Archief

35 jaar geleden: Eye In The Sky van The Alan Parsons Project verschijnt

35 jaar geleden, in de maand juni van 1982 werd het album Eye In The Sky van The Alan Parsons Project uitgebracht op het Arista Records-label en gedistribueerd door Ariola Group Of Companies.

Het was de zesde langspeelplaat van de ‘band’ onder leiding van oud-Beatles opnametechnicus, oud-Pink Floyd-engineer (The Dark Side Of The Moon), componist, zanger en gitarist Alan Parsons en pianist, zanger, componist en songwriter Eric Woolfson. Het was de opvolger van The Turn Of A Friendly Card uit 1980. Eye In The Sky is het bestverkochte album van The Alan Parsons Project, met twee grote hitsingles: titelsong Eye In The Sky en Old And Wise.

De opnames voor de plaat vonden tussen eind 1981 en begin 1982 plaats in de Londense Abbey Road Studios, zeer bekend terrein voor Alan Parsons uiteraard. Zoals gebruikelijk bij albums van The Alan Parsons Project, werd gebruikgemaakt van meerdere leadzangers, zoals Eric Woolfson zelf, Chris Rainbow (o.m. bekend van Camel) en Colin Blunstone (The Zombies). Parsons produceerde het album en Woolfson was als executive producer (= uitvoerend producent) verantwoordelijk. Het album werd met analoge apparatuur opgenomen (ondanks dat Abbey Road net geheel gedigitaliseerd was, na een fikse verbouwing), maar wel meteen gemixt op digitale tape, met het Sony PCM 1610-systeem.

De leadzangers en muzikanten op Eye In The Sky: Eric Woolfson, David Paton (tevens elektrische en akoestische basgitaar), Chris Rainbow, Lenny Zakatek, Elmer Gantry en Colin Blunstone (zang), Ian Bairnson (akoestische en elektrische gitaar), Alan Parsons (keyboards en programmering Fairlight CMI synthesizer), Eric Woolfson (piano), Stuart Elliott (drums) en Mel Collins (saxofoon). Voor de koorzang was The English Chorale verantwoordelijk. Andrew Powell dirigeerde zowel het koor als het orkest en maakte hiervoor ook de arrangementen.

Het album
Op Eye In The Sky staan tien songs, allemaal geschreven en gecomponeerd door Alan Parsons en Eric Woolfson. Op de vinylversie staan op beide plaatkanten vijf songs. Het album opent op kant A met het instrumentale Sirius, gevolgd door Eye In The Sky (leadzang Eric Woolfson), Children Of The Moon (leadzang David Paton), Gemini (leadzang Chris Rainbow) en Silence And I (leadzang Eric Woolfson). Kant B: You’re Gonna Get Your Fingers Burned (leadzang Lenny Zakatek), Psychobabble (leadzang Elmer Gantry), Mammagamma (instrumentaal), Step By Step (leadzang Lenny Zakatek) en afsluiter Old And Wise (leadzang Colin Blunstone). De totale speelduur van Eye In The Sky is 42:30.

De hoes is ontworpen door het beroemde ontwerperscollectief Hipgnosis, bestaand uit een opdruk van het Oog van Horus (‘het alziend oog’) aan de voorkant en bij de eerste oplage was deze in bladgoud gedrukt. Zoals eerder gemeld was Eye In The Sky het bestverkochte album van The Alan Parsons Project en ook de laatste millionseller. In diverse landen werd de top tien van de albumlijsten bereikt, zoals nummer drie in ons land, Canada, Nieuw-Zeeland en Noorwegen. In de Amerikaanse Billboard 100 werd nummer zeven bereikt. Op de Britse albumlijst was nummer 27 de hoogst bereikte positie.

De single Eye In The Sky bereikte de nummer één positie in Spanje (ook de bestverkochte single van het jaar in dit land) en Canada. Nummer drie was de hoogste notering op de Billboard Hot 100. Old And Wise was de eerste single van The Alan Parsons Project met Colin Blunstone als leadzanger die een hit werd. In 2003 nam Blunstone de song opnieuw op voor zijn Best Of-dubbelalbum. De song werd ook meerdere keren gecoverd, onder meer door Herman van Veen. Old And Wise was een bescheiden hit, nummer 21 bij Billboard en nummer 74 in de Britse hitlijst, de eerste notering daar. In ons land was nummer 19 op de Top 40 de hoogste positie. Ook staat de song de laatste jaren vrij hoog in de Top 2000 van Radio 2.

Omdat de Arista-vinylpersing van het album door velen als slecht werd beoordeeld werd al snel (begin 1983) besloten om het album op cd uit te brengen, de een jaar eerder gelanceerde digitale geluidsdrager. Deze verscheen eerst op Arista, daarna op het Ariola-label en later ook op BMG en uiteindelijk op Sony/BMG. Het album werd daarnaast uitgebracht op 8-track en muziekcassette, zowel met als zonder Dolby ruisonderdrukking.

Begin mei vertelde Alan Parsons op zijn website dat hij samen met PJ Olson in de studio van Capitol Records in Hollywood bezig was om een 5.1 surroundmix te maken van Eye In The Sky; naar verwachting wordt deze in het najaar uitgebracht!

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder

The Alan Parsons Project-vocalist Chris Rainbow (68) overleden

Een ‘one man Beach Boys’, noemde Alan Parsons de man die onder meer de klassieker The Turn Of A Friendly Card zong: Chris Rainbow. De Schotse vocalist, die ook bij de symfonische rockband Camel zat, overleed afgelopen woensdag op 68-jarige leeftijd.

De als Christopher James Harley geboren zanger, die zijn achternaam veranderde omdat er al een Steve Harley doorgebroken was, had in Engeland solohits met Give Me What I Cry For en Solid State Brain. Vanaf 1979 was hij samen met onder anderen John Miles, Colin Blunstone en Lenny Zakatek ook een van de vaste leadvocalisten bij The Alan Parsons Project. Zo zong hij bijna het volledige titelstuk van The Turn Of A Friendly Card (1980) in en deed hij mee op eveneens succesvolle lp’s als Eye In The Sky (1982) en Ammonia Avenue (1984).

Naast The Alan Parsons Project zong Rainbow mee op twee soloplaten van Yes-frontman Jon Anderson (Song Of Seven en Animation) en zat hij vanaf 1982 bij Camel. Met die beroemde progressieve rockband nam hij de albums The Single Factor (1982), Stationary Traveller (1984) en live-lp Pressure Points (1984) op. Een samenwerking met de Nederlandse Camel- en Kayak-toetsenist Ton Scherpenzeel leverde in hetzelfde jaar het album Heart Of The Universe op.

Alan Parsons maakte het nieuws van Rainbows overlijden bekend op zijn website. “Hij was een groot talent en een belangrijk onderdeel van het geluid van The Project”, schrijft de producer. “Eric [Woolfson] en ik noemden hem de ‘one man Beach Boys’. Zijn grappige verhalen, imitaties en hilarische catchphrases zullen me altijd bijblijven. Samenwerkingen met hem waren altijd gevuld met humor. Ik zal hem enorm missen.”

Chris Rainbow is 68 jaar geworden. Een doodsoorzaak is niet bekendgemaakt.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder

Albumrecensie: Judas Priest – Battle Cry (live, 2016)

In 2014 verraste heavy metalband Judas Priest vriend en vijand met het zeventiende studioalbum. Redeemer Of Souls werd positief ontvangen door het merendeel van de schrijvende muziekpers en ook commercieel deed de plaat het niet slecht. De aansluitende promotournee omvatte maar liefst 130 shows in 33 landen en nu is er dan de live-registratie op cd, dvd en blu-ray, opgenomen tijdens het grootste metalfestival Wacken op 1 augustus 2015.

Bij live-albums van Judas Priest is het altijd de vraag of zanger Rob Halford goed bij stem is en gelukkig is dat op Battle Cry voor het grootste gedeelte wel in orde. Maar ik ben toch nogal sceptisch over zijn beruchte hoge uithalen, want of die wel echt live zijn, is voor mij sinds Unleashed In The East (1979) nog steeds twijfelachtig. De muziek van de band, met oudgediende gitarist Glenn Tipton, staat echter gelukkig nog steeds als een solide bunker. Vooral tijdens de hoogtepunten van dit album, Victim Of Changes, Beyond The Realms Of Death, You’ve Got Another Thing Coming (met een fantastische gitaarsolo) en The Hellion/Electric Eye, is het echt genieten van vette, melodieuze heavy metal met uitstekend gitaargeweld.

De veertien songs op de cd zijn afkomstig van acht studioplaten met als hoofdmoot het album Screaming For Vengeance (1982), dat met vier songs vertegenwoordigd is. Jammer vind ik wel dat Metal Gods en Breaking The Law nog steeds op de setlist staan, want dat zijn toch wel de slapste – lees: meest commerciële – Priest-nummers ooit. Verrassend is dan weer de keuze voor Devil’s Child (Screaming For Vengeance) en Jawbreaker (Defenders Of The Faith), maar het Wacken-publiek gaat pas echt los bij klassieke Priest-songs, zoals Victim Of Changes, Beyond The Realms Of Death, You’ve Got Another Thing Coming (een versie van elf minuten!) en Painkiller. Laatstgenoemde track is trouwens bijna niet om aan te horen, want Halford kan dit supersnelle trashmetalnummer echt niet meer aan.

Op de dvd/blu-ray staan nog drie bonustracks, opgenomen op 10 december 2015 in de Ergo Arena in Gdańsk, Polen. Screaming For Vengeance is natuurlijk een klassieker, maar de twee andere songs zijn toch wel opvallend; The Rage van het album Killing Machine (1978) staat/stond niet zo vaak op de setlist en het voor de minder grote Judas Priest-adepten nog onbekendere Desert Plains, van het nogal matige album Point Of Entry (1981), wordt ook niet zo vaak gespeeld door Halford & Co.

Al met al is Battle Cry een uitstekend document van Judas Priest live anno 2016. Jammer is wel dat de heavy metal-‘evergreens’ The Ripper en Sinner niet gespeeld worden, maar toch is Battle Cry een perfect album voor oude en jonge metal-liefhebbers. En voor diehard Priest-fans is het een must!

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder

Eternal Boy – Awkward Phase

Eternal Boy – Awkward Phase

Na vier studioalbums besloot de Amerikaanse poppunkband the SpacePimps een naamsverandering te ondergaan: the SpacePimps werd Eternal Boy. Dit was naar het gelijknamige album dat de band eerder dat jaar uitbracht. Nu komt zijn eerste plaat sinds deze naamsverandering uit: “Awkward Phase.”

Het wordt snel duidelijk dat deze plaat geen baanbrekende vernieuwingen met zich mee zal brengen. Het album klinkt namelijk vooral instrumentaal gezien als de dertiende band in een dozijn. Daarnaast is tekst over break-ups in “Freak Show” niet erg origineel. Ook heb je al tientallen variaties op de gitaarriff in “Hung Up On Hope” gehoord bij andere poppunkbands. Hierdoor mis je als luisteraar iets waardoor je de plaat echt blijft herinneren.

Omdat er niet echt een rustmoment bestaat op “Awkward Phase”, begint het album op het eind enigszins langdradig te worden. Dit betekent niet dat de nummers slecht klinken: zo doet “7 Years Bad Luck” qua sfeer denken aan nostalgische poppunksongs van een tiental jaren terug. “Demons” sluit de plaat af met een laatste aanstekelijk refrein. Prima klinken doet het zeker, maar het is jammer dat er ook op het einde niks uitspringt.

Op “Awkward Phase” staan twaalf nummers die goed in elkaar zitten en laten zien dat het samenspel tussen de bandleden subliem is. Helaas mist er wel behoorlijk wat variatie en originaliteit. Een prima album dat menig poppunkfan zal kunnen waarderen, maar niets om nou ècht laaiend enthousiast over te worden.

Beoordeling: 6,5/10
Releasedatum: 14 juli 2017
Platenlabel: Kick Rock Music

 

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder

Jennifer Batten bij Bax Music Amsterdam en Goes 23 en 24 mei

De Amerikaanse topgitariste Jennifer Batten speelt dinsdagavond 23 mei in de muziekwinkel van Bax Music in Amsterdam. De dag erna kan iedereen die deze wereldberoemde gitariste eens van dichtbij wil zien, naar Bax Music in Goes komen. Daar geeft ze eveneens vanaf 19.00 uur een gratis demonstratie van haar kunnen. Batten speelde op alle drie de wereldtournees van Michael Jackson en ze toerde ook met Jeff Beck.

Naast de winkeldemonstraties voor iedereen die haar wil zien, geeft Jennifer Batten tv-interviews en bespreekt ze de apparatuur die ze gebruikt. Die registraties zullen te zien zijn op het eigen YouTube-kanaal van de muziekwinkel.

De winkeldemonstraties op 23 mei in Amsterdam en op 24 mei in Goes zijn gratis toegankelijk. Geïnteresseerden wordt wel gevraagd zich aan te melden vanwege de verwachte toeloop. De demo’s beginnen omstreeks 19.00 uur. Na afloop neemt Jennifer Batten de tijd om te signeren en een praatje te maken met belangstellenden.

Bax Music Amsterdam bevindt zich in de James Wattstraat 71a. De muziekwinkel in Goes is gevestigd in de Olympiastraat 4. Op beide locaties is er gratis parkeergelegenheid. Ga voor meer informatie en aanmelden naar www.bax-shop.nl/events.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder

Kensington volgend jaar in Amsterdam Arena

Alles wijst erop dat de band Kensington volgend jaar een concert zal geven in de Johan Cruijff Arena in Amsterdam. De band zou het eigenlijk bekend gaan maken in DWDD, maar het nieuws lekte op social media uit nadat iemand een foto van een poster met daarop een aankondiging had geplaatst. Het concert zou plaats moeten gaan vinden op 14 juli volgend jaar.

Het is in de afgelopen jaren hard gegaan met de band uit Utrecht. Vorig jaar stonden ze vijf keer in een uitverkochte Ziggo Dome. Daarnaast vestigden ze een record in de Album Top 100, want het album ‘Rivals’ uit 2014, de voorganger van het huidige album ‘Control’ dat ook nog eens de dubbel platina status behaalde, is officieel het best presterende Nederlandse album aller tijden.

Update: De voorverkoop voor het concert start woensdagochtend 13 september om 10:00 via een speciale website.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder

45 jaar geleden: Toulouse Street van The Doobie Brothers verschijnt

Op 1 juli 1972 werd de langspeelplaat Toulouse Street van de Amerikaanse rockband The Doobie Brothers uitgebracht op het Warner Brothers-label. Het betreft die lp met de grote hit Listen To The Music en was de opvolger van het debuutalbum dat dezelfde titel heeft als de bandnaam, dat in april 1971 verscheen, maar flopte.

De opnames werden in de eerste maanden van 1972 gemaakt in twee studio’s: Warner Bros. Studios in North Hollywood en Wally Heider Studios in San Francisco. De productie van het album was in handen van Ted Templeman, die dat ook deed bij de debuutplaat (samen met Lenny Waronker). De mastering werd gedaan bij JVC Cutting Center. De opnametechniek werd verzorgd door Stephen Barncard, Marty Cohn en Donn Landee.

De band die in 1969 ontstond, was inmiddels uitgebreid met bassist Tiran Porter, die al tijdens de opnames de originele bassist Dave Shogren verving (hij speelde wel mee op de titelsong) en tweede drummer Michael Hossack die samen met eerste drummer John Hartman verantwoordelijk voor de typische twee-drummers-sound van de band werd. De andere muzikanten waren de oprichters Tom Johnston (gitaar, harmonica, piano, harp, zang) en Patrick Simmons (gitaar, zang). Op het album doen ook de volgende muzikanten mee: Jerry Jumonville (tenorsax), Joe Lane Davis (baritonsax), Sherman Marshall Cyr (trompet), Jon Robert Smith (tenorsax), Bill Payne van Little Feat (piano, orgel, andere keyboards), Dave Shogren (basgitaar en gitaar op Toulouse Street en zang op White Sun) en Ted Templeman (percussie). De blazersarrangementen zijn van Jerry Jumonville.

Op Toulouse Street staan tien songs, waarvan de helft door Tom Johnston werd geschreven en twee door Patrick Simmons.
Kant A opent met Listen To The Music (Johnston), gevolgd door Rockin’ Down The Highway (Johnston), Mamaloi (Simmons), Toulouse Street (Simmons), Cotton Mouth (Jimmy Seals en Dash Crofts). Kant B opent met de cover Don’t Start Me To Talkin’ (Sonny Boy Williamson) en daarna Jesus Is Just Alright (Arthur Reid Reynolds), White Sun (Johnston), Disciple (Johnston) en afsluiter Snake Man (Johnston). De totale speelduur is 35:33.

De titel van de plaat is vernoemd naar een straat in het French Quarter van New Orleans. De hoesfoto en de foto’s binnenin de klaphoes werden gemaakt in een voormalig bordeel aan Toulouse Street, door Jull en Michael Maggid. Het hoesontwerp is van John en Barbara Casado.

Toulouse Street werd uitgebracht op vinyl (met klaphoes), 8-track, muziekcassette (zowel met als zonder Dolby ruisonderdrukking) en als quadrafonische lp, reel-to-reel tape en 8-track. In 1987 werd de eerste cd-versie uitgebracht, op Warner Brothers. In 2006 bracht Rhino een geremasterde versie op cd uit en in 2009 bracht Mobile Fidelity Sound Lab een hybride SACD (superaudiocd) uit. In 2013 verscheen op Music On Vinyl een 180 grams vinylversie uit. Eerder dit jaar bracht Warner Brothers een geremasterde hybride DSD-cd versie uit.

In de Amerikaanse albumlijst werd nummer 21 bereikt, in ons land werd de albumlijst niet gehaald. De single Listen To The Music kwam tot nummer elf op de Amerikaanse Pop Singles lijst en nummer twaalf in de Veronica Top 40. Toen de single bij ons in 1975 opnieuw werd uitgebracht was nummer acht de hoogste notering. De single Jesus Is Just Alright kwam tot nummer 35 in de VS en in Nederland tot twintig in de Top 40.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder

In memoriam: Soft Machine- en Gong-oprichter Daevid Allen (1938-2015)

Over Daevid Allen, vandaag op 77-jarige leeftijd overleden, zei niemand minder dan David Bowie ooit eens dat hij de glamrock heeft uitgevonden. Slechts enkele weken nadat de in Australië geboren muzikant bekendmaakte nog slechts zes maanden te leven te hebben, is de Gong-gitarist/zanger en Soft Machine-medeoprichter overleden aan de gevolgen van kanker. 

Allen, in 1938 geboren in Melbourne, vertrok begin jaren zestig naar Engeland, waar hij zijn eigen jazztrio oprichtte. Daarbij speelde ook de jonge drummer Robert Wyatt, met wie hij in 1966 de progressieve rockband The Soft Machine begon – genoemd naar het gelijknamige boek van William S. Burroughs (die Allen toen al had ontmoet). De oorspronkelijke bezetting bestond verder uit bassist Kevin Ayers en toetsenist Mike Ratledge. Een jaar na de formatie, na de opnames van de eerste single Love Makes Sweet Music maar voordat het debuutalbum uitkwam, was Allen echter al vertrokken. De zanger en gitarist mocht niet terugkeren naar Engeland vanwege problemen met zijn visum.

In Parijs kwam de eerste bezetting van de experimentele band Gong tot stand. Tussen de oprichting en 1975 – de periode waarin Allen deel uitmaakte van deze bijzondere act – maakte het Frans-Britse gezelschap een aantal veelgeprezen albums met aparte titels, waaronder Camembert Electrique (1971), Flying Teapot (1973) en Angel’s Egg (1974). Die laatste twee lp’s verschenen overigens op het toen net gestarte label Virgin Records. Ook maakte Allen enkele soloplaten, waarvan de eerste (Banana Moon, 1971) de bekendste is. In de jaren nadat hij Gong verliet, nam hij platen op onder bandnamen als Planet Gong en New York Gong. Pas in 1991 kwam er een Gong-reünie, dat sindsdien actief is gebleven. In 1994 publiceerde de muzikant ook zijn memoires: Gong Dreaming 1.

Vorige maand liet Allen, die aan kanker leed, zijn fans weten dat zijn ziekte was teruggekeerd en dat hij nog ongeveer zes maanden te leven had. “Ik kijk er nu anders tegenaan. Ik ben niet geïnteresseerd in eindeloze operaties. Sterker nog, het komt als een opluchting dat het einde in zicht is.” Daar voegde hij aan toe: “Ik kan alleen maar hopen dat ik tijdens deze reis iets heb bijgedragen aan het geluksgevoel van een paar andere mensen.”

Het overlijden van Allen, die in februari voor het laatst in het openbaar verscheen tijdens een poëziebijeenkomst in Australië, werd vanochtend bekendgemaakt op Facebook met het simpele bericht: ‘Daevid is dood’. De zanger, gitarist, liedschrijver en mede-oprichter van twee belangrijke progressieve rockbands is 77 jaar oud geworden.

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder

Albumrecensie: Joe Bonamassa – Blues Of Desperation (2016)

Als er één muzikant is die productiviteit hoog in zijn vaandel heeft staan, dan is het Joe Bonamassa wel. Als je fan van de man bent en alles wilt hebben wat hij uitbrengt, dan kun je ervan uitgaan dat je minstens een paar keer per jaar naar de (al dan niet virtuele) platenwinkel gaat, want hij brengt de ene na de andere plaat en/of dvd uit, met zijn eigen band of in samenwerking met Beth Hart. Zijn vorige studioplaat Different Shades Of Blue wist in 2014 zelfs de top 10 in Amerika te halen.

Iemand die zo veel materiaal uitbrengt, móet toch een keer iets van mindere kwaliteit uitbrengen, zou je denken. In het geval van Bonamassa heb ik dat nog niet ervaren! De eerste release van 2016 van Bonamassa is zijn nieuwe studioalbum Blues Of Desperation, dat vanaf vandaag verkrijgbaar is op cd en vinyl (dubbel-lp).

Zoals gebruikelijk heeft Kevin Shirley weer in de producersstoel plaatsgenomen en dan weet je dat het qua geluidsregistratie weer top is! In slechts vijf dagen namen zij de elf songs op dit nieuwe album op in de Grand Victor Sound Studios in Nashville, met een aantal gerenommeerde studiomuzikanten als Anton Fig en Greg Morrow op drums, Michael Rhodes op bas, Reese Wynans op keyboards, een driemans-blazerssectie en drie achtergrondzangeressen.

Opener This Train is meteen van dik hout zaagt men planken, precies zoals we van Joe gewend zijn, dus lekker rockend met een gierende gitaarsolo en stevig gezongen. De virtuositeit van zijn gitaarspel is in alle songs van het album om van te smullen. De solo in rocker Mountain Climbing doet me meteen denken aan Jimmy Page. Hierna een rustpuntje in de vorm van Drive, een ballad waarop je een andere stem van Joe hoort, die hierin perfect past. No Good Place For The Lonely is weer lekker rockend met mooi orgelwerk van Reese Wynans en stevig drumwerk met daar overheen weer een lange gitaarsolo. Die is (maar dan weer anders natuurlijk) ook te horen in de titeltrack Blues Of Desperation.

Weer even rust met de gospelachtige ballad The Valley Runs Low, waarna het rocken verder gaat met You Left Me Nothin’ But The Bill And The Blues, waarin naast Bonamassa’s gitaar een heerlijke piano is te horen. Distant Lonesome Train is een geweldige treinsong, die je echt in stereo moet horen want de solo in deze song vliegt alle kanten op! Bij How Deep The River Runs denk je in eerste instantie dat het een ballad is, tot het ineens een stevige rocker wordt, met uiteraard weer een heavy gitaarsolo. De tiende track Livin’ Easy is heel anders dan de rest van het album – het klinkt een beetje jaren ’50 met een blazerssectie en piano – en de enige song met een akoestische gitaarsolo.

De afsluiter What I’ve Known For A Very Long Time is een werkelijk fantastische soulvolle en bluesy ballad, met mooi orgelwerk en een fabuleuze gitaarsolo. Je hebt meteen zin om de plaat nogmaals te draaien. Ik verwacht dat Blues Of Desperation hoog zal eindigen in de jaarlijstjes van 2016! Jammer dat Joe Bonamassa dit jaar (vooralsnog) alleen op North Sea Jazz te zien is, terwijl hij in februari en maart uitgebreid door Duitsland toerde. Maar goed, het is nog maar maart…

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder

Mastodon in TivoliVredenburg

Mastodon in TivoliVredenburg

Mastodon is intussen een begrip in de metalwereld. Maar zijn muziek laat zich niet zo makkelijk omschrijven: de band maakt namelijk een experimentele mix tussen sludge, progressieve metal en stonerrock. Die mix komt ook op zijn nieuwste plaat, genaamd “Emperor of Sand“, mooi naar voren. Op dinsdag 27 juni komt de band zijn nieuwste staaltje vakwerk promoten in een uitverkocht Ronda van TivoliVredenburg.

Voor veel aanwezigen is de openingsact een groot vraagteken: Steak Number Eight. De Belgen lijken wel willekeurig van straat geplukt, zo alledaags zien ze eruit. Hun muziek is echter alles behalve dat. De songs zijn namelijk erg experimenteel van aard. Je kunt de Mastodon-invloeden duidelijk horen. De mannen laten zien dat ze moeiteloos tempowisselingen, verfijnde drums en heerlijke gitaarriffs kunnen combineren. Toch is vooral de uitbundige frontman een eyecatcher. Onze zuiderburen kunnen dan ook rekenen op een steeds harder wordend applaus. Steak Number Eight heeft er zeker wat nieuwe fans bijgekregen vanavond!

Klokslag 21:00 uur betreden de mannen van Mastodon de planken onder oorverdovend hard applaus. De band vliegt uit de startblokken met “Sultan’s Curse” van “Emperor of Sand“. Het geluid is geweldig goed afgestemd in deze prachtige zaal. Het is daarnaast ook goed te merken dat onze Amerikaanse vrienden er zin in hebben vanavond. Ook het publiek is helemaal klaar om er een groot feest van te maken, want de hoofden blijven ongestoord knikken en de eerste echte moshpits zijn al snel een feit.

Ook muzikaal gezien valt er niks op af te dingen vanavond. De afwisseling in zang door gitarist Brent Hinds, bassist Troy Sanders en drummer Brann Dailor klinkt ook live fantastisch. Op instrumentaal vlak wordt je bovendien compleet onder de tafel gespeeld. Zo zorgt het fameuze technische “Bladecatcher” voor veel reuring in de zaal en illustreert nog maar eens hoe vreselijk complex deze muziek is. Des te knapper is het dat Mastodon het ook live moeiteloos uit zijn mouw schudt.

De interactie met het publiek mag dan minimaal zijn vanavond, maar de band lijkt duidelijk te genieten van de energie uit de zaal. Bij elke track worden de fans extatischer. Nog één keer wordt onder overweldigend enthousiasme de oude doos opengetrokken: Mastodon sluit af met “Circle of Cysquatch” en “March of the Ants“. Deze show laat je compleet gevloerd achter, wat een beestachtig mooie avond!

U kunt meer van het nieuws op de bron lezen

Lees verder