. Het is leuke muziek en het wordt ook goed gespeeld, maar de plank wordt hier helaas misgeslagen.

Na een te rustige opener mag Flogging Molly laten zien hoe de voetjes van de vloer moet. Na een kort praatje bij de opkomst van de band is het meteen duidelijk: AFAS Live gaat feesten! Direct komt een euforisch gevoel in je naar boven en dit blijft het hele optreden aanhouden. Het nummer “Selfish Man” wordt goed ontvangen zodra frontman Dave King zegt dat dit nummer aan hem opgedragen wordt. Veel gelach en de fans gaan weer door met zingen, dansen en pitten waar ze gebleven waren. Maar niet alleen de fans kunnen niet stilstaan. De volledige band loopt en danst rond: oké, drummer Mike Alonso blijft zitten. Het hele podium is één met het publiek. De backdrop die op het podium hangt, verwoordt deze set heel goed: in letters van ruim een meter per stuk staat LIFE IS GOOD achter de dame en heren. Onder luid applaus van het feestende publiek beneden en de genietende fans op het balkon verlaat de band het podium. Dit had een co-headliner moeten zijn!

Pak je groene outfit en je pullen bier er maar bij, want het is de beurt aan Dropkick Murphys. Als je nog de zaal in moet lopen, weet je bij welke band je bent. De vloer plakt zo erg alsof er een compleet Oktoberfest aan vooraf is gegaan. Kortom: een supergoed begin! “Buried Alive” en “Blood” zorgen voor een verbroederend gevoel. Je wilt eigenlijk met alle 6.000 aanwezigen inhaken en op de tafel staan, bier drinken, ongepaste dingen roepen en vooral schandalig slecht zingen. Na het wat ingetogen “Blood” gaan alle remmen los en alle biervaten open met “Time To Go”. Deze snelle track schudt iedereen wakker. Van voor tot achter, van beneden tot het balkon. Vanaf hier gaat het hard door, want het enorm goed ontvangen “First Class Loser”, “Johnny, I Hardly Knew Ya” en “Rose Tattoo” smeren de keeltjes!

Niet alleen is dit een avond om te feesten. Als je even focust op de band, hoor je hier een groep die het verdient om op te treden in een uitverkochte, Amsterdamse bierbak. Alles klinkt retestrak, het geluid is vol, de band entertaint alsof hij vanaf de wieg al op het podium is gezet.

Je kunt deze muziek vreselijk vinden en liever naar rap en hiphop gaan, of alleen genieten van tergende deathcore, of je laat liever een traantje bij een singersongwriter, maar niemand kan een hekel hebben aan deze show. Je gaat hier hoe dan ook helemaal, ongekend, ongelofelijk en onmenselijk hard uit je plaat. Let’s go Murphys!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Lianne La Havas in februari en maart naar Nederland

De Britse zangeres Lianne La Havas treedt deze maand maar liefst vier keer op in Nederland, maar kondigt daarnaast nog eens twee concerten aan voor volgend jaar. Op 29 februari (schrikkeldag) staat ze in het Concertgebouw in Amsterdam, en op 19 maart zal ze optreden in 013 in Tilburg. Met haar debuutalbum ‘Is Your Love Big Enough?’ maakte Lianne La Havas veel indruk en zette ze zichzelf vrijwel gelijk op de kaart. Het album bevatte voornamelijk een reeks mooie maar sobere nummers waarin La Havas haar liefdesverdriet heeft kunnen verwerken.

Lianne La Havas bracht afgelopen zomer haar tweede album ‘Blood‘ uit. ‘Blood‘ kwam vanuit het niets op de eerste plaats binnen in de Nederlandse Album Top 100. Ze trad afgelopen zomer ook op tijdens het North Sea Jazz Festival en Lowlands. Deze maand staat ze in De Oosterpoort in Groningen, op 26 november in Paard Van Troje in Den Haag, 27 november in TivoliVredenburg in Utrecht en op 30 november in Paradiso Amsterdam.

Liefdesverdriet is doorgaans een enorm dankbare bron voor songwriters, maar Lianne La Havas laat met haar tweede album horen dat ze het thema achter zich heeft gelaten en juist verder is gegaan. Het levert een toegankelijk, fris en prettig veelzijdig tweede album op waarmee haar een herhaling van het vorige succes is gegund.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

The Evolutionist bewijst een band te zijn om in de gaten te houden op “Locked In Time”

The Evolutionist bewijst een band te zijn om in de gaten te houden op “Locked In Time”

The Evolutionist ging voorheen door het leven als Evolve, maar heeft begin 2018 zijn naam veranderd. Er is een gebrek aan harde Nederlandse bands en daar brengt deze groep uit Alkmaar verandering in. In januari 2017 kwam er nog een plaat genaamd “Tree of Life” uit en nu is de band terug met een EP. “Locked In Time” is het eerste schijfje waar drummer Dylan Thoma op te horen is.

Locked In Time” opent met “Eye of the Hurricane“. Dit is een heerlijke metalcoretrack die doet denken aan Breakdown of Sanity. Dat is meteen veelbelovend, want een nieuwe Breakdown of Sanity kunnen we wel gebruiken sinds die band op 29 december 2017 zijn laatste show ooit speelde. Na een orkestraal intro is het meteen knallen geblazen. De harmonieuze gitaar in de achtergrond geeft deze track de body die het nodig heeft.

In “Gallows Bird” horen we dat de bandleden goed om kunnen gaan met hun instrumenten. Snelle gitaarloopjes zorgen er in combinatie met de andere instrumenten voor dat alles erg dynamisch klinkt. Er is duidelijk te merken dat de groep fan is van Erra. Zo hebben clean vocals ook een groot aandeel aan deze track. De plaat sluit af met “The Empty Creation“. Een dramatische track die vergeleken kan worden met het eerder benoemde “Judgement Day“. Wederom is de melodie in de achtergrond geweldig en een nummer zoals dit is de perfecte manier om de plaat af te sluiten.

The Evolutionist is een band om in de gaten te houden. “Lost In Time” voegt misschien niet per se iets nieuws toe aan de scene, maar is desalniettemin fijn luistermateriaal. De plaat klinkt zeer indrukwekkend, zeker als je bedenkt dat de EP op eigen houtje is uitgebracht. Het is tijd voor deze band om een compleet album uit te brengen met meer dan zes nummers, zoals op deze EP en het eerder uitgebrachte “Tree Of Life“. De groep is een aanrader voor fans van Breakdown of SanityErra en Northlane.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 13 februari 2018
Label: Eigen beheer

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Rondé als voorprogramma van Hozier in Carré

Rondé zal het voorprogramma verzorgen van het uitverkochte concert van Hozier in Carré in Amsterdam, zo maakte de singer-songwriter zojuist bekend op zijn Facebookpagina. Rondé brak eind vorig jaar door met de hit ‘Run’ en won dit voorjaar de 3FM Serious Talent Award. Daarna scoorden ze een tweede Megahit met ‘We Are One’.

Van Hozier verscheen afgelopen vrijdag een Special Edition van zijn succesvolle debuutalbum, dat naast het originele album een viertal bonustracks en negen live nummers bevat. Op het album staan naast zijn eerste hit ‘Take Me To Churc h’, die wereldwijd diepe indruk maakte en hem vele prijzen opleverde, ook hits als ‘From Eden’ en ‘Someone New’, evenals de nieuwe single ‘Jackie and Wilson’.

Het concert in Carré vindt plaats op vrijdag 27 november aanstaande. Daarnaast treedt Hozier op dinsdag 26 januari op in de HMH in Amsterdam. Rondé treedt in januari op tijdens Noorderslag in Groningen.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More