Archive

Jeff Lynne’s ELO in Ziggo Dome

Op zondag 1 mei 2016 geeft Jeff Lynne’s ELO een concert in de Ziggo Dome in Amsterdam. Vrijdag verschijnt het nieuwe album ‘Alone In The Universe’, de eerst nieuwe muziek van ELO in 15 jaar. Net als bij de vorige ELO hit-albums, fungeert Jeff Lynne – de drijvende kracht achter de groep – als producer, songwriter, arrangeur, leadzanger en gitarist. ‘Alone In The Universe’ werd in de Engelse pers zeer goed ontvangen. Mojo Magazine geeft het album 4 sterren. Classic Rock geeft het album een 9 uit 10 en noemt het album het wachten waard. Volgens de Q 4-sterren recensie is het bijna perfect en Uncut noemt hem een doorgewinterde meester in haar enthousiaste 8 uit 10 beoordeling.

Dankzij haar eigen, onderscheidende stijl waarin rock, pop en klassiek naadloos en op vernieuwende wijze samenkomen, scoorde ELO veel hits zoals ‘Can’t Get It Out Of My Head’, ‘Don’t Bring Me Down’, ‘Livin’ Thing’ en ‘Mr. Blue Sky’. Daardoor behoren Lynne’s overweldigende producties, met meer dan 50 miljoen verkochte albums wereldwijd, tot de meest herkenbare muziek van de afgelopen 40 jaar.

Jeff Lynne wordt alom beschouwd als een van de belangrijkste producers in de muziekgeschiedenis. Ook was hij een van de mede-oprichters en bandlid van The Travelling Wilburys; met Bob Dylan, Roy Orbison, George Harrison en Tom Petty. En werkte hij samen met en produceerde een aantal van de grootste namen in de muziek waaronder The Beatles, Paul McCartney, Ringo Starr, Joe Walsh, en recent, Bryan Adams.

In september vorig jaar maakte Jeff Lynne’s ELO een live-comeback met een show in het Londense Hyde Park voor 50.000 mensen. Daarmee gaf de band haar eerste concert in dertig jaar.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Fall Out Boy verliest het overzicht op “M A N I A”

Fall Out Boy verliest het overzicht op “M A N I A”

Uitverkochte arena’s, hordes aan fans en een heleboel hitjes op zijn naam: Fall Out Boy is een fenomeen in de poppunkscene. Het laatste album dat de band uitbracht, “American Beauty/American Psycho”, zag ongeveer zo’n drie jaar geleden het levenslicht. Daarbovenop werd de releasedatum van het nieuwe album “M A N I A” met enkele maanden uitgesteld. Is deze plaat het wachten waard geweest?

“M A N I A” kent een aantal prima tracks. Vervormde gitaarakkoorden op “Stay Frosty Royal Milk Tea” leiden de track in, waarna de vertrouwde, soulvolle stem van frontman Patrick Stump invalt. Het refrein had ontzettend explosief kunnen zijn, maar blijft net onder de oppervlakte hangen. Wat dat betreft is “The Last of the Royal Real Ones” nog sterker. De harmonieën, in combinatie met een catchy melodie en fijn klinkende piano in de achtergrond, zorgen ervoor dat deze track een van de beste is van de plaat.

Helaas komt het album al gauw terecht in een neerwaartse spiraal. “Wilson (Expensive Mistakes)” kent een upbeat refrein en is enigszins groovy, wat ergens wel tof klinkt, maar het verwart ook. Vooral de teksten zijn echter waar je als luisteraar plaatsvervangende schaamte voelt: “I’ll stop wearing black when they make a darker colour” klinkt als een citaat dat menig scenekid uit 2007 op zijn MySpace-profiel zou plaatsen. Op “Church” wordt er gebruikgemaakt van een kerkkoor op de achtergrond, wat op zich creatief is. Echter komt het nogal uit het niets en valt het nogal uit zijn plaats bij de rest van het album.

Dit betekent gelukkig niet dat er geen sterke nummers te vinden zijn. Een voorbeeld is “Heaven’s Gate“, een ballad waarin de vocalen van Stump perfect uitkomen. Het explosieve refrein is ontzettend meezingbaar en het samenspel klinkt prachtig. Ook “Champion” klinkt goed: het is een motiverende poppunk anthem dat de oldschool Fall Out Boy-fan tevreden stelt.

De creativiteit, durf en diversiteit is er op de tracks dus zeker, maar het is twijfelachtig of dit goed heeft uitgepakt in het geheel. De feature van Burna Boy op “Sunshine Riptide” had bijvoorbeeld leuk kunnen zijn, maar komt niet goed tot zijn recht omdat er teveel gebeurt op het album en in het nummer zelf. Dit probleem wordt goed samengevat in “Young and Menace” op het begin van de plaat: stemvervorming, experimentele elektronische geluiden en een sample van Britney Spears‘s “Oops!…I Did It Again” zorgen voor een chaotisch totaalplaatje. Er wordt té veel gedaan. Gelukkig weet Fall Out Boy het album met “Bishops Knife Trick” redelijk goed te eindigen. Het nummer is relatief rustig, maar kent een explosief refrein en bouwt op tot een tevredenstellend einde.

Fall Out Boy heeft op “M A N I A” aangedurfd met verschillende geluiden te spelen en is allesbehalve in de herhaling gevallen. Helaas is hij hiermee ook het overzicht kwijtgeraakt en is de samenhang op dit album compleet verloren gegaan. Er staan een aantal leuke nummers op, maar meer dan dat brengt deze schijf helaas niet.

Beoordeling: 5/10
Releasedatum: 18 januari 2018
Platenlabel: Fueled By Ramen

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Years & Years naar Heineken Music Hall Amsterdam

De zegetocht van Years & Years in Nederland lijkt niet te stoppen. Na eerdere uitverkochte shows in oa Paradiso en een overtuigend optreden in volle Heineken tent op Lowlands staat de band volgende week -18 november- in een tevens uitverkocht Klokgebouw in Eindhoven. Nu kondigt de band reeds aan in maart volgend jaar terug te komen naar de Heineken Music Hall in Amsterdam.

In januari  2015 krijgt Years & Years van de BBC de titel ‘Sound Of 2015’ toebedeeld. Het Londense drietal heeft vervolgens maar weinig tijd nodig deze belofte in te lossen. Hun single “King” wordt al snel een wereldwijde hit; het nummer komt op 1 binnen in de UK  en weet over de hele wereld charts te domineren.  In Nederland is King één van de grootste radiohits van het jaar tot nu toe. Maar liefst 10 weken stond het op nummer 1 in de Nederlandse airplay chart. En dit zonder dat de band een album uit had.

In juli van dit jaar kwam dat debuutalbum er, Communion, en staat vol met toegankelijke electropop, gekenmerkt door de fijne melodieen van zanger Olly Alexander. Of, zoals de band het zelf omchrijft:” music you can dance and cry to”. Naast King sieren ook populaire singles als ‘Desire’ en ‘Shine’ het album.

Op dinsdag 1 maart 2016 komt Years & Years voor een concert naar de Heineken Music Hall in Amsterdam. De voorverkoop voor dit concert start vrijdag 13 november om 10:00 uur.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Vintage Trouble trakteert Effenaar op een energieke live beleving

Vintage Trouble trakteert Effenaar op een energieke live beleving

De bluesrockband Vintage Trouble tourt momenteel door Europa. Nederland wordt tijdens deze tour twee keer aangedaan. Op dinsdagavond 23 januari is als eerste de Eindhovense Effenaar aan de beurt. De Nederlandse band The Howlin’ heeft de eer om de avond te openen.

Om kwart over acht gaat The Howlin’ van start in een al goed gevulde Effenaar. Wat direct opvalt is de manier waarop frontman Joël Gaerthe over het podium beweegt: een wat houterig loopje, maar met charme. Zijn rauwe stem klinkt heerlijk over het geluid dat de rest van de band de zaal in blaast. Er wordt strak gespeeld en de single “Demon Child” laat hier en daar wat hoofdjes knikken. De zeskoppige band weet het publiek niet echt in te pakken, maar heeft desondanks een prima set neergezet.

Het moment waarop iedereen heeft gewacht is aangebroken: Vintage Trouble betreedt het podium. Deze mannen laten er geen gras over groeien. Tijdens het eerste nummer “Strike Your Light“, laten de muzikanten meteen merken wat ze in huis hebben. Frontman Ty Taylor staat binnen enkele minuten al op de barricade en eindigt de track met een handstand op het drumplateau. Dacht je rustig een show bij te wonen? Dan heb je het toch echt mis. Iedereen in de Effenaar is vanaf de eerste noot onderdeel van dit optreden. Dat bewijzen alleen al de vele meezingriedeltjes die door de zanger de zaal in worden geslingerd. Maar niet alleen hij vraagt wat van het publiek. Bassist Rick Barrio Dill en gitarist Nalle Colt vragen gedurende de hele show om de handen in te lucht te doen en mee te klappen.

Na een paar nummers neemt Vintage Trouble even wat gas terug met onder andere de gevoeligere track “Another Man’s Words” en “Love Song To the World“. Halverwege de set is het tijd voor een intermezzo waarbij Taylor het podium tijdelijk verlaat. De muzikanten nemen stuk voor stuk hun moment en laten zien wat ze in huis hebben. Alsof je nog niet overtuigd was van het eerste gedeelte van de show. Het is superstrak en je merkt aan alles dat drummer Richard Danielson, gitarist Nalle Colt, bassist Rick Barrio Dill en tourtoetsenist Brian London goed op elkaar ingespeeld zijn.

Zowel de mannen van Vintage Trouble als het publiek verlaten de zaal voldaan. Effenaar werd vanavond getrakteerd op een energieke liveshow waarover de meeste aanwezigen nog lang zullen napraten. Het is te hopen dat Vintage Trouble nog vaak naar Nederland komt, want dit is zo een band die je zelf één keer live gezien moet hebben. Of tien keer.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

TCBYML sluit overeenkomst met het Australische The A&R Department

De Amsterdamse muziekmaatschappij This Could Be Your Music Label (TCBYML) heeft een label-overeenkomst gesloten met het uit Australië afkomstige The A&R Department. Alle releases van dit toonaangevende label worden vanaf heden in de Benelux vertegenwoordigd door TCBYML. De kersverse samenwerking gaat van start met de promotie van de bands Harts, Cigars Of The Pharaoh, Rissy, Elia Fell en G.T.O.

Behalve het tekenen van veelbelovende artiesten biedt The A&R Department ook intensieve begeleiding, een in-house studio en de Music Makers Club. Hier krijgen de acts de mogelijkheid zich ‘live’ in de kijker van het publiek en de muziekindustrie te spelen.

Dat The A&R Department kiest voor een samenwerking met TCBYML is niet verwonderlijk. Net als hen heeft het Amsterdamse muzieklabel een neus voor talent, is het de troepen vaak vooruit, biedt het een platform voor belangrijke doorgroeimogelijkheden en verleent het distributie- en promotieondersteuning.

TCBYML timmert onder leiding van oprichter en Managing Director Eelco Boonacker nu ruim een jaar hard en effectief aan de weg. De voormalig radio promotor bij o.a. Universal Music, EMI en Roadrunner/CNR Entertainment heeft met zijn label al meerdere successen behaald. TCBYML is het ‘huis’ van onder meer Satellite Stories, As Elephants Are, The Babysitters Circus, Caravan Palace, K.One, Bryce Vine en het Nederlandse Eckhardt And The House.

Eelco Boonacker: “De muziek en de filosofie van The A&R Departement sluiten naadloos aan bij die van TCBYML. Ik ben erg blij dat wij partner van The A&R Department in de Benelux zijn geworden. Soms weet je gewoon dat het goed is.”

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Na lange afwezigheid is Black Veil Brides in bloedvorm in 013

Na lange afwezigheid is Black Veil Brides in bloedvorm in 013

Voor veel fans was het haasten om na school of werk op tijd bij 013 te zijn voor Black Veil Brides, Asking Alexandria en To the Rats and Wolves. Op dinsdag 30 januari 2018 stonden twee bands van formaat in Tilburg die een hoop goed te maken hadden.

Waarom heeft Asking Alexandria een hoop goed te maken? Frontman Danny Worsnop besloot zijn bandleden in de steek te laten om na een lange tijd weer rustig terug te keren. Opvallend is dan ook dat geen enkel nummer van het vorige album met de andere vocalist gespeeld wordt. De band vuurt zijn set af met “Into the Fire” van het nieuwste plaatje: “Asking Alexandria”. Het lijkt alleen niet te willen lukken. Dit komt heel sterk naar buiten bij de oudere nummers zoals “The Final Episode (Let’s Change the Channel)” en “Not the American Average”. Worsnop zingt veel niet omdat hij simpelweg te snel buiten adem is. Zelf zegt de vocalist last van zijn stem te hebben.

Desondanks worden deze nostalgische songs erg goed ontvangen. Wat dan ook een merkwaardige keuze is, is om “Vultures” en “Someone, Somewhere” direct daarna akoestisch te spelen wat alle energie uit de set weghaalt. Bij de fragiele tracks komt wél de kracht van Worsnop zijn vocals terug. Rustige muziek kan hij volhouden en zijn ruwe stem klinkt erg fijn.

Tijdens de encore begint Worsnop steeds meer melodieën te zingen die niet in de nummers horen. Een kleine tip: doe dit niet. Zeker niet bij meezingers als “Moving On”. “I’ll try to get through this one without fucking up.”, zegt Worsnop voordat het laatste nummer ingezet wordt. Heeft Asking Alexandria het met dit optreden helemaal goedgemaakt? Helaas niet, maar het is wél een goed begin.

Waarom heeft Black Veil Brides wat goed te maken? Vraag dat iedere willekeurige Black Veil Brides-fan maar: meerdere malen achter elkaar Nederlandse shows kort dag annuleren.

Het begint slecht: veertien minuten te laat dimmen de lichten pas. Vanaf de eerste seconden lijkt alles al weer vergeten te zijn door de fans. Zelfs als frontman Andy Biersack diep inademt wordt een groot gedeelte van de fans al gillend gek. Maar het mag ook wel. Black Veil Brides is in bloedvorm! Vanaf het eerste moment klopt het. Het geluid staat perfect afgesteld, Biersack is onwijs goed bij stem, de solo’s zijn strak en alle bandleden zijn druk met entertainen. Dit is echt een heel goed begin van de gig.

De power die de band neerzet tijdens de eerste paar songs, zoals “Faithless”, “Coffin” en “Rebel Love Song”, zwakt af zodra “When They Call My Name” met een viool gestart wordt. Het is dan ook een tam begin. Maar zodra de kracht weer in het nummer geblazen wordt, vliegen een hoop handen in 013 weer de lucht in! Het publiek smult er van, want alles wordt zonder aarzelen opgevolgd. Doet een bandlid de handen in de lucht, dan volgen de fans in een oogwenk.

Net zoals bij Asking Alexandria lijken ook hier de oudere nummers het best ontvangen te worden. Denk aan: “The Legacy”, dat trouwens gestart wordt met een heerlijk krijsende scream, “Wretched and Divine” en “Knives and Pens”. De krachtige visuals die achter de vijf heren getoond worden zijn erg cliché, maar het werkt zó lekker. Tijdens een scherpe solo wordt op de achtergrond vuur getoond, op een ander moment zie je allemaal paspoppen. Soms slaat het nergens op, maar het werkt. Dus dat is helemaal prima!

De encore begint met het grapje dat jaren geleden in Melkweg ontstond bij Black Veil Brides. Het publiek zong “waar is dat feestje?”, maar de band verstond “we are a spaceship, you are a spaceship”. Een A4’tje met de tekst “we are a spaceship” wordt door de band omhoog gehouden en de laatste drie songs van de avond worden gestart. De encore begint met “Perfect Weapon” en wordt vlekkeloos gespeeld. De hit “In the End” wordt natuurlijk tot het eind bewaard, wat een goede keus blijkt te zijn. Het publiek lijkt een hoogtepunt te bereiken: daar ga je voor als band. Black Veil Brides heeft het meer dan goedgemaakt en de BVBArmy lijkt weer tevreden.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Prince op 5 december voor 2 concerten naar Carré

Prince komt op 5 december met een soloprogramma naar Koninklijk Theater Carré in Amsterdam, dat is zojuist bevestigd aan Maxazine. De geruchtenmachine kwam de afgelopen dagen flink op stoom met berichten op social media en al snel werd duidelijk dat “His Royal Badness” een kleine persconferentie had gehouden op zijn landgoed in Minneapolis, waar hij zijn plannen bekend maakte. Organisator MOJO ontkent de komst van Prince vooralsnog.

prince

Prince zal met een soloprogramma een kleine Europese tour gaan geven die zal starten op 21 november in Wenen en zal onder meer België, Spanje, Denemarken en dus ook Nederland aandoen.

Hoewel het allemaal erg bijzonder lijkt dat Prince met slechts een piano een show geeft, is het voor weinig fans een echte verrassing te noemen. Bij elke wereldtour was er tijdens een show altijd een moment dat hij, zichzelf begeleidend achter de piano, een korte akoestische set speelde. Ook afgelopen show in de Ziggo Dome speelde hij ‘The Beautiful Ones’, ‘How Come U Don’t Call Me Anymore’, ‘Diamonds And Pearls’, ‘Condition Of The Heart’, en een stukje van ‘I Wanna Be Your Lover’ op de piano.

De reden van de concerttour is voor de Amerikaan eigenlijk heel simpel: “Ik krijg bijna geen slechte recensies meer van mijn grote shows. Niet dat ik daar op zit te wachten maar ik wil niet weer op veilig spelen maar mij kwetsbaarder opstellen. Eigenlijk is het net als naakt zijn, je kan je nergens achter verbergen.” Aldus Prince in een gesprek met de Spaanse krant El Pais.

De kaartverkoop voor de twee shows in Carré begint deze week via de website het theater.

 

 

 

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Architects verandert 013 in kolkende massa

Architects verandert 013 in kolkende massa

Architects heeft zich met de nu al legendarische release van “All Our Gods Have Abandoned Us” onsterfelijk gemaakt. De tragische dood van gitarist Tom Searle heeft de band en de fans alleen maar dichter bij elkaar gebracht. De mannen zijn vastberaden zijn nalatenschap door te geven. En met succes, want de vorige keer dat de band in 013 was, was hij nog voorprogramma van Parkway Drive. Ditmaal spelen de Britten hun eigen headlineshow in de grote zaal van 013, in Tilburg.

Counterparts mag de spits vanavond afbijten en dit doet de band dan ook zoals het hoort: keihard en met strakke breakdowns. Het is duidelijk dat de mannen er geen gras over laten groeien. De pit moet en zal vanaf de eerste seconde van voren naar achteren geopend worden. Een goede opwarmer dus, en daar is het publiek het mee eens: al headbangend gaan ze akkoord. Zowel nieuw materiaal, waaronder “Haunt Me” en “You’re Not You Anymore“, als oudere nummers worden goed ontvangen. Het publiek gaat helemaal los bij “No Servant of Mine“. Tot vreugde van de fans worden ook “Swim Beneath My Skin” en “A Memory Misread” ingezet. De afsluiter van dit sterke optreden is dan ook “The Disconnect“. En er is niemand die hier tegen protesteert. In tegendeel: het publiek schreeuwt instemmend mee met de Canadezen. Counterparts mag vaker zo een denderende show komen geven!

Terwijl de lichten een duidelijke meerwaarde geven aan de show, laten de Britten toch hier en daar een steekje vallen. Dit gebeurt vooral tijdens de hoge uithalen van meerdere passages door vocalist en gitarist Mat Welsh. Een backingtrack is overduidelijk aanwezig bij de refreinen, maar dat maakt niks uit: de sfeer zit er goed in en het publiek doet erg enthousiast mee. De show staat er; en hoe! Zeker tijdens de hit van While She Sleeps: “Four Walls“. Menig telefoon en aansteker gaan hier de lucht in, wat zorgt voor een zee van licht in de zaal. De track “Hurricane” mag de set vanavond afsluiten. De heren zetten vanavond een overtuigende set neer waarin alles gebeurt wat er moet gebeuren tijdens een metalcoreshow.

Na de eerste twee tracks gaan de heren wat meer terug in de tijd. Het is tijd voor het vernietigende “Naysayer“. Carter hoeft niet eens te vragen om een pit, want de fans zetten eigenhandig de zaal al op zijn kop. Bij “Deathwish” begint het echte vuurwerk pas, letterlijk! De CO2-kanonnen zijn ingewisseld voor vlammenwerpers. Spectaculair! Je kunt de warmte zelfs achterin op het balkon voelen. Track na track raakt Carter steeds beter in vorm en perst werkelijk alle lucht uit zijn longen. Voordat “The Devil Is Near” aanbreekt, vertelt Carter dat we met zijn allen verantwoordelijk zijn voor het uitbannen van alle soorten haat. Spreek anderen erop aan, is zijn pleidooi. Daarnaast noemt hij nog Sea Shepherd, de organisatie die zich sterk maakt voor de bescherming van de oceanen.

Het beste wordt voor het laatst bewaard: nog eenmaal geven de mannen en de fans alles bij “Gravedigger” en “Doomsday“. Ze verdwijnen van het podium, maar gelukkig geeft de band daarna ook nog een toegift. Na een uitgebreide bedankronde zet Architects de fans op het verkeerde been door het intro van “Memento Mori” te draaien. Dit verandert al snel in “Nihilist” en de allerlaatste track, “Gone With the Wind“, wordt opgedragen aan de overleden gitarist. Nog een laatste keer vliegen de vonken ervan af, ditmaal uit het plafond. De band heeft bewezen met gemak een grote zaal als deze om zijn vinger te kunnen winden. Dit was een gruwelijk vet avondje vol pompende metalcore!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Jan Smit krijg gouden plaat van Bryan Adams

Gisteravond kreeg Jan Smit de schrik van zijn leven. Hij mocht van niemand minder dan zijn grote idool Bryan Adams een gouden plaat in ontvangst nemen voor zijn nieuwe kerstalbum ‘Kerst Voor Iedereen’. Het album kwam afgelopen vrijdag uit. Dat beide heren het goed met elkaar kunnen vinden bleek dinsdag na de opnames eens te meer. In de kleedkamer van de Canadese superster van de TV-studio waar het allemaal gebeurde werd nog uitgebreid nagepraat over de uitzending, waarna Smit compleet werd verrast met een gouden award.

unnamed‘Kerst Voor Iedereen’ is al meer dan 20.000 keer verkocht en dat betekent dat het album de gouden status heeft bereikt. “Ik vind het ongelooflijk dat ik nu al een gouden plaat krijg voor mijn nieuwe album en dan ook nog van mijn held Bryan Adams!’ Aldus Jan Smit.

Na 18 jaar komt Smit met een nieuw kerstalbum. Naast 8 kerstklassiekers bevat het album 4 gloednieuwe kerstnummers die tevens zijn geschreven door Jan Smit. Eindelijk kunnen we deze kerst luisteren naar 2.0 versies van ‘Stille Nacht’, ‘Kerstmis Begon Daar In Die Nacht’ en vele anderen.

‘Ik ben super trots op het eindresultaat van dit kerstalbum, een album wat eigenlijk niet mag ontbreken in mijn repertoire. Echt een album voor het ultieme kerstgevoel’ aldus Jan Smit.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More

Harker laat creativiteit zien op “No Discordance”

Harker laat creativiteit zien op “No Discordance”

Harker uit Brighton begon in 2014 als een akoestisch project. Over de tijdspanne van drie EP’s is de band gegroeid tot een volwaardige punkband, die heeft mogen spelen met bands als Boston Manor, Creeper en Red City Radio. Nu komt de band met zijn debuutalbum: “No Discordance“. Zal deze plaat de band op de kaart zetten?

De track “300 Cigarettes” is niet voor niks als single gekozen om “No Disordance” te promoten. Het refrein is ontzettend catchy en de upbeat drums in de bridge zullen het menig poppunkfan onmogelijk maken stil te blijven zitten. Wel merk je hierbij op dat de vocalen van frontman Mark Boniface af en toe niet compleet zelfverzekerd klinken. Dit is een probleem door de hele plaat heen: ook op “Nancy Drowns” is dit te merken. Het nummer klinkt instrumentaal gezien prima, maar als de vocalist wat sterker in zijn schoenen had gestaan, had het nog beter geklonken. Dat hij dit kan bewijst hij op “Lower Ground“, want alhoewel zijn stem hier iets nasaler is, weet hij het scherpe randje beter te beheersen.

Aangezien de nummers op deze plaat maar kort zijn, loop je al snel tegen het einde aan. “Sometimes Dead Is Better” is duidelijk één van de hoogtepunten van de plaat. In de bridge hoor je de stem van zangeres en bassist Phoebe Saunders duidelijk, wat prachtig in contrast staat tot de zwaardere vocalen van Boniface. Om de plaat af te sluiten is het tijd voor het langzamere “Endless Eight“, met een lang instrumentaal deel dat opbouwt naar een groots einde dat je nieuwsgierig maakt naar wat de band nog meer te bieden heeft.

Alhoewel Harker nog wat groei kan doormaken in zijn vocale optreden, is het duidelijk dat de band boordevol potentie zit. “No Discordance” is een creatieve, goed gebalanceerde plaat waarin het talent overduidelijk te horen is. Een aanrader voor fans van bands als The Bouncing Souls en The Gaslight Anthem.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 9 februari 2017
Label: Disconnect, Disconnect

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Read More